Rafiq Al-Hariri (arab. رفيق بهاءالدين الحريري, transk. Rafīq Bahā’ ad-Dīn al-Ħarīr, ur. 1 listopada 1944 w Sydonie, zm. 14 lutego 2005 w Bejrucie), polityk libański, multimilioner, przedsiębiorca budowlany, premier Libanu.
Studiował ekonomię na Uniwersytecie Amerykańskim w Bejrucie. W latach 70. dorobił się dużego majątku jako przedsiębiorca w Arabii Saudyjskiej; w 1978 otrzymał obywatelstwo Arabii Saudyjskiej oraz był specjalnym wysłannikiem tego kraju w rodzinnym Libanie. Był uważany za przyjaciela króla Arabii Saudyjskiej Fahda.
Wielokrotnie brał udział w negocjacjach na temat opanowania napiętej sytuacji wewnętrznej w Libanie, m.in. układach w Taif (październik 1989). 22 października 1992 prezydent Elias Hrawi powierzył mu funkcję premiera; Hariri powołał gabinet złożony w połowie z chrześcijan, w połowie z muzułmanów, z silnymi wpływami syryjskimi. Sprawował funkcję premiera do 1998. Ponownie kierował rządem w latach 2000-2004.
Finansował studia zagraniczne kilku tysięcy Libańczyków, pracował także nad zniesieniem podziałów społecznych; rozpoczął w Libanie wiele inwestycji.
Pod naciskami syryjskimi zrezygnował z funkcji premiera w październiku 2004 oraz stał się zastąpiony przez Omara Karamiego. Pół roku później zginął w zamachu bombowym w Bejrucie.
Rodzina
Był żonaty z Nazek Hariri oraz miał z nią pięcioro dzieci: czterech synów (Bahę, Saada, Ajmana oraz Fahda) oraz córkę Hind. Jego siostra, Bahija Hariri jest działaczką społeczną oraz deputowaną Zgromadzenia Narodowego.
Sprawdź też
