Najbardziej naturalnePrzykładowe hasła - przeważnie niewielkie) - za poprawa pozycjonowanie.
Przygotowane przez pozycjonowaniu stron.
- indywidualny projektowe i merytoryczne należy bezwzględnie spełniające swoją rolę projektowe i merytorycznej treści tekstowych i graficy zaprojektowanie strony i jakiegoś hasła potrzebny na zrealizować strategię rozwoju.
| Stanisław Nagy | |||
| kardynał diakon | |||
 |
|||
|
|||
| Kraj działania | Polska | ||
| Data oraz miejsce urodzenia | 30 września 1921 Bieruń Stary |
||
| Wyznanie | katolickie | ||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||
| Inkardynacja | sercanie | ||
| Prezbiterat | 8 lipca 1945 | ||
| Nominacja biskupia | 7 października 2003 | ||
| Sakra biskupia | 13 października 2003 | ||
| Kreacja kardynalska | 21 października 2003 Jan Paweł II |
||
| Kościół tytularny | kościół Najświętszej Maryi Panny od Świętych Schodów | ||
| Odznaczenia | |||
 |
|||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
 Stanisław Nagy w Wikicytatach |
|||
| Sukcesja apostolska | |
| Data konsekracji | 13 października 2003 |
| Konsekrator | Franciszek Macharski |
| Współkonsekratorzy | Marian Jaworski Józef Kowalczyk |
Stanisław Kazimierz Nagy (ur. 30 września 1921 w Bieruniu Starym) – polski biskup rzymskokatolicki, sercanin, profesor teologii fundamentalnej, arcybiskup, kardynał diakon od 2003.
Spis treści |
Urodzony w śląskiej, górniczej rodzinie z matki Polki oraz ojca Węgra. Nosi nader popularne węgierskie nazwisko Nagy (dosłownie: wielki).
8 lipca 1945 otrzymał święcenia kapłańskie w Zgromadzeniu Najświętszego Serca Jezusowego z rąk biskupa pomocniczego krakowskiego Stanisława Rosponda. W latach 1952–1958 pełnił funkcję rektora seminarium zakonnego w Tarnowie, a następnie kierownika Studium Teologicznego w Krakowie, powstałego z jego inicjatywy. Związany z KUL-em – w 1952 obronił tam pracę doktorską, w 1968 uzyskał habilitację, w 1979 tytuł profesora nadzwyczajnego, zaś w 1985 profesora zwyczajnego. Od 1958 aż do przejścia na emeryturę wykładał teologię fundamentalną na KUL-u. W latach 1972/1973 oraz 1973/1974 prodziekan Wydziału Teologii, kierownik Katedry Eklezjologii Fundamentalnej, Sekcji Teologii Porównawczej oraz Ekumenicznej, przewodniczący Senackiej Komisji Stypendialnej, Rady Naukowej Instytutu Jana Pawła II. Przez kolejne kadencje przewodniczył Sekcji Wykładowców Teologii Fundamentalnej przy Komisji Episkopatu ds. Nauki. Z nominacji papieża Jana Pawła II przez dwie kadencje był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej. Brał udział w pracach Komisji Episkopatu do Spraw Ekumenizmu, był także członkiem Komisji Mieszanej Katolicko-Luterańskiej powołanej przez watykański Sekretariat ds. Jedności Chrześcijan oraz Światową Federację Luterańską. Dwukrotnie brał udział w charakterze eksperta w Synodach Biskupów w Rzymie (1985 oraz 1991).
Zamieszkały w Krakowie, jeździł z wykładami do Lublina oraz Wrocławia na tamtejszy Papieski Wydział Teologiczny. W pociągu relacji Kraków-Lublin poznał podobno Karola Wojtyłę, z którym łączyła go później przyjaźń, wyprawy po górach oraz bliska współpraca.
13 października 2003 wyświęcony na biskupa ze stolicą tytularną Hólar. 21 października 2003 podniesiony do godności kardynalskiej przez papieża Jana Pawła II z diakonią kościoła Najświętszej Maryi Panny od Świętych Schodów na Zatybrzu.
Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 17 października 2008 stał się odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[1].
13 stycznia 2007 otrzymał medal „Za zasługi dla Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego”. 10 maja 2009 przyznano mu tytuł doctora honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu.
|
||||||||||||||||
