Dlatego tak ważne jest:
Nie wyczerpuje ono w żadnym razie całości wiedzy na tej stronę pośród polskich systemie - Linkor, linki z różnych strony
Pomyśl jaka to oszczędność jeśli nie muszą pobieramy miesięcy nawet o więcej (dane na podstawą do efektywna formą promocja stron.
Raport Valecha to popularna nazwa Raportu Narodowej Komisji do Spraw Więźniów Politycznych oraz Tortur w Chile. Raport ten stał się opublikowany 29 listopada 2004 r. Opisano w nim szczegółowo nadużycia służb kierowanych przez reżym Augusto Pinocheta w latach 1973 - 1990. Zeznania składane przez poszkodowanych zostały utajnione na 50 lat. Nie potrafią one zostać użyte w procesach dotyczących łamania praw człowieka, w przeciwieństwie do "archiwów terroru" opisujących wydarzenia w Paragwaju oraz operacji Kondor.
Spis treści |
Raport stał się przygotowany na wniosek prezydenta Chile Ricardo Lagosa przez ośmiu członków Narodowej Komisji do Spraw Więźniów Politycznych oraz Tortur, która powstała w sierpniu 2003 roku. Przewodniczył jej biskup Sergio Valech, należeli do niej: María Luisa Sepúlveda zastępczyni przewodniczącego, prawnicy Miguel Luis Amunátegui, Luciano Fouillioux, José Antonio Gómez (przewodniczący partii PRSD), Lucas Sierra, Alvaro Varela oraz psycholog Elizabeth Lira. Upublicznili raport, przez internet oraz w formie skróconej przez przeważajaca ilość Chilijskich oraz światowych mediów w listopadzie 2004 r., podsumowując rezulaty 6-miesięcznego śledztwa. Drugą cząstka raportu upowszechniono w czerwcu 2005 r.
Raport ma za podstawę na złożonych przed Komisją zeznaniach 35 868 ludzi. 28 000 zeznań uznano po śledztwie za wiarygodne. Przez następne sześć miesięcy przesłuchano jeszcze 8 000 osób. 1 czerwca 2005 r. opublikowana była druga cząstka raportu. Zawiera ona też udokumentowane przypadki morderstw 1 201 poszkodowanych osób, w tym 86 dzieci młodszych niż 12 lat, włączając w to nienarodzone dzieci, co daje razem 29 000 przypadków tortur (według związków poszkodowanych, przy zastosowaniu definicji tortury uznanej przez ONZ, w Chile torturom poddano ok. 400 tys osób). Przeważajaca ilość nowych przypadków nie była zawarta w pierwszym raporcie, albowiem ich rodzice zostali straceni albo byli uznani za „zaginionych” - nie było zatem świadków potwierdzających zatrzymania (porwania) oraz zdarzenia, które nastąpiły później. Komisja ustaliła, iż 67,4% opisanych przypadków miało miejsce w pierwszym roku zamachu (1973 r.).
Rząd wprowadził pieniężną rekompensatę (pensja w wysokości około 140 euro, która jest niższa niż przeciętna krajowa wynosząca 150 euro), dla osób z problemami zdrowotnymi. Rodziny ofiar (3 000 osób już nie żyje) nie otrzymały żadnego odszkodowania. Zgodnie z paragrafem 1040 raportu zeznania świadków zostały utajnione na 50 lat. Nie potrafią one zostać użyte w procesach dotyczących łamania praw człowieka ani zostać upublicznione. Związki byłych politycznych więźniów nie dostały prawa dostępu do zeznań.
Przed komisją zeznawało 3 399 kobiet, prawie wszystkie były przedmiotem seksualnego napastowania, 316 kobiet było zgwałconych. 229 z nich było zatrzymanych podczas ciąży. Z powodu cierpień wywołanych torturami w 20. przypadkach doszło do przerwania ciąży, a w 15. efektem były przedwczesne narodziny w więzieniu. Trzynaście kobiet twierdziło, że zaszło w ciążę w wyniku gwałtów dokonanych przez strażników, 6 z tych ciąż skończyło się urodzeniem dzieci.
Zatrzymania oraz przesłuchania prowadzono w rozmaitych obiektach: w bazach wojskowych, posterunkach policji, na statkach, w urzędach miejskich, na stadionach (m.in. na stadionie narodowym), w obozach jenieckich, więzieniach oraz tajnych więzieniach kierowanych przez DINA oraz CNI.
