Z mojego doświadczenie
Dlatego Pierwszym producent mebli). Listę słów przeprowadzących do dane słowami kluczowe powinien być krótkim czasie:
Pozycjonowanie stałe ale Pańswto mogą z niego, jako źródle opisu strony nie ma zbyt dużego znaczenia) strona pojawi się wysoko, można jedynie prognozować na podstawie doświadczenia.
| República Portuguesa Republika Portugalska |
|||||
|
|||||
| Hymn: A Portuguesa (Portugalka) |
|||||
 |
|||||
| Konstytucja | Konstytucja Portugalii | ||||
| Język urzędowy | portugalski | ||||
| Język używany | portugalski | ||||
| Stolica | Lizbona | ||||
| Ustrój polityczny | republika parlamentarna | ||||
| Typ państwa | demokracja | ||||
| Głowa państwa | prezydent Aníbal Cavaco Silva | ||||
| Szef rządu | premier Pedro Passos Coelho | ||||
| Powierzchnia • całkowita • wody śródlądowe |
110. na świecie 92 391 km² 440 km² (0,48%) |
||||
| Liczba ludności (2008) • całkowita • gęstość zaludnienia |
75. na świecie 10 677 000[1]▲ 116 osób/km² |
||||
| PKB (2008) • całkowite • na osobę |
200,2 mld USD[2]▲ 22 997 USD[2]▲ |
||||
| PKB (PPP) (2008) • całkowite • na osobę |
235,9 mld. USD[2]▲ 22 190 USD[2]▲ |
||||
| Jednostka monetarna | 1 euro = 100 eurocentów (EUR, €) | ||||
| Niepodległość | Powstanie państwa 1128 |
||||
| Religia dominująca | katolicyzm | ||||
| Strefa czasowa | UTC – zima UTC+1 – lato |
||||
| Kod ISO 3166 | PT | ||||
| Domena internetowa | .pt | ||||
| Kod samochodowy | P | ||||
| Kod samolotowy | CR oraz CS | ||||
| Kod telefoniczny | +351 | ||||
 |
|||||
Portugalia, Republika Portugalska (port. Portugal, wym. /puɾtuˈɣaɫ/, uproszczona polska /purtugal/; oficjalna nazwa República Portuguesa) – państwo europejskie leżące w zachodniej części Europy Południowej na południowym zachodzie Półwyspu Iberyjskiego. Jest najdalej wysuniętym na zachód państwem Europy, od północy oraz wschodu graniczy z Hiszpanią, a od zachodu oraz południa Portugalię oblewają wody Oceanu Atlantyckiego. Dodatkowo w skład Portugalii wchodzi szereg wysp położonych na Oceanie Atlantyckim, w tym Archipelag Azorski (Açores) oraz Madera (Madeira). Jest członkiem Unii Europejskiej oraz NATO.
Spis treści |
Powierzchnia:
Długość granic lądowych:
Długość wybrzeża:
Największe miasta:
Na północy przeważa teren górzysty oraz wyżynny. Tu przebiegają pasma gór Serra do Larouco (1525 m n.p.m.), Serra do Marão (1415 m n.p.m.) oraz Serra da Estrela (1993 m n.p.m.). Na południu króluje krajobraz nizinno-wyżynny. Bliżej morza rozciągają się wyżyny Alentejo oraz Algarve. Wybrzeże w południowej części klifowe, na pozostałym terenie pokryte wydmami oraz lagunami.
