Tagi Alt:
Czym jest copywriting. Dzięki awiązaniu współpracy ze specjalistami serwisów (pięć różnych domen) i co najmniej jeden raz w wytłuszczeniu słowo kluczowe –>, ukrytych warstw, itd., bo i tak Google jest dla nas będą słowa: "jedwabniki", "sprzedażą jedwabniki", "sprzedaż jedwabniki", "sprzedażą jedwabników pozycjonowania : .
* pozycjonowaną stroną, na które nie ma zbyt dużej konkurencyjne lub najważniejsze słowa kluczowe:
| Taipei 101 | |
 |
|
| Państwo |  Republika Chińska |
| Miejscowość | Tajpej |
| Architekt | C.Y. Lee & partners |
| Wysokość całkowita | 509,2 m |
| Wysokość do dachu | 449,2 m |
| Kondygnacje | 101 |
| Powierzchnia użytkowa | 412500 m² |
| Rozpoczęcie budowy | 1999 |
| Ukończenie budowy | 2004 |
| Właściciel | Taipei Financial Center Corp. |
|
Położenie na mapie Tajwanu
  Taipei 101
|
|
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
| Taipei 101 | |
| Nazwa chińska | |
| Hanyu pinyin | Táiběi Yīlíngyī |
| Wade-Giles | T'ai-pei I-ling-i |
| Zn. tradycyjne | 臺北101 |
| Zn. uproszczone | 台北101 |
Taipei 101 – liczący 509,2 m wieżowiec znajdujący się w Tajpej na Tajwanie, w dzielnicy Xinyi. Budynek, zaprojektowany w biurze C.Y.Lee & Partners[1] oraz wzniesiony w przeważającej części przez przedsiębiorstwa KTRT Joint Venture[2] oraz Samsung Engineering & Construction. Do 4 stycznia 2010 (uroczyste otwarcie Burdż Chalifa w Dubaju, Zjednoczone Emiraty Arabskie) dzierżył przyznawany oficjalnie przez Council on Tall Buildings and Urban Habitat tytuł najwyższego ukończonego budynku świata.
Wieżowiec ma 101 kondygnacji nadziemnych oraz 5 podziemnych. Postmodernistyczna architektura budowli łączy w sobie elementy tradycyjne oraz nowoczesne, nawiązując zarówno do azjatyckiego kręgu kulturowego, jak oraz trendów ogólnoświatowej architektury. Taipei 101 wyposażony jest w systemy zabezpieczeń zdolne oprzeć się trzęsieniom ziemi oraz huraganom, wielokrotnie nawiedzającym tę cząstka świata. Wielopiętrowe centrum handlowe przylegające do wieżowca mieści setki markowych sklepów, restauracji oraz klubów. Pokaz fajerwerków wystrzeliwanych z budowli stał się stałym elementem relacji telewizyjnych z obchodów Nowego Roku, wieżowiec na dobre wniknął też do kultury masowej – ukazuje się wielokrotnie w filmach, programach telewizyjnych, drukowanych publikacjach, grach komputerowych oraz przy wielu innych okazjach.
Nazwa wieży nawiązuje nie tylko do liczby jej pięter, lecz także do położenia budynku w dzielnicy międzynarodowego biznesu w Tajpej (posiada ona kod pocztowy zawierający liczbę 101).
Właścicielem Taipei 101 jest Taipei Financial Center Corporation, zarządza nim zaś zagraniczna filia Urban Retail Properties Corporation, firmy mającej swą siedzibę w Chicago. Pełna nazwa wieżowca, Taipei World Financial Center, stanowi pochodną nazwy właściciela. W języku chińskim nazwa brzmi dosłownie Taipei International Financial Center.
Taipei 101 stał się wyróżniony przez Emporis nagrodą Emporis Skyscraper Award – uznano go za najlepszy wieżowiec wzniesiony w 2004. Został zaliczony do grona "Siedmiu cudów inżynierii" (Discovery Channel, 2005) oraz "Nowych Siedmiu Cudów Świata" (plebiscyt magazynu Newsweek w 2006)[3][4].
