Romano Prodi (wym. [roˈmaːno ˈprɔːdi] ?/i; ur. 9 sierpnia 1939 w Scandiano) – polityk włoski, Przewodniczący Komisji Europejskiej w latach 1999-2004, premier Włoch w latach 1996-98 oraz 2006-2008.
Romano Prodi zdał maturę w liceum klasycznym (o profilu humanistycznym) Liceo Ludovico Ariosto w Reggio nell'Emilia. Uzyskał dyplom z prawa na Katolickim Uniwersytecie Najświętszego Serca w Mediolanie w 1961. Ukończył także studia podyplomowe w Mediolanie, Bolonii oraz w London School of Economics. W 1969 roku ożenił się z Flavią Franzoni. Ojciec 2 dzieci.
Działalność naukowa
Od 1963 był asystentem na wydziale nauk politycznych Uniwersytetu Bolonii. W 1966 otrzymał tytuł profesora oraz pozostał nim do 1999. Głównymi tematami jego badań był rozwój małych oraz średnich przedsiębiorstw oraz polityka antitrust. Później zajmował się także zależnościami pomiędzy państwem oraz rynkiem oraz dynamiką wielorakich modeli kapitalizmu. W 2002 nadano mu tytuł doktora honoris causa Politechniki Koszalińskiej[1]
Działalność polityczna
Kojarzony jest z lewym skrzydłem Chrześcijańskiej Demokracji. Był ministrem gospodarki od listopada 1978 do marca 1979.
W 1978 Prodi wskazał miejsce ukrycia zwłok porwanego oraz zamordowanego przez Czerwone Brygady polityka Aldo Moro. Prodi powoływał się przy tym na "seans spirytystyczny", co wzbudziło wiele wątpliwości dotyczących faktycznego źródła informacji. Wątpliwości te powróciły po oskarżeniu Prodiego o współpracę z KGB w latach 90. oraz ponownie w 2005 roku[2][3].
W okresie 1982-1989 był przewodniczącym Instytutu Odbudowy Gospodarki, potem ponownie stał się powołany na to stanowisko w 1993. Będąc w Instytucie przeprowadził dużo prywatyzacji oraz uczynił Instytut największym włoskim holdingiem będącym w rękach państwa.
W lutym 1995 Prodi założył koalicję centrolewicową, która potem wygrała wybory w 1996 oraz stał się premierem. W 1998 rząd Prodiego upadł ze względu na opuszczenie koalicji przez komunistów. Rządy kontynuował Massimo D'Alema.
W latach 90. w opublikowanym wówczas Archiwum Mitrochina pojawiły się informacje wskazujące na to, że Prodi miał być agentem o kryptonimie "UCHITEL" (ros. uczitiel – nauczyciel).
W marcu 1999 Romano Prodi stał się mianowany Przewodniczącym Komisji Europejskiej w Brukseli, które to stanowisko piastował do końca 2004 roku.
W roku 2006 Prodi stał się liderem bloku lewicy, walczącej o odzyskanie władzy z prawicą Silvio Berlusconiego. Blok Prodiego nieznacznie pokonał blok urzędującego premiera oraz stał się on kolejnym szefem włoskiego rządu, utworzonego przez dziewięć ugrupowań. Niewielka przewaga w parlamencie oraz niedobór spójności uczynił jednak kryzys gabinetu. 21 lutego 2007 roku, po przegranym głosowaniu w Senacie w sprawie polityki zagranicznej, Romano Prodi podał się do dymisji. Jednak po trzech dniach kryzys rządowy stał się zażegnany oraz Prodi nadal sprawował urząd premiera Włoch.
Kolejny znaczny kryzys rządu Prodiego nastąpił w styczniu 2008, kiedy z centrolewicowej koalicji wystąpiła partia UDEUR, co uczyniło utratę większości parlamentarnej w Senacie. 24 stycznia odbyło się głosowanie za wotum zaufania dla rządu, przegrane w stosunku 156 do 161 głosów. Tego samego dnia Romano Prodi złożył na ręce prezydenta Włoch Giorgio Napolitano dymisję swego rządu, który 6 lutego podpisał dekret o rozwiązaniu rządu.
W kwietniu 2006 Gerard Batten brytyjski poseł Parlamentu Europejskiego ponownie oskarżył Prodiego, na podstawie zeznań byłego wysokiego oficera FSB Aleksandra Litwinienki, że polityk ten był "człowiekiem KGB we Włoszech". Wkrótce potem Mario Scaramella zeznał, że Aleksandr Litwinienko przed śmiercią potwierdził fakt agenturalnej współpracy Prodiego z KGB.[4].
W marcu 2008 roku Romano Prodi zapowiedział odejście z polityki[5].
Odznaczenia (lista niepełna)
Ciekawostki
Jest zapalonym rowerzystą, w młodości brał nawet udział w wyścigach kolarskich. Przez ostatnie 30 lat wybierał się na wspólne wycieczki z takimi sławami kolarstwa jak Eddy Merckx, Mario Cipollini, Gianni Bugno czy Paolo Bettini. Twierdzi, że przeważajaca ilość ważnych decyzji, które podjął, to decyzje powzięte podczas długich rowerowych wycieczek[8].
Przypisy