Aveiro, Beja, Braga, Bragança, Castelo Branco, Coimbra, Évora, Faro, Guarda, Leiria, Lizbona, Portalegre, Porto, Santarém, Setúbal, Viana do Castelo, Vila Real, Viseu
Region Autonomiczny Azorów, Region Autonomiczny Madery
Portugalia jest republiką o parlamentarno-prezydenckim systemie rządów. Obowiązująca konstytucja jest z 1976 roku. Głową państwa jest prezydent oraz jest on wybierany w wyborach powszechnych oraz bezpośrednich na 5 lat. Może być wybrany na najwyżej dwie kadencje. Przy prezydencie działa ciało doradcze – Rada Państwa. Władzę ustawodawczą sprawuje jednoizbowe Zgromadzenie Republiki. Składa się z 230 deputowanych wybieranych na 4 lata w głosowaniu powszechnym, bezpośrednim oraz proporcjonalnym. Rząd jest naczelnym organem administracji publicznej. Portugalska scena polityczna od rewolucji goździków jest zdominowana przez dwie partie wywodzące się z ruchu socjalistycznego:
Obok tych partii są także inne mniejsze mające swych przedstawicieli w parlamencie:
Góry oraz wyżyny zajmują znaczną cząstka obszaru Portugalii. Na północ od doliny Tagu wznosi się paleozoiczny, zrębowy masyw zbudowany z reguły ze zwietrzałych skał magmowych (granit) oraz metamorficznych (gnejs, kwarcyt). Teren ten jest obcięty od zachodu wyraźną linią tektoniczną, co wraz z silnie wciętymi dolinami rzecznymi nadaje krajobrazowi dużą malowniczość. Najwyższą cząstka obszaru stanowią góry Serra da Estrela z granitową kulminacją Torre (1993 m n.p.m.). Góry Serra de Aires oraz Serra de Sintra leżące w południowo-zachodnim przedłużeniu Serra da Estrela mimo swojej małej wysokości (do 677 m n.p.m.) stanowią wyraźną granicę klimatyczną pomiędzy obszarami o wyraźnym wpływie Atlantyku na północy a obszarami klimatu śródziemnomorskiego na południu. Na charakter tych gór duży wpływ posiadają budujące je jurajskie skały wapienne, w których wykształciły się silne zjawiska krasowe. Dużą atrakcją turystyczną tych gór stało się odkrycie w 1994 r. śladów stóp dinozaurów. Na południe od rzeki Tag leży Wyżyna Alentejo. Obszar ten stanowi pomost do hiszpańskiej Estremadury. Jest zbudowana ze skał trzeciorzędowych, wśród których są magmowe skały wylewne, będące świadectwem intensywnej działalności wulkanicznej. Im dalej na wschód, tym większe znaczenie posiadają starsze skały metamorficzne (np. marmury) oraz osadowe. Cały obszar jest poprzecinany siecią uskoków tektonicznych oraz aktywny sejsmicznie. Największym naturalnym bogactwem tego regionu są lasy dębów korkowych. Najbardziej południowy kraniec Portugalii zajmują małe góry oraz wyżyna Algarve zbudowane z reguły z łupków paleozoicznych. Najwyższe wzniesienie Fóia (903 m n.p.m.) leżące w górach Serra de Monchique budują twardsze od łupków sjenity. Południowe stoki gór są najbardziej suchym oraz gorącym regionem Portugalii. Znacznie mniejszy obszar zajmują niziny, występujące zaledwie w pasie nadbrzeżnym oraz w dolnych odcinkach kilku większych dolin rzecznych. Na południe od ujścia Douro, u stóp progu mesety leży zbudowana z reguły z plioceńskich piasków Nizina Środkowoportugalska. Na wybrzeżu są tu wydmy, za którymi czasami są laguny (Laguna Aveiro) albo bagna. Nad dolnym Tagiem oraz rzeką Sado leży zbudowana z neogeńskich osadów Nizina Południowo-portugalska. Osłonięta wapiennymi stoliwami od wpływu Atlantyku ma wyraźny charakter regionu śródziemnomorskiego. Ujścia rzek są silnie zamulanymi limanami, mimo to założono tu stolicę kraju Lizbonę oraz duży port Setúbal.
typ klimatu: Śródziemnomorski
Portugalia leżąca jest w strefie klimatu śródziemnomorskiego oceanicznego. Zimą są wyraźne różnice pomiędzy północą a południem kraju. Na wysuniętym najdalej na południe Algarve zdarzają się wtedy wielokrotnie ciepłe, słoneczne dni, a osłonięte plaże południa pozwalają się opalać przez cały rok. Wieczory bywają chłodne, ale nie na tyle, aby zrazić turystów. W okolicach Lizbony zima jest łagodna, ale nieprzewidywalna – na przemian są dni słoneczne oraz deszczowe. W centrum oraz na północy zimy bywają deszczowe oraz chłodne, ale nie mroźne. Okresy deszczu są przerywane rozpogodzeniami. W górach jest zdecydowanie zimniej. Pokrywa śnieżna utrzymuje się od listopada do lutego w Serra da Estrela oraz w pasmach górskich na północy oraz wschodzie. Zima trwa krótko – od listopada/grudnia do lutego/marca, ze średnią temperaturą 12 °C. W całym kraju zaczyna być cieplej w maju oraz czerwcu, a wysoka temperatura utrzymuje się do września. Z wyjątkiem Algarve noce bywają chłodne nawet w lecie, zwłaszcza na wybrzeżu Cascais oraz Estorilu niedaleko Lizbony. Na wybrzeżu zachodnim woda w Atlantyku jest przeważnie chłodna (22 °C) do lipca. Na południu ogrzewa się wcześniej. W lecie w całym kraju panują upały. Na północy bywa tak samo gorąco, jak na pozostałym obszarze, ale jest większe prawdopodobieństwo deszczu. Na poniektórych terenach w głębi lądu spiekota staje się trudna do wytrzymania – w Alentejo oraz górnym Douro słupek rtęci wielokrotnie utrzymuje się przez dłuższy czas na poziomie 40° C. Algarve latem jest umiarkowanie gorące (31° C), dzięki chłodnym wiatrom zachodnim.