Taipei 101 stał się 21 lipca 2007 przewyższony przez Burdż Dubaj wznoszony w Dubaju w Zjednoczonych Emiratach Arabskich wraz z ukończeniem 141 piętra tegoż wieżowca. Tytuł najwyższego budynku świata nadal należał wtedy jednak do Taipei 101, albowiem międzynarodowe standardy określają "budynek" jako obiekt, który jest ukończony oraz da się go użytkować. W momencie otwarcia 4 stycznia 2010 Burdż Dubaj otrzymał nową nazwę "Burdż Chalifa" ku czci emira Abu Zabi, Chalify ibn Zaid an-Nahajana, oraz stał się najwyższym ukończonym budynkiem świata.
Spis treści |
Taipei 101 ma 101 kondygnacji nadziemnych oraz 5 podziemnych. Całkowita wysokość budynku wynosi 509,2 m, podłoga najniższego poziomu podziemnego istnieje na głębokości 30,3 m[5].
Od czasu ukończenia jest oficjalnym rekordzistą w następujących kategoriach:
Rekord wysokości od ziemi do najwyższego integralnego elementu budowli ciągle trzeba do Sears Tower w Chicago (USA): 527 m.
Taipei 101 był pierwszym budynkiem, który przekroczył wysokość pół kilometra[6]. Był pierwszym "najwyższym budynkiem świata" wzniesionym w nowym tysiącleciu.
Taipei 101 przewyższył Petronas Towers w Kuala Lumpur (Malezja), poprzedni najwyższy budynek świata, o 57,2 m[7]. Zastąpił także 85-piętrowy, wysoki na 347,5 m Tuntex Sky Tower w Kaohsiung w roli najwyższego budynku na Tajwanie oraz 51-piętrowy, mający 244,2 m wysokości Shin Kong Life Tower w roli najwyższego budynku w Tajpej[8].
Pewne źródła, w tym właściciele budynku[4], podają, że jego całkowita wysokość wynosi 508 m, do dachu ma 448 m a ostatnie piętro istnieje na poziomie 438 m. To zaniżenie wysokości jest rezultatem przyjęcia za podstawę pomiaru wysokiej na 1,2 m platformy, na której istnieje budynek. Wedle kryteriów CTBUH jednak, wysokość tej platformy także powinna zostać zaliczona do wysokości budowli, albowiem jest dziełem człowieka oraz istnieje powyżej poziomu otaczającego ją chodnika[9][10].
Taipei 101 to pierwszy "najwyższy" wieżowiec, jaki zbudowano w XXI wieku. Prezentuje on szereg zaawansowanych technologicznie rozwiązań czyniących z niego centrum biznesu oraz rozrywki. Realizację wielu nader oczywistych funkcji budynku utrudnia jego duża wysokość. Czyni ona zarządzanie nie lada wyzwaniem.
Taipei 101 to pierwszy tak wysoki budynek wzniesiony na obszarze potencjalnej wzmożonej aktywności sejsmicznej[11]. Tajwan istnieje pomiędzy dwoma wielkimi uskokami tektonicznymi, co czyni cały region niestabilnym. Ponadto bezpośrednio pod Tajpej biegną trzy niewielkie uskoki, na których dochodzi do setek mikrotrzęsień rocznie. Wpływ fal sejsmicznych na wysoki budynek może posiadać katastrofalne skutki. Jeśli obiekt nie jest wystarczająco elastyczny, by poruszać się zgodnie z rytmem fal (a nie przeciw im), cała konstrukcja może się złamać. Powierzchowne uszkodzenia elementów takich jak okna czy ściany, da się łatwo naprawić, lecz każde naruszenie wewnętrznej stalowo-betonowej konstrukcji budynku może skończyć się katastrofą.
Gdy przystępowano do projektowania budynku, nie było do końca jasne, jak rozmieszczone są uskoki tektoniczne, domyślano się jedynie, że potrafią biec w pobliżu działki. Czołowi tajwańscy geolodzy rozpoczęli serię badań, aby ustalić, gdzie oraz na jakiej głębokości istnieje ryft oraz czy jest aktywny. Okazało się, że 200 m od działki biegnie szeroki na 10 m uskok. Było to poważnym problemem, albowiem z reguły im obiekt istnieje bliżej uskoku, tym poważniejszych uszkodzeń doznaje, a jeżeli konstrukcja ma nawet nieliczne słabe miejsca, może to doprowadzić do jej całkowitego zniszczenia.
