numer IPA	130
tekst IPA	θ
obrazek IPA
jednostka znakowa	θ
X-SAMPA	T
Kirshenbaum	T
Przykład dźwięku ?/i

Spółgłoska szczelinowa międzyzębowa bezdźwięczna to odmiana dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczana jest symbolem: [θ]

Artykulacja

W czasie artykulacji podstawowego wariantu [θ]:

• modulowany jest prąd powietrza wydychanego z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna
• tylna cząstka podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, powietrze uchodzi przez jamę ustną (spółgłoska ustna)
• prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem albo przynajmniej uchodzi wzdłuż środkowej linii języka (spółgłoska środkowa)
• jest to spółgłoska zębowa - język kontaktuje się z górnymi siekaczami, tworząc małą szczelinę. Szczelina ta jest na tyle wąska, że masy powietrza wydychanego z płuc składają się na charakterystyczny dla spółgłoski szczelinowej szum.
• wiązadła głosowe nie drgają, spółgłoska ta jest bezdźwięczna

Terminologia

Spółgłoska szczelinowa międzyzębowa to inaczej spółgłoska frykatywna interdentalna albo frykatyw interdentalny.

Przykłady

• w języku angielskim: thought θɔ:t "myśl"
• w języku arabskim: ﺖﺒﺎﺛ θæ:bit, "stabilny"
• w języku turkmeńskim sen θen "ty"
• w języku walijskim: saith saɪθ "siedem"

Spółgłoska ta nie jest w wielu językach, dlatego jej wymowa sprawia trudność obcokrajowcom uczącym się angielskiego albo arabskiego. Dla przykładu Polacy wymawiają ją wielokrotnie jak [f], Niemcy oraz Pakistańczycy jak [s].