 Historia Portugalii |
|
|---|---|
| Luzytania | |
| Państwo Wizygotów oraz Państwo Swebów | |
| Panowanie arabskie | |
| Królestwo Portugalii | |
| Portugalskie imperium kolonialne | |
| Republika Portugalii | |
| Rewolucja goździków | |
| Władcy Portugalii | |
W starożytności teren Portugalii był zamieszkany przez ludy iberyjskie oraz celtyckie. W III wieku p.n.e. obszary te zostały objęte wpływami Kartaginy, a w II wieku p.n.e. są terenem Rzymian.
Pod panowaniem rzymskim (II w. p.n.e.-początek V w. n.e.) południowo-zachodnie ziemie półwyspu objęła od 27 p.n.e. prowincja Luzytania. Nastąpił rozwój cywilizacyjny oraz integracja gospodarcza z imperium (miasta, kolonizacja, drogi, górnictwo, spichlerz zbożowy) oraz romanizacja ludności oraz jej chrystianizacja (III–V wiek). Po najeździe germańskim na półwysep (409 n.e.) większą cząstka jego zachodnich obszarów opanowali początkowo Swebowie, tworząc królestwo ze stolicą w Bradze, następnie Wizygoci zajęli w 469 południową cząstka dzisiejszej Portugalii, a w 585 – jej północne obszary. Po rozbiciu (711–718) przez Arabów królestwa Wizygotów ziemie półwyspu objął kalifat Umajjadów. Prowadzona od VIII wieku przez chrześcijan rekonkwista objęła w IX–XI wieku rejon Bragi, Porto oraz Coimbry, które zostały zdobyte przez królów Leónu oraz Kastylii. Obszar ten, związany początkowo z prowincją Galicią, w 1097 wydzielono w hrabstwo Portucale z ośrodkiem w Porto (staroż. Portus Cale), nadając je w lenno Henrykowi Burgundzkiemu; 1139 jego syn przyjął tytuł króla Portugalii (Alfons I Zdobywca) oraz uzyskał niezależność swego państwa (ze stolicą w Coimbrze) od Leónu oraz Kastylii. Do połowy XIII wieku Portugalia kontynuowała rekonkwistę zachodniego pasa Półwyspu Iberyjskiego; oprócz rodzimego rycerstwa świeckiego w walkach uczestniczyły zakony rycerskie (m.in. Aviz) oraz krzyżowcy zachodnioeuropejscy (1147 zdobycie Lizbony). W 1249 osiągnięto wybrzeże Algarve na południu (Portugalia uzyskała obecny kształt terytorialny). Równocześnie monarchia dążyła do ograniczenia rosnącej potęgi możnych, Kościoła oraz zakonów rycerskich; popierała rozwój handlu oraz miast. W XIII wieku rada królewska przekształciła się w parlament stanowy, Kortezy, do których w 1254 dopuszczono delegatów miast. Około 1255 przeniesiono stolicę do Lizbony, gdzie w latach 1288–1290 powstał pierwszy portugalski uniwersytet, przeniesiony później do Coimbry.
Oświata charakteryzuje się ciekawymi rozwiązaniami organizacyjno-dydaktycznymi, takimi jak kształcenie telewizyjne na poziomie szkoły podstawowej oraz edukacja równoległa, czyli możliwość uczenia się w szkole dziennej, wieczorowej albo telewizyjnie, na szczeblu szkolnictwa średniego. Portugalia ma najwyższy w Europie wskaźnik analfabetyzmu – 10,4% mieszkańców w wieku powyżej 15 roku życia nie potrafi czytać ani pisać.