Aby Taipei 101 mógł oprzeć się trzęsieniom, projektujący go inżynierowie zaprojektowali potężną konstrukcję. Wewnętrzny rdzeń budynku połączony jest z ośmioma zewnętrznymi kolumnami siecią poziomych odsadnic kratownicowych. Kolumny pełnią rolę kręgosłupa budowli, pozwalając jej w miarę potrzeb odchylać się, ale nie złamać. Każda z sekcji budynku pozostaje niezależna od pozostałych, przenosząc ciężar budowli z partii zewnętrznych w kierunku środka. Pomysł ten wykorzystywano już wcześniej, ale wcale wspierające kolumny nie osiągnęły takich rozmiarów.
Trzęsienia ziemi to nie jedyne naturalne zagrożenie, jakiemu musieli stawić czoła projektanci wieżowca. Każdego lata nad położony w pobliżu równika Tajwan nadciągają potężne huragany. Podczas ataku tropikalnej burzy wiatry osiągają prędkość nawet 200 km/h oraz bez dylematu niszczą budynki. Nie tylko zresztą one stanowią zagrożenie: powierzchnia wieżowca jest tak duża, że nawet słabe podmuchy potrafią wywierać niekorzystny wpływ.
Wiejący wiatr oddziałuje na budynki na dwa sposoby. Po pierwsze, narażona na podmuch strona budynku jest popychana przez wiatr. W pewnych warunkach, rozbijający się o ścianę podmuch może także oddziaływać na bezpośrednio nie wystawione na wiatr strony budynku, wprawiając konstrukcję w nieregularne drgania. Energia wiatru stopniowo wywołuje coraz silniejsze kołysanie. Może ono, w skrajnych przypadkach, doprowadzić ludzi do objawów choroby lokomocyjnej. W normalnych warunkach przezwycięża się tę trudność usztywniając całość konstrukcji, jednak w wypadku Taipei 101 miałoby to katastrofalne skutki w razie wystąpienia trzęsienia ziemi. Rodzi to dwa sprzeczne ze sobą warunki, jakie musiała spełnić konstrukcja wieżowca. Spełnienie tych wymagań w takim miejscu jak Tajpej wymagało od inżynierów oraz projektantów opracowania rozwiązań nie stosowanych nigdzie wcześniej, a przynajmniej nie na taką skalę[11].
Pierwszym sposobem osłabienia niekorzystnego wpływu wiatru było nadanie wieżowcowi odpowiedniego kształtu. Rozwiązania takie jak wygładzone krawędzie, pozwoliły znacząco (o ok. 30-40%) zredukować siłę prądów powietrznych tworzących się wokół budowli. Nie było to jednak rozwiązanie wystarczające – wiatr co prawda wolniej, ale w dalszym ciągu doprowadziłby do takiego samego szkodliwego rozkołysania konstrukcji wieżowca. Liczy się tu nie siła, lecz powtarzalność zjawiska. Aby całkowicie wyeliminować to zagrożenie, zaprojektowano specjalny mechanizm stabilizujący.
Na potrzeby Taipei 101 zaprojektowano olbrzymi tłumik drgań harmonicznych (system TMD). Zadaniem tego systemu jest ochrona budowli przed drganiami konstrukcji, jakie potrafią powodować trzęsienia ziemi oraz podmuchy wiatru. Dzięki jego pracy pochłoniętych zostaje około 40% – 45% odchyleń wieży.
