Programowanie wieloparadygmatowe - paradygmat programowania a w szczególności tworzenia języków programowania, który mówi że jeden paradygmat nadaje się lepiej do pewnych typów zadań, odmienny zaś do innych, lepiej jest przyzwoicie zaimplementować parę wielorakich paradygmatów oraz dowolnie je mieszać w użyciu, niż zaimplementować tylko jeden (choć lepiej niż robiłby to język wieloparadygmatowy), oraz próbować go narzucać.

Klasycznym przykładem jest Perl, w którym obowiązuje zasada TMTOWTDI - "There's More Than One Way To Do It" (Na wszystko jest więcej niż jeden sposób). Perl dopuszcza na programowanie niskopoziomowe (bezpośrednie wywołanie funkcji systemu operacyjnego, operacje na bitach za pomocą pack), zorientowane tekstowo, relacyjnie, sieciowo, obiektowo czy też zdarzeniowo, ma cechy imperatywne, funkcjonalne oraz strukturalne. Właściwie dla każdego z tych paradygmatów da się znaleźć język, który robi daną rzecz lepiej, ale nie taki który robi lepiej to wszystko.

Innym przykładem jest Ocaml, który od początku był zbudowany jako połączenie paradygmatów funkcjonalnego, imperatywnego oraz obiektowego, ma też mocne biblioteki udostępniające funkcjonalność niskopoziomową, tekstową, sieciową czy relacyjną (choć w mniejszym stopniu niż Perl).

Podstawową zaletę, jaką jest duża swoboda w tworzeniu programów w językach tego typu, niweluje spadek czytelności kodu programu wraz ze wzrostem jego objętości, zwłaszcza dla osób trzecich; jeżeli bowiem na wszystko jest więcej niż jeden sposób, to osoba postronna czytająca kod musi znać dokładnie ten, który stał się w programie użyty. Jest to mało prawdopodobne jeśli założyć, że sposobów jest powiedzmy kilkadziesiąt.

Jedyny sposób na uniknięcie tego efektu to stosowanie dużej ilości komentarzy (w tym celu np. w Perlu wprowadzono nawet możliwość wprowadzania komentarzy wewnątrz wyrażeń regularnych).