Pozycjonowanie i optymalizacja stron.
* ceny uzależnione od faktycznie poniesionych nakładów
Dlatego doradzam i polecam swoim Klientom wykorzystać i czy linki sponsorowane - czyli płatna forma obecności w wynikach Google. Do katalogów) i pozycjonowanie odbywa się głównie Google i mieć jakiś przyzwoity poziom PageRank.
| Stanisław Ostrowski | |
 |
|
| Data oraz miejsce urodzenia | 19 października 1892 Lwów |
| Data oraz miejsce śmierci | 22 listopada 1982 Londyn |
| Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej | |
| Okres urzędowania | od 9 kwietnia 1972 do 24 marca 1979 (Prezydent RP na uchodźstwie) |
| Poprzednik | August Zaleski |
| Następca | Edward Bernard Raczyński |
| Prezydent Lwowa | |
| Okres urzędowania | od 1936 do 1939 |
| Poprzednik | Wacław Drojanowski |
| Następca | okupacja radziecka |
| Odznaczenia | |
|
|
Stanisław Ostrowski (ur. 29 października 1892 we Lwowie, zm. 22 listopada 1982 w Londynie) – polski lekarz, ostatni polski prezydent Lwowa oraz trzeci Prezydent RP na Uchodźstwie.
Spis treści |
Urodził się we Lwowie. Jego ojciec, Michał, był powstańcem styczniowym oraz Sybirakiem. Ukończył V Gimnazjum we Lwowie, po czym podjął studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego oraz Wiedeńskiego.
Był członkiem Związku Walki Czynnej oraz Związku Strzeleckiego, w którym ukończył niższą szkołę oficerską. Od 1912 należał do konspiracyjnej Organizacji Młodzieży Narodowej. W czasie wojny służył w I Brygadzie Legionów, ale służbę przerwała choroba oraz pobyt w szpitalu. Po wyleczeniu stał się przeniesiony do Kancelarii Lekarskiej w stacji Zbornej Legionów w Wiedniu, Przemyślu oraz Lwowie, gdzie pełnił obowiązki lekarza.
W listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa jako lekarz w szpitalu na Politechnice. Podczas wojny z bolszewikami w 1920 był naczelnym lekarzem ochotniczego 240 pułku piechoty Armii Ochotniczej.
Za udział w walkach stał się odznaczony:
W okresie międzywojennym za służbę w Legionach oraz przynależność do Związku Strzeleckiego odznaczony:
W 1922 przeszedł do rezerwy w stopniu kapitana. Dyplom lekarza otrzymał jeszcze w 1919 roku, a po odejściu z armii był do 1925 starszym asystentem uniwersyteckiej kliniki dermatologii w Warszawie, a następnie do listopada 1927 Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Od 1931 był także docentem UJK. Brał udział w zjazdach dermatologów, jest autorem prac z tego zakresu.
Od 1934 był także wiceprezydentem, a od maja 1936 prezydentem rodzinnego miasta. Od 1930 był trzy razy wybierany na posła do Sejmu z listy BBWR (1930, 1935, 1938), gdzie zajmował się sprawami zdrowotnymi, bronił też praw mniejszości narodowych.
Po agresji sowieckiej na Polskę 17 września 1939 oraz kapitulacji Lwowa przed Armią Czerwoną, stał się aresztowany oraz więziony przez NKWD we Lwowie oraz Moskwie (Butyrki oraz Łubianka). Skazany na 8 lat łagrów, uwolniony po amnestii w 1941 ewakuował się z ZSRR wraz z armią Andersa. Z Drugim Korpusem gen. Władysława Andersa przeszedł do Włoch, gdzie pracował w szpitalach wojskowych.
Od 1946 przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie pracował do 1955 jako lekarz oraz ordynator oddziału dermatologicznego w Penley. Na emeryturę przeszedł w 1962. Współpracownik tzw. Rady Trzech.
9 kwietnia 1972 stał się prezydentem RP na uchodźstwie. Po upływie siedmioletniej kadencji, w 1979 przekazał swój urząd Edwardowi Raczyńskiemu.
Zmarł 22 listopada 1982 w Londynie. Pochowany 4 grudnia w Newark, na cmentarzu lotników polskich, obok grobów poprzednich prezydentów: Władysława Raczkiewicza oraz Augusta Zaleskiego, a także grobu premiera gen. Władysława Sikorskiego.
|
||||||||||||||||||||||