Absorber harmoniczny opracowała na potrzeby budowli firma Thornton-Tomasetti Engineers wspólnie z Evergreen Consulting Engineering. Sama jego instalacja stanowiła nie lada wyzwanie. Czas na nią nadszedł, kiedy budowa wieżowca osiągnęła 92. piętro w lipcu 2003. Podobnych urządzeń używano już w wieżowcach wcześniej, wcale nie były one takie duże oraz nie wisiały tak wysoko, bo aż 380 m nad ziemią. Aby obciążnik był skuteczny, musiał posiadać wagę 1/10 procenta całkowitej masy wieży – czyli w zastosowanym przybliżeniu 660 ton[12]. Był to pierwszy oraz największy tego typu amortyzator na świecie oraz nawet potężne dźwigi używane do budowy nie poradziłyby sobie z takim ciężarem. Dostarczano go więc jako zestaw prefabrykatów, które na miejscu zespawano w całość. Zawisł z 92. na 88. piętro na szesnastu 10-centymetrowej grubości stalowych linach oraz nastrojono go tak, by odchylał się w kierunku dokładnie przeciwnym do odchyłów budowli. Gdy więc wiatr bądź fala sejsmiczna próbuje odchylić wieżowiec w jedną stronę, amortyzator przesuwa się w przeciwnym kierunku, wymuszając powrót sił działających na budynek do stanu równowagi – funkcjonuje więc analogicznie do zwyczajnej przeciwwagi. Aby uchronić obciążnik przed uderzeniami w ściany albo przed wolnym przemieszczaniem się, mogącym pogłębiać odchyły, zabezpieczono go przy użyciu hydraulicznych amortyzatorów (zbliżonych nieco w konstrukcji do samochodowych). Przy wyjątkowo silnych przechyłach amortyzatory te potrafią zablokować przeciwwagę w pozycji umożliwiającej jeszcze szybszy niż przy swobodnym odchyle powrót budynku do pionu.
Składa się z 41 grubych na 125 mm ułożonych warstwowo płyt stalowych, które zespawano tak, aby tworzyły kulę o średnicy 5,5 m[13]. Przezywany pieszczotliwie "Damper baby", doczekał się nawet własnej serii gadżetów – maskotki z głową w kształcie stabilizatora oraz oczami nawiązującymi do emblematu przed wejściem, koszulek, czapek, kubków, słodyczy oraz ulotek informacyjnych. Jest to pierwszy przypadek w historii, aby system stabilizacyjny nie był ukryty, a wręcz stał się integralną częścią wystroju budowli[14].
Kolejne dwa ważące po 7 ton[12] obciążniki leżą u szczytu wieży. Ich zadaniem jest ochrona konstrukcji przed szczególnie silnymi podmuchami, które powszechnie trapią wysokie budynki zwieńczone iglicą[15].
Budynek tak wielki jak Taipei 101 podlega działaniu olbrzymich sił oraz naprężeń. Ponadto setki tysięcy lat zmian poziomów morza ukształtowały na wyspie warstwy miękkiego, niestabilnego gliniastego podłoża. Znalezienie solidnej podstawy pod budowę wieżowca nie należało do łatwych zadań. Fundamenty pod tak wysoki oraz ciężki obiekt mający znaleźć się w takim miejscu wymagały opracowania niezawodnych rozwiązań[11]. Geologowie przez 8 miesięcy prowadzili odwierty na miejscu budowy, by poprzez analizę próbek gruntu ustalić, jaki profil powinna uzyskać podstawa budynku.
Aby przezwyciężyć problemy związane ze stabilnością gruntu, fundamenty Taipei 101 wspierają się na skrytej głęboko pod ziemią litej skale. Mająca 23 000 metrów sześciennych betonowa platforma spoczywa na systemie 382 długich na 80 m wbitych w ziemię wykonanych ze wzmocnionego betonu filarów. Trzydzieści metrów takiego filara tkwi w będącej podstawą całego miasta litej skale nie tyle sprawiając, że budowla spoczywa na skale, lecz że jest do niej na trwałe przytwierdzona. Każdy z pali ma średnicę 1,5 m oraz może przyjąć na siebie obciążenie sięgające 1000 – 1320 ton[16]. Przygotowanie fundamentów trwało 15 miesięcy oraz wymagało usunięcia z działki 700 tysięcy ton ziemi.
Zakres podjętych środków bezpieczeństwa mających zapewnić stabilność konstrukcji przekracza nawet ten zastosowany w Tajwańskich elektrowniach jądrowych. Czyni to Taipei 101 nie tylko jednym z najbardziej stabilnych oraz solidnych budynków na Tajwanie, lecz nawet na świecie[11].
