Ten artykuł od 2011-12 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne potrafią zostać zakwestionowane oraz usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, trzeba podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Rajmund Kaczyński Irka
porucznik
Data oraz miejsce urodzenia	1 września 1922 Grajewo
Data oraz miejsce śmierci	17 kwietnia 2005 Warszawa
Przebieg służby
Lata służby	1941–1944
Główne wojny oraz bitwy	powstanie warszawskie
Odznaczenia

Grób Rajmunda Kaczyńskiego oraz jego rodziców

Rajmund Kaczyński (ur. 1 września 1922 w Grajewie, zm. 17 kwietnia 2005 w Warszawie) – żołnierz Armii Krajowej (pseudonim "Irka"), uczestnik powstania warszawskiego, inżynier.

Ojciec polskich polityków, Lecha oraz Jarosława Kaczyńskich, mąż Jadwigi z Jasiewiczów Kaczyńskiej, teść Marii z Mackiewiczów Kaczyńskiej.

Rodzina

Był synem urzędnika kolejowego Aleksandra Kaczyńskiego oraz Franciszki ze Świątkowskich. Ojciec pochodził z rodziny szlacheckiej herbu Pomian, wywodzącej się z Kaczyna Starego oraz Kaczyna-Herbasów na Podlasiu^[1]. Dziad Rajmunda po mieczu był oficerem carskiej armii, zasłużonym w wojnie turecko-rosyjskiej. Miał majątek w okolicach Łomży. Matka pochodziła z rodziny ziemiańskiej z okolic Odessy. Rodzice Rajmunda Kaczyńskiego osiedli w Grajewie tuż po ślubie^[2]. Tam też urodziły się ich dzieci, z których dwoje zmarło w dzieciństwie^[2].

Biografia

Od 1927 Rajmund wraz z rodzicami mieszkał w Baranowiczach, gdzie jego ojciec stał się naczelnikiem ekspedycji węzła kolejowego a matka zajęła się obrotem nieruchomościami^[2]. Tam Rajmund chodził do liceum, do którego uczęszczał także Lucjan Jasiewicz, syn Wincentego, brat stryjeczny jego przyszłej żony Jadwigi. Tuż przed wojną Kaczyńscy przeprowadzili się do Brześcia Litewskiego^[2].

Po wybuchu wojny w obawie przed zsyłką na Sybir rodzina Kaczyńskich wyjechała do Warszawy. Tam Rajmund Kaczyński rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn im. Wawelberga, potem w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej^[2]. Od 1941 należał do Związku Walki Zbrojnej, następnie do Armii Krajowej. Po odbyciu szkolenia w 1943 otrzymał stopień plutonowego podchorążego.^{potrzebne źródło}

W pierwszym dniu powstania warszawskiego, jako dowódca 7 drużyny 2 plutonu kompanii K 1 Pułku „Baszta”, brał udział w szturmie na tor wyścigów konnych na Służewcu^[3]. W czasie powstania warszawskiego stracił kciuk^[4]. Opiekowała nim się wówczas sanitariuszka Helena Wołłowicz, ciotka Bronisława Komorowskiego. Po upadku powstania przebywał w obozie jenieckim koło Skierniewic, skąd zbiegł^[2].

W 1947 ukończył studia inżynierskie na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej^[2]. Pracował w Polskich Zakładach Optycznych w Warszawie oraz jako kierownik robót w Społecznym Towarzystwie Budowlanym^{potrzebne źródło}. Prowadził także wykłady z termodynamiki na tzw. Sorbonie przy Politechnice Warszawskiej, z reguły jako skrócone studia dla wyższych członków partii. W trakcie swojej pracy na Politechnice wstąpił do partii oraz pełnił funkcję sekretarza organizacji partyjnej^[4].

W 1948 ożenił się z Jadwigą z Jasiewiczów, poznaną na jednym z balów karnawałowych na Politechnice Warszawskiej. W 1949 przyszły na świat ich dzieci, bliźnięta – Jarosław oraz Lech. Matkami chrzestnymi chłopców zostały siostry bliźniaczki Ludwika oraz Zofia Woźnickie^[2]. Rodzina mieszkała przy ulicy Lisa-Kuli (Żoliborz), w wynajmowanym mieszkaniu, wykupionym dopiero w 1981, później przeprowadzili się do bliźniaka przy ul. Mickiewicza^[2].

W 1958 uzyskał pełny etat na Wydziale Inżynierii Sanitarnej PW^[2]. Odbył szkolenia w Anglii oraz Holandii, które okazały mu się pomocne podczas projektowania instalacji sanitarnej w budynku Ambasady USA w Warszawie. W 1965 wyjechał na kontrakt budowlany do Libii. Jeszcze przez wiele lat pracował w rozmaitych pracowniach projektowych^[2].

W latach osiemdziesiątych prowadził zajęcia z Teorii Maszyn Cieplnych na Wydziale Mechanicznym Energetyki oraz Lotnictwa Politechniki Warszawskiej.^{potrzebne źródło}

Rajmund Kaczyński zmarł w 2005 oraz stał się pochowany na Starych Powązkach, w rodzinnym grobowcu swoich rodziców.

Odznaczenia

Za udział w powstaniu warszawskim stał się odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari z rozkazu nr 512 dowódcy AK Tadeusza Bora-Komorowskiego z 2 października 1944 (nr krzyża: 12798)^[5]. Otrzymał także Krzyż Walecznych oraz stał się awansowany na stopień porucznika.

Rodzina

Przypisy