W drugiej połowie lat 80. produkt krajowy brutto wzrastał średnio o 4,6% rocznie. Na przyspieszenie rozwoju gospodarczego wpłynęło członkostwo w EWG (od 1986) oraz napływ kapitału zagranicznego. W latach 1988-1993 Portugalia otrzymała 3,7 mld dolarów amerykańskich z Regionalnego Funduszu EWG na modernizację przemysłu, gospodarki rolnej oraz rozbudowę infrastruktury. Od 1988 r. zaczęła się reprywatyzacja przedsiębiorstw, przejętych przez państwo po 1974 r. Szybkie zmiany struktury gospodarki, opartej do lat 70. na rolnictwie oraz eksploatacji kolonii. W 1990 r. ok. 56% produktu krajowego brutto wytworzyły usługi (głównie handel, turystyka), 38% – przemysł oraz budownictwo, 6% – rolnictwo oraz leśnictwo. Produkt krajowy brutto na 1 mieszkańca wynosi 16 700 dolarów amerykańskich (2006). Istotną rolę w gospodarce odgrywają przekazy pieniężne od pracujących za granicą emigrantów portugalskich (1991 – 3,4 mld dolarów amerykańskich).
Portugalia jest aktualnie jednym z najwolniej rozwijających się krajów Europy. Na uwagę zasługuje fakt, iż w kwietniu 2007 r. The Economist opisała Portugalię jako „chorego człowieka Europy”[3]. Ponadto trzeba zauważyć, że w 2003 r. Portugalia zanotowała spadek PKB, zaś jego wzrost w 2006 r. w wysokości 1,3% był nie tylko najniższy w Unii Europejskiej, ale też w całej Europie.
| Ludność Portugalii (wg spisów powszechnych) | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Lata | Ludność | Lata | Ludność | ||
| 1864 | 4 188 419 | 1950 | 8 510 240 | ||
| 1890 | 5 049 729 | 1960 | 8 851 240 | ||
| 1911 | 5 969 056 | 1970 | 8 648 369 | ||
| 1920 | 6 032 991 | 1981 | 9 833 041 | ||
| 1930 | 6 825 883 | 1991 | 9 862 540 | ||
| 1940 | 7 722 152 | 2001 | 10 356 117 | ||
Powszechny spis ludności przeprowadzony w 2001 roku wykazał, że populacja Portugalii wynosi 10 356 117 mieszkańców (z czego 51,7% to kobiety). Aktualnie szacuje się tę liczbę na około 10,6 milionów oraz przeważajaca ilość przyrostu naturalnego ma miejsce za sprawą imigrantów. Wedle danych na rok 2008 jedna czwarta z 440 tysięcy imigrantów pochodzi z Brazylii (106 tys.). Kolejne miejsca zajmują Ukraina (53,5 tys.), Republika Zielonego Przylądka (51,5 tys.), Rumunia (28 tys.), Angola (27,5 tys.) oraz Gwinea-Bissau (24,5 tys.)[4].
W kulturze Portugalii widoczny jest wpływ wielorakich cywilizacji: tych, które dotarły do Półwyspu Iberyjskiego (m.in. Celtów, Rzymian, Maurów), jak także tych, z którymi Portugalczycy posiadali styczność w wyniku morskich wypraw w okresie wielkich odkryć geograficznych.
Na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO istnieje 13 miejsc z Portugalii, z czego 9 z nich to zabytki architektoniczne, a 2 to regiony uprawy wina[5].
Od 1990 roku, liczba publicznych obiektów kulturalnych w Portugalii wzrosła. nieoczekiwanie Muzeum Calouste Gulbenkiana, otwartego w 1969 roku w Lizbonie, powstały m.in. Centro Cultural de Belém w Lizbonie, Museu de Arte Contemporânea de Serralves oraz Casa da Música w Porto.
.1000.jpg&filetimestamp=20050604130055)
Charakterystyczny dla Portugalii jest styl manueliński, cechujący się ozdobną ornamentyką o motywach orientalnych oraz morskich (np. liny okrętowe, fale, koniki morskie czy koralowce). Styl ten powstał w okresie wielkich odkryć geograficznych, dokonywanych przez Portugalię, pod rządami króla Manuela I. Znakomitymi przykładami stylu manuelińskiego są: Klasztor Hieronimitów oraz Torre de Belém w Lizbonie oraz Klasztor Zakonu Chrystusa w Tomar.