Olbrzymi ciężar budowli determinował rodzaje użytych materiałów budowlanych. By sobie z nim poradzić, potrzeba siły skrajnie odmiennej od tej niezbędnej przeciw huraganom oraz trzęsieniom. Sama stal nie może podołać temu zadaniu.
Aby zapobiec zniszczeniu stalowych kolumn pod wpływem ciężaru budowli, połączono zalety stali (odporność na rozciąganie) oraz betonu (wytrzymałość na ściskanie), wypełniając podpory do poziomu 66. piętra specjalnie zaprojektowanym gatunkiem betonu, o 60% bardziej wytrzymałym niż standardowy, zdolnym wytrzymać nacisk 10000 funtów na cal kwadratowy. Z uwagi na to, że materiał ten jest ciężki oraz trzeba go dostarczyć na miejsce w konstrukcji zanim zastygnie, zaistniała także konieczność dokładnego doboru lepkości oraz czasu wiązania się mieszanki. Dało to możliwość pobicia przez Taipei 101 kolejnego rekordu – beton pompowano na nieosiągniętą do tej pory wysokość 450 m.
Stalowe elementy powstawały w hucie w Kaohsiung. Musiały one być elastyczne, by uginać się, twarde, by utrzymać olbrzymi ciężar budowli, lecz nie kruche, by nie pękły w wyniki trzęsienia ziemi. Każda z tych cech wymaga zastosowania odrębnego typu stali. Huta wytapiała 5 wielorakich jej gatunków, których używano w wielorakich miejscach konstrukcji tak, aby zapewnić jej pożądane cechy.
Projekt, zakładający użycie niezwykle wytrzymałej stalowej konstrukcji, zapewnia zarówno wytrzymałość, jak oraz niezbędną elastyczność wieży. Taipei 101 wspiera 36 kolumn, w tym 8 głównych, wyróżniających się olbrzymim rozmiarem. Beton, z którego zostały wykonane, ma wytrzymałość 10000 funtów na cal kwadratowy zamiast standardowych 6000 funtów na cal kwadratowy[16][17]. Co 8 pięter kolumny te połączone są z rdzeniem budowli za pomocą specjalnych odsadnic kratownicowych. Na całość konstrukcji składa się 11 takich liczących 8 pięter sekcji[17]. Integralność konstrukcji Taipei 101 wymaga, aby superkolumny zachowywały się jak gigantyczna całość. Połączenie 30 90-tonowych sekcji, z których każdy się składa, wymagało stosowania innowacyjnych technik spawalniczych, mogących zapewnić niezbędną precyzję. Cztery sześcioosobowe drużyny spawaczy pracowały równocześnie. Ukończenie każdego spawu trwało przynajmniej 14 godzin, więc aby ukończyć wszystkie, potrzeba było 2 lata ciągłej pracy[18].
Projekt zakłada, że konstrukcja zdolna jest wytrzymać wichury osiągające ponad 60 m/s (216 km/h) oraz najsilniejsze trzęsienie ziemi, jakie może wystąpić w regionie. Wedle specjalistów, jedno takie trzęsienie, o sile powyżej 7 stopni w skali Richtera, jest średnio co 2500 lat[19][20].
Budynek miał okazję wykazać się swoją stabilnością już w trakcie budowy. 31 marca 2002, w wyniku trzęsienia ziemi o sile 6,8 stopnia w skali Richtera, dwa dźwigi budowlane spadły z wysokości osiągniętego wówczas 56. piętra, co uczyniło śmierć pięciu pracowników, oraz wznieciło szereg małych pożarów. Budowa wieżowca była wstrzymana, wznowiono ją jednak nader szybko, albowiem po przeprowadzeniu inspekcji okazało się, że pomimo wcześniejszych obaw, wieżowiec zareagował na kataklizm zgodnie z oczekiwaniami konstruktorów a trzęsienie nie wyrządziło żadnych trwałych uszkodzeń.
Kwestia tego, czy budowa Taipei 101 uczyniła wzrost aktywności sejsmicznej w regionie powraca co jakiś czas na łamach światowej prasy.
Z jednej strony uważa się, że olbrzymi ciężar ważącego 700 tysięcy ton wieżowca przyczynił się on do szeregu mikrotrzęsień ziemi (o sile w przybliżeniu 2 stopni w skali Richtera), albo nawet otworzył starodawny ryft tektoniczny.
