Wybierz dla siebie słowa kluczowych w treści i przekazów w oparciu o konkretne słowa kluczowe
Katalog i oczywiście prowadzić działanie mające na celu osiągniecie wysokich pozycji stron poprzez optymalizacja - kolejnym czynnikiem jest wypozycjonowane przez pozycjonowanie stron wliczone jest:
* wdrożonych nakładów
| Ryszard Czarnecki | |
.jpg&filetimestamp=20090527170217) |
|
| Data oraz miejsce urodzenia | 25 stycznia 1963 Londyn |
| Prezes Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego | |
| Przynależność polityczna | Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe |
| Okres urzędowania | od 4 października 1994 do 24 lutego 1996 |
| Poprzednik | Wiesław Chrzanowski |
| Następca | Marian Piłka |
| Poseł do PE VII kadencji | |
| Przynależność polityczna | Prawo oraz Sprawiedliwość |
| Okres urzędowania | od 14 lipca 2009 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Ryszard Czarnecki, właśc. Richard Henry Czarnecki[1] (ur. 25 stycznia 1963 w Londynie) – polski polityk, historyk, dziennikarz, działacz sportowy, poseł na Sejm I oraz III kadencji, od 2004 deputowany do Parlamentu Europejskiego, były wiceminister kultury, były przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej oraz minister – członek Rady Ministrów.
Spis treści |
Ukończył w 1981 XXXIX Liceum Ogólnokształcące im. Ludowego Lotnictwa Polskiego w Warszawie, a w 1986 studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego.
W 1988 studiował na Letnim Uniwersytecie w Rzymie. W latach 1988–1990 był dziennikarzem "Dziennika Polskiego" wydawanego w Londynie, od 1990 do 1991 sekretarzem redakcji miesięcznika "Głos", a w 1991 zastępcą redaktora naczelnego "Wiadomości Dnia". W tym samym roku przez parę miesięcy zajmował stanowisko redaktora naczelnego "Dziennika Dolnośląskiego" oraz dyrektora wydawnictwa "NORPOL Press" we Wrocławiu. W 1990 założył fundację "Pro Patria". Od 1993 do 1997 kierował redakcją katolicką telewizji Polsat. Od 1999 do 2001 przewodniczył radzie programowej Radia Polonia.
Był także wiceprezesem (1997–1999 oraz 2001–2003) oraz nominalnym prezesem (1999–2001) klubu żużlowego WTS Atlas Wrocław, a także (2002–2003) członkiem rady nadzorczej WKS Śląsk Wrocław. Od września 2001 do grudnia 2002 zajmował stanowisko prezesa Instytutu Prawa oraz Studiów Europejskich w Warszawie. W 2003 przez parę miesięcy był doradcą prezydenta Włocławka do spraw integracji z Unią Europejską. W 2005 objął funkcję wiceprzewodniczącego Wydziału Zagranicznego Polskiego Związku Piłki Nożnej.
Publikuje w m.in. "Arcanach", "Gazecie Polskiej", "Nowym Państwie", "Naszym Dzienniku", "Gazecie Finansowej", "Warszawskiej Gazecie" oraz "Gazecie Polskiej Codziennie".
Od 1981 działał w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. Od 1984 do 1987 był członkiem prezydium krajowego podziemnych struktur NZS. Przewodniczył także NZS na Uniwersytecie Wrocławskim. Współpracował z Polską Niezależną Organizacją Młodzieżową oraz Archiwum Solidarności. 14 listopada 1987 był jednym z sygnatariuszy Ruchu Polityki Realnej przekształconego następnie w Unię Polityki Realnej. W październiku 1989 współtworzył Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe.
W wyborach parlamentarnych w 1991, otrzymawszy 12 199 głosów stał się wybrany w okręgu wrocławskim posłem na Sejm I kadencji z listy Wyborczej Akcji Katolickiej. Od 1991 do 1993 był wiceprzewodniczącym Komisji Kultury oraz Środków Przekazu. Od czerwca do września 1993 sprawował funkcję wiceministra kultury w rządzie Hanny Suchockiej. W wyborach w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Katolickiego Komitetu Wyborczego "Ojczyzna". W listopadzie 1993 stał się wiceprezesem ZChN[2]. Po rezygnacji Wiesława Chrzanowskiego, w październiku 1994 zastąpił go w kierowaniu partią[3], a w marcu 1995 stał się formalnie wybrany na prezesa ZChN[4]. Funkcję tą pełnił do lutego 1996[5].
W wyborach parlamentarnych w 1997, uzyskując 37 100 głosów zdobył mandat poselski z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Od 17 października 1997 do 27 lipca 1998 był przewodniczącym Komitetu Integracji Europejskiej[6]. Od 27 lipca 1998 do 26 marca 1999 pełnił urząd ministra – członka Rady Ministrów w rządzie Jerzego Buzka. Następnie, do 2001 przewodniczył Komisji Łączności z Polakami za Granicą.
W kwietniu 2001 stał się prezesem Regionu Dolnośląskiego ZChN[7]. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku ubiegał się ponownie o mandat posła z listy Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy, która nie uzyskała mandatów (uzyskał 5261 głosów)[8]. W wyborach samorządowych w 2002 bez powodzenia kandydował na prezydenta Wrocławia z ramienia Komitetu Wyborczego Wyborców "Nasz Wrocław", zdobywając 8797 głosów (5,37%)[9]. Pozostając członkiem ZChN, w 2003 objął funkcję doradcy Andrzeja Leppera ds. polityki międzynarodowej. W lutym 2004 stał się członkiem Samoobrony RP[10], po czym w czerwcu tego samego roku uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego z listy tego ugrupowania, otrzymując 31 717 głosów w okręgu dolnośląsko-opolskim. W europarlamencie zajmuje się m.in. unijnymi przedsięwzięciami monitorującymi wybory w krajach Trzeciego Świata. Był członkiem komitetu wyborczego Andrzeja Leppera jako kandydata w wyborach prezydenckich w 2005[11]. 16 lipca 2007 stał się wykluczony z Samoobrony RP za "nieuwzględnianie stanowiska partii" ws. opuszczenia przez ugrupowanie koalicji rządowej[12].
W 2008 uznany stał się za najbardziej pracowitego europosła (MEP Awards) w kategorii Rozwój[13]. W tym samym roku wstąpił do Prawa oraz Sprawiedliwości[14]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009, kandydując z listy tej partii w okręgu okręgu kujawsko-pomorskim otrzymał 27 106 głosów oraz zdobył ponownie mandat europosła[15]. W styczniu 2011 wszedł w skład komitetu politycznego PiS[16].
Jest żonaty z Emilią, córką Mirosława Hermaszewskiego, pierwszego polskiego kosmonauty. Ma trzech synów: Przemysława, Bartosza oraz Stanisława.
|
|||||||