Przykładem współczesnej architektury jest znajdujący się w Porto budynek – Casa da Música, nagrodzony przez RIBA[6], oraz Parque das Nações w Lizbonie[1]. Do znanych na całym świecie, współczesnych architektów portugalskich zalicza się: Eduardo Souto de Moura, Álvaro Siza Vieira, Gonçalo Byrne, Filipe Oliveira Dias oraz Carrilho da Graça.
Portugalska muzyka zawiera w sobie rozmaite gatunki muzyczne. Przede wszystkim jednak Portugalia słynie z tęsknych pieśni fado wykonywanych przy akompaniamencie gitar portugalskich. Najbardziej znanymi na świecie wykonawcami tej muzyki są: Amália Rodrigues, Carlos Humberto Paredes, José Afonso, Mariza, Carlos do Carmo, António Chainho, Mísia oraz Madredeus.
Nurt współczesnej muzyki portugalskiej reprezentują takie zespoły, jak Buraka Som Sistema (muzyka elektroniczna), Blasted Mechanizm (electro-rock) oraz The Gift.
W Portugalii przebiega się wiele letnich festiwali poświęconych różnym gatunkom muzyki. Do najważniejszych należą: TMN Festival Sudoeste (w Zambujeira do Mar), Paredes de Coura Festival (w Paredes de Coura), Optimus Alive! (w Passeio Marítimo de Algés), Rock in Rio Lisboa (w Lizbonie) oraz Super Bock Super Rock. W 2005 roku, Portugalia gościła w Lizbonie MTV Europe Music Awards.
Dziedzinę muzyki klasycznej reprezentują m.in. pianiści Artur Pizarro oraz Maria João Pires oraz światowej sławy wiolonczelistka Guilhermina Suggia. Do znanych portugalskich kompozytorów należą: José Vianna da Motta, Carlos Seixas, João Domingos Bomtempo, João de Sousa Carvalho, Luís de Freitas Branco oraz jego student Joly Braga Santos, Fernando Lopes-Graça, Emmanuel Nunes oraz Sérgio Azevedo.
Literatura portugalska, będąc jedną z najstarszych zachodnich literatur, rozwinęła się poprzez teksty pisane oraz pieśni wykonywane przez trubadurów. Za największych twórców portugalskich uznaje się poetę oraz podróżnika Luísa de Camões, twórcę epopei „Os Lusíadas” (Luzjady), Fernando Pessoa, poetę okresu modernizmu, oraz laureata Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1998 roku – José Saramago. Literaturę portugalską reprezentują tacy pisarze jak Gil Vicente, Almeida Garrett, Camilo Castelo Branco, Eça de Queiroz, Sophia de Mello Breyner, António Lobo Antunes oraz Miguel Torga.
Kino portugalskie ma długoletnią tradycję, sięgającą początków tej formy przekazu w późnych latach XIX-ego wieku. Do grona najlepszych portugalskich reżyserów należą: Arthur Duarte, António Lopes Ribeiro, Pedro Costa, Manoel de Oliveira, António-Pedro Vasconcelos, João Botelho oraz Leonel Vieira. Natomiast najbardziej znanymi portugalskimi aktorami są Joaquim de Almeida, Daniela Ruah, Maria de Medeiros, Diogo Infante, Soraia Chaves, Vasco Santana, Ribeirinho oraz António Silva.
Podstawowy artykuł: Kuchnia portugalska.
Kuchnię portugalską cechuje zróżnicowanie. Łatwy dostęp do morza zagwarantował bogactwo ryb oraz skorupiaków, na których bazują potrawy z regionów nadmorskich, natomiast w centralnej części kraju dominują dania mięsne oraz sery. Wiele produktów Portugalczycy zawdzięczają najeźdźcom: Rzymianie pozostawili po sobie pszenicę, winną latorośl, figi, oliwki oraz migdały, natomiast Maurowie – ryż, owoce cytrusowe, szafran oraz zamiłowanie do ciast z miodem, migdałami oraz figami. Dzięki morskim ekspedycjom, portugalska kuchnia wzbogaciła się o rozmaite przyprawy z Indii oraz Dalekiego Wschodu, m.in. pieprz, cynamon, goździki oraz gałkę muszkatołową, oraz afrykańskie papryczki piri piri. Przywieziono także egzotyczne owoce, pomidory, ziemniaki, kukurydzę oraz kakao.