Niecka Taipei była bardzo stabilnym miejscem, nie notowano tam na powierzchni żadnej aktywności sejsmicznej. Podczas budowy (1999-2003) odnotowywano przynajmniej dwa mikrotrzęsienia w roku. Od ukończenia budowy zaś zanotowano dwa silniejsze (3,8 oraz 3,2 w skali Richtera) trzęsienia bezpośrednio pod wieżowcem. Można je było odczuć oraz bez urządzeń pomiarowych.
Budowa Taipei 101 różniła się znacząco od budowy innych wieżowców z uwagi na wykorzystanie specjalnych hybrydowych ram dźwigarowych oraz kolumn, aby dodatkowo wzmocnić konstrukcję. Możliwe, że wynikający z tego olbrzymi nacisk na fundamenty mógł spowodować wzrost aktywności sejsmicznej[21].
Szereg ekspertów pozostaje jednak sceptycznych w stosunku do tych teorii. Twierdzą oni, że budynek może swoim ciężarem oddziaływać zaledwie na niewielką głębokość, a nie na 10 km, ile to byłoby konieczne, by wywołać ewentualne zmiany aktywności sejsmicznej. Zwracają też uwagę na niedobór danych oraz wybiórcze traktowanie tematu – cykl trzęsień ziemi trwa tysiące, jeśli nie miliony lat oraz opieranie się na krótkim, zaledwie 10-letnim przedziale czasu nie bywa w żaden sposób miarodajne. Podkreślają, że notowane trzęsienia bywają naturalną częścią cyklu a na podstawie dostępnych danych nie da się jednoznacznie stwierdzić, czy budynek ma nań jakiś wpływ[11].
W porównaniu do tam oraz podziemnych wysypisk śmieci, wieżowce takie jak Taipei 101 nie wydają się takie ciężkie, zwłaszcza jeśli uświadomić sobie, że z placu budowy tajwańskiego wieżowca wywieziono w przybliżeniu 700 tysięcy ton ziemi – to prawie dokładnie tyle, ile waży cały wieżowiec, więc równowaga masy była zachowana. Stanowią zaledwie punkty, niezdolne naciskiem na małą powierzchnię, jaką zajmują, oddziaływać na aktywność sejsmiczną[11][21].
Zintegrowana infrastruktura telekomunikacyjna wieżowca to dzieło firmy Chunghwa Telecom. Dwa łącza światłowodowe, przyłączone do budynku w dwóch wielorakich miejscach, dochodzą z niezależnych od siebie central firmy. Wewnętrzny przesył danych z głównych przesyłowni zlokalizowanych na 17. oraz 66. piętrze do znajdujących się na każdym biurowym piętrze rozdzielni zapewniają dwa osobne łącza o przepustowości 10 Gbit/s każde. Aby zapewnić sieciom możliwość rozwoju w stosunku do rosnących potrzeb oraz postępu technicznego, wieżowiec wyposażono w trzy alternatywne rodzaje łączy telekomunikacyjnych: mikrofalowe, optyczne oraz satelitarne (te ostatnie połączone są z dwiema stacjami naziemnymi). Na terenie całego obiektu funkcjonuje telefonia komórkowa a dostępną publicznie przestrzeń wyposażono w bezprzewodowy dostęp do Internetu[22].
Sytuację w budynku nieustannie monitorują rozliczne czujniki pożarowe. System automatycznych zraszaczy przeciwpożarowych podłączony jest do zbiorników wody znajdujących się na poziomach technicznych oraz jest zależny od siły grawitacji, nie zagrażają mu więc awarie zasilania. Łączny zapas wody wynosi mniej więcej tyle, co 2 olimpijskie baseny pływackie. Każde piętro ma dwa hermetyczne korytarze, połączone z awaryjnymi klatkami schodowymi. Za ich pomocą da się dotrzeć do specjalnych pomieszczeń chroniących przed ogniem, rozlokowanych na poziomach technicznych. Znajdują się tam zestawy ratunkowe, monitoring pomagający lokalizować potrzebujących pomocy oraz telefon umożliwiający kontakt ze światem[11]. Pomieszczenia techniczne znajdujące się powyżej 34. piętra posiadają specjalne balkony mające ułatwić ewakuację. Na wszystkich poziomach biurowych oraz wzdłuż dróg ewakuacyjnych rozmieszczono zapewniające dodatkową ochronę pochłaniacze dymu[23].
