SAKO (System Automatycznego Kodowania Operacji) to język algorytmiczny polskich komputerów: XYZ, ZAM-2, ZAM-21 oraz ZAM-41 nastawiony na otrzymywanie efektywnego kodu. Miał statyczny przydział adresów oraz strukturę blokową. Można w nim było wstawiać kod w makroasemblerze SAS.

Najbardziej charakterystyczną cechą SAKO są polskie komendy np. CZYTAJ, SKOCZ DO.

Przeznaczony przede wszystkim do programowania obliczeń numerycznych. Z większych systemów w WAT powstał w nim system obliczeń metodą elementów skończonych.

Przykład rozkazów

Polecenia obsługi pamięci bębnowej komputera ZAM-2:

PISZ NA BEBEN OD 100: A, B, *C

Zapisuje na bębnie, począwszy od adresu 100, kolejno: słowa A oraz B oraz blok (tablicę) C o wcześniej zadeklarowanej wielkości.

CZYTAJ Z BEBNA OD 100: A, B, *C

Czyta z bębna, począwszy od adresu 100, kolejne słowa oraz umieszcza w zmiennych A oraz B oraz bloku (tablicy) C.

Przykład programu

Poniższy program ma za zadanie wydrukowanie (wtedy nie było monitorów) znanego tekstu Hello World:

K) PROGRAM DRUKUJE NAPIS HELLO WORLD
   LINIA
   TEKST:
   HELLO WORLD
   KONIEC

Literatura

• Prace Zakładu Aparatów Matematycznych PAN, "System Automatycznego Kodowania SAKO - opis języka", PAN - Warszawa 1961,
• Leon Łukaszewicz, Antoni Mazurkiewicz "System automatycznego kodowania SAKO" Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, Wrocław-Warszawa-Kraków 1966 r.