Praktycznie każdy przesłuchany przez Komisję zapewniał, że aresztowania były przeprowadzane bardzo brutalnie, w obecności dzieci, zwykle w środku nocy, z krzykami, strzałami oraz grożeniem śmiercią osobom zatrzymanym oraz członkom ich rodziny, co samo w sobie tworzyło atmosferę terroru oraz zastraszenia w całym kraju.
Warunki w więzieniach bywały różne; na ogół jednak zatrzymani spali na gołej podłodze, bez materaca albo koca; wielokrotnie bez jedzenia oraz wody, albo z bardzo skromnym posiłkiem. W więzieniach Pinocheta przetrzymywano więźniów w zatłoczonych oraz niezdrowych warunkach, bez dostępu do toalet oraz wanien. Więźniowie byli zwykle poddawani stałym upokorzeniom oraz nadużyciom siły.
W obiektach DINA istniały szczególnie niezdrowe warunki bytowe dla więźniów, połączone ze stałym naciskiem psychologicznym. Każdy zatrzymany był doprowadzany do aresztu z zawiązanymi oczami. W podobny sposób doprowadzano też aresztantów na brutalne przesłuchania.
Świadkami Komisji było 23 856 mężczyzn oraz 3 399 kobiet. 766 osób dniu aresztowania miało 16 oraz 17 lat; 226 miało 13 oraz 15 lat; a 88 miało 12 lat albo mniej. Wszyscy oni przeżyli urazy psychiczne oraz fizyczne a także tortury, które jeszcze w dniu przesłuchań przed Komisją pozostawiły w nich wyraźny, traumatyczny ślad.
Świadkowie dokładnie opisywali skutki behawioralne, emocjonalne oraz psychologiczne aresztowań oraz traktowania w więzieniach. Niemal wszyscy opisywali też swoje osobiste odczucia, zarówno z czasu samego pobytu w wiezieniach, jak oraz trwające do dnia przesłuchania przed Komisją. Typowymi emocjami w trakcie aresztowania oraz pobytu w więzieniach były: niepewność, strach, upokorzenie, zawstydzenie oraz poczucie winy. Charakterystyczne emocje trwające do dnia przesłuchania obejmowały: przygnębienie oraz drążący oraz beznadziejny niepokój. U poniektórych osób stwierdzono kłopoty z utrzymywaniem koncentracji oraz pamięcią; inni opowiadali o konfliktach oraz kryzysach rodzinnych, kończących się wielokrotnie zniszczeniem ich małżeństw. Wspominali także o odrzuceniu przez znajomych oraz środowisko. Ofiary najbardziej wspomniały zaburzenia snu oraz chroniczną bezsenność, oraz behawioralne zahamowania takie jak fobie oraz lęki.
Metody tortur opisane przez świadków przed Komisją:
Chilijski Związek Byłych Polityków - Więźniów Dyktatury, skrytykował zbyt ostre kryteria, jakie dobrała Komisja Valecha przy pisaniu raportu, ostrzejszą definicję tortur niż ta, które zaakceptowały Narody Zjednoczone:
Związek Więźniów Dyktatury podkreślał też fakt, że komisja przesłuchiwała tylko przez pół roku przy małym nagłośnieniu medialnym w kraju. Stało się to wbrew wytycznym Narodów Zjednoczonych postulujących, aby przedłużono okres przesłuchań. Na prowincji wyłącznym sposobem uzyskania informacji o przeprowadzaniu przesłuchań był Internet. Osoby z prowincji, które zdołały dowiedzieć się o pracach komisji musiały zeznawać w obecności lokalnych władz, w których nadal wielokrotnie zasiadali ci sami politycy, którzy wcześniej sami uczestniczyli w aparacie terroru. Komisja przesłuchiwała tylko w godzinach pracy, zmuszając ludzi do proszenia pracodawców o zezwolenia na zeznawanie, przy czym pracodawcom pozostawiono możliwość odmowy zezwolenia. Nie przyznano żadnej psychologicznej pomocy ofiarom tortur, które ponownie przeżywały horror sprzed lat, pewne z nich przeżywały przesłuchanie jako powrót do bycia ofiarą. Byli więźniowie polityczni informowali o przypadkach odrzucenia zeznań dzieci oraz młodzieży poniżej 18. roku życia z powodu niemożności opisania przez nich dokładnie wszystkich szczegółów torturowania oraz daty aresztowania, cząstka z tych dzieci miało pięć albo mniej lat w czasie aresztowania.