Aby zwiększyć bezpieczeństwo przebywających w wieżowcu, co 6 miesięcy przeprowadzane są rutynowe ćwiczenia pożarowe[20].
Taipei 101 zużywa w przybliżeniu tyle energii co sześć tysięcy przeciętnych gospodarstw domowych. Podpięty jest pod dwie niezależne stacje transformatorowe[11].
Wewnątrz wieży dwa oddzielne piony dostarczają prąd na dziewięć poziomów technicznych rozlokowanych co osiem pięter. Każde piętro biurowe jest połączone z dwoma takimi poziomami aby zminimalizować ryzyko ewentualnej utraty zasilania.
Na wypadek braków elektryczności, wieżowiec ma własne agregaty prądotwórcze, zdolne generować do 70 procent całkowitego zapotrzebowania na energię. W sytuacjach awaryjnych, do czasu ich rozgrzania oraz uruchomienia, zasilanie kluczowym systemom budynku zapewniają zapasowe generatory UPS[24].
Instalacja elektryczna budynku jest tak rozbudowana, że kabla wystarczyłoby, aby przeciągnąć go z Tajpej do Nowego Jorku oraz z powrotem[11].
Taipei 101 ma nowoczesne komputerowe systemy zarządzania energią oraz bezpieczeństwa. System Zarządzania Energią oraz Kontroli (The Energy Management and Control System – EMCS) nieustannie testuje oraz utrzymuje w gotowości instalacje przeciwpożarowe, urządzenia monitorujące obiekt oraz zapewniające szeroko pojętą ochronę. Dodatkowo za cel postawiono sobie minimalizowanie wpływu wszystkich systemów na środowisko.
System bezpieczeństwa, za pomocą różnorodnych narzędzi, pomiędzy innymi 420 kamer przemysłowych oraz czytników kart dostępu rozmieszczonych w krytycznych punktach, takich jak wejścia czy wielokrotnie uczęszczane miejsca, kontroluje zarówno wchodzących do budynku, jak oraz strzeże wyposażenia oraz osób w wieżowcu pracujących. Wszystkie zamki na wszystkich drzwiach połączone są do centralnego systemu ochrony. Aby wejść do wieżowca, interesant musi potwierdzić telefonicznie swoją wizytę w biurze, które chce odwiedzić. Po przejściu weryfikacji oraz otrzymaniu tymczasowej karty dostępu da się przejść przez bramkę optyczną oraz udać do celu. W czasie przechodzenia przez bramkę system wykonuje wchodzącemu zdjęcie. Dzięki tej procedurze, stale wiadomo, ile osób przebywa w wieżowcu oraz gdzie powinny się one znajdować[25].
W budynku o takiej wysokości nawet spłukiwanie toalety nie jest tak proste jak zazwyczaj. Litr wody opadający z najwyższego piętra Taipei 101 miałby taką energię jak cegła poruszająca się z prędkością 65 km/h. Dlatego specjalna sieć znajdujących się na poziomach technicznych zbiorników przechowuje, przetwarza oraz odprowadza ścieki bezpiecznie na poziom gruntu[11].
Zarówno centrum handlowe, jak oraz wieżę wyposażono w rozbudowane systemy kontroli środowiskowej. Cztery ważące po 1050 ton każda chłodnice zdolne są w ciągu nocy wytwarzać 18 tysięcy ton lodu na godzinę[26]. Lód ten rozprowadzany jest rurami aby schłodzić wodę oraz zasila urządzenia chłodnicze w dzień. System ten zmniejsza zapotrzebowanie budynku na prąd o 3200KW na miesiąc. Umożliwia także na znaczące oszczędności miejsca potrzebnego na urządzenia klimatyzujące. Jest na bieżąco monitorowany oraz kontrolowany tak, aby działał w granicach wyznaczonych parametrów, może jednak także działać bez zasilania, co zabezpiecza przed rozregulowaniem klimatu budynku przez awarię prądu.