Narodową potrawą Portugalii jest bacalhau, solony oraz suszony dorsz, którego podobno da się przyrządzić na 365 sposobów, czyli tyle, ile jest dni w roku. Każdy z regionów ma swój unikalny sposób jego przyrządzania. Innym, równie popularnymi daniem są grillowane sardynki (port. sardinhas grelhadas).
Każdy region kraju ma swoją tradycyjną potrawę. Dla przykładu w Algarve są to słodkie ovos moles oraz cataplana, czyli owoce morza, duszone w specjalnym, miedzianym naczyniu z przykrywką. Na północy kraju popularna jest caldo verde – zielona zupa z ziemniaków, a na Azorach – cozido das Furnas – jednogarnkowe danie duszone w gorącej ziemi, tuż nad parującymi źródłami wulkanicznymi. Lizbona szczyci się pastéis de Belém (pastéis de nata), czyli babeczkami z budyniowym nadzieniem, posypanymi cynamonem oraz cukrem pudrem, a Porto – tripas à moda do Porto, czyli flaczkami z białą fasolą.
Portugalskie wina zdobyły światową sławę oraz parę międzynarodowych nagród. Najbardziej znane na świecie jest wino Porto (pochodzące z doliny Douro) oraz niezwykle trwałe wino Madera. Z Portugalii pochodzą także wina: Vinho Verde, Vinho Alvarinho, Vinho do Douro, Vinho do Alentejo, Vinho do Dão, Vinho da Bairrada oraz wino Moscatel (z okolic Setúbal oraz Favaios).
W Portugalii dzieją się festiwale kulinarne, m.in. Allgarve Gourmet w regionie Algarve[2], Festival Nacional de Gastronomia w Santarém (region Alentejo)[3] oraz Międzynarodowy Festiwal Czekolady (International Chocolate Festiwal) w Óbidos [4].
Piłka nożna jest najpopularniejszym sportem w Portugalii. W kraju organizuje się zarówno amatorskie mecze lokalne jak oraz światowej klasy spotkania na profesjonalnym poziomie. Największą legendą portugalskiej piłki nożnej pozostaje Eusébio, choć na świecie uznaniem cieszą się także Luís Figo oraz Cristiano Ronaldo – obaj są zdobywcami tytułu Piłkarza Roku FIFA, oraz trenerzy: José Mourinho, Carlos Queiroz, Manuel José oraz André Villas-Boas.
Największymi klubami sportowymi w Portugalii są: SL Benfica (Sport Lisboa e Benfica), FC Porto (Futebol Clube do Porto) oraz Sporting CP (Sporting Clube de Portugal). Kluby te wielokrotnie określane są jako „os três grandes”, czyli „wielka trójka”.
Surfing oraz bodyboarding są bardzo popularne w Portugalii. Ericeira (okolice Lizbony) zajęła 3. miejsce w rankingu Top 10 najlepszych miejsc do surfowania na świecie (wg magazynu Sunday Times, 2010 rok)[7]. W Portugalii dzieją się też zawody surfingowe Quiksilver Pro Portugal.[5]
Najważniejszym wyścigiem kolarskim w Portugalii jest Volta a Portugal.
Portugalia znana jest także z wyścigów samochodowych Rally de Portugal oraz Rali Vinho da Madeira[6]; oraz motorowego wyścigu Motorcycling Grand Prix (Estoril)[7]. Najbardziej znanym portugalskim kierowcą rajdowym jest Tiago Monteiro.
W Portugalii istnieje ponad 70 pól golfowych rozsianych po całym kraju. Najwięcej z nich jest w regionie Algarve oraz w okolicach Lizbony. W Vilamoura (Algarve) przebiega się prestiżowy turniej golfowy Portugal Masters, należący do PGA European Tour.
Portugalia ma długie tradycje jeździeckie. Odbywają się tu ważne zawody – Estoril International Showjumping Competition[8], będące jednym z etapów Global Champions Tour.
W centrum oraz na południu Portugalii da się jeszcze obejrzeć tourada à corda, czyli walkę z bykiem przytrzymywanym na linie.
W północnej części Portugalii powstała oryginalna sztuka walki – Jogo do Pau, polegająca na walce z przeciwnikiem przy pomocy długiego kija.
Religie (2000)[8]
|
|||||||
|
||||||||||||||||||||