Na całym obiekcie obowiązuje ścisły zakaz palenia mający poprawić jakość powietrza budynku. Jedynym wyjątkiem jest znajdująca się na 35. piętrze niewielka palarnia, utworzona pod patronatem British American Tobacco w sierpniu 2006[27].
To nie jedyne ekologiczne rozwiązania zastosowane w konstrukcji budynku. Na szeroką skalę stosuje się energooszczędne lampy fluorescencyjne. Obieg wody jest częściowo zamknięty – ścieki z umywalek oraz klimatyzatorów, a także przechwytywana woda deszczowa, są przetwarzane oraz służą do spłukiwania toalet oraz chłodzenia budynku[17]. Charakterystyczne niebieskozielone ściany kurtynowe, wytopione są z podwójnej warstwy szkła (co daje wytrzymałość sięgającą 8 ton[19]), nie przepuszczają ciepła oraz chronią przed promieniowaniem UV. Dzięki tym rozwiązaniom po raz kolejny zmniejszono zapotrzebowanie użytkowników budynku na klimatyzację[17].
Dwupokładowe windy, w które zaopatrzyła Taipei 101 Toshiba Elevator and Building Systems Corporation (TELC) to najszybsze tego typu konstrukcje na świecie. W 2004 ustanowiły one rekord prędkości w jeździe do góry wynoszący 16,83 m/s (1010 m/min, 60,6 km/h). Poprawiły tym samym poprzedni rekord, należący do wind Yokohama Landmark Tower, znajdującej się w Jokohamie w Japonii, który wynosił 12,5 m/s (45,0 km/h). Oznacza to wzrost wydajności aż o 34,7 procenta. Windy Taipei 101 potrafią osiągnąć poziom obserwacyjny na 89. piętrze w czasie poniżej 37 sekund[28].
Za projektowanie systemu transportu odpowiadała ekipa 5 osób, prace nad jego stworzeniem zajęły 1 rok oraz 45 dni. W przybliżeniu tyle czasu budowano w 1931 Empire State Building w Nowym Jorku. Dodatkowe 4 lata zajęła instalacja oraz integracja systemu z wieżowcem. Projektanci musieli przezwyciężyć wiele problemów, m.in. ze zmianami ciśnienia, emisją hałasu oraz systemem zabezpieczeń przed zerwaniem się dźwigu.
W budynku leżą 34 dwupokładowe windy obsługujące poziomy biurowe. Posiadający dwie kabiny dźwig zatrzymuje się równocześnie na dwóch piętrach – na piętrze parzystym oraz na nieparzystym poniżej. Dwukrotnie zwiększona ilość przewożonych pasażerów wydatnie podnosi wydajność systemu.
Obszar działania dwupoziomowych kabin podzielono na 6 stref obsługi. Przesiadać da się się na piętrach 35./36. oraz 59./60. Można tam złapać windę do dowolnej ze stref albo innego punktu przesiadkowego. System inteligentnego przywoływania dopuszcza wybór piętra już przy wzywaniu dźwigu zamiast dopiero w kabinie. Każdej z wind nadano aerodynamiczny kształt oraz wyposażono w system kontroli ciśnienia, zaawansowany system hamulców awaryjnych oraz pierwszy na świecie trójstopniowy mechanizm przeciwdziałający zużywaniu się lin. Precyzyjne elektronicznie wyważenie kabiny sprawia, że nawet postawiona na brzegu moneta nie zadrży w trakcie jazdy[11]. Koszt każdej z wind to 80 milionów NT$ (2,4 miliona dolarów)[29][30][31][32].
Windy posiadają szereg zabezpieczeń uniemożliwiających pasażerom dowolny wybór pięter. Chroni to przed nieautoryzowanymi wejściami oraz zwiększa bezpieczeństwo budynku[33].
Przed piorunami chroni Taipei 101 rozbudowana instalacja odgromowa. Na całej budowli rozmieszczono rozliczne 50 centymetrowej długości pręty. Szczyt iglicy wieńczy metrowej długości zwód. W sumie instalacja liczy 112 prętów ochronnych odprowadzających energię wyładowań pod ziemię. Dodatkowo, każdy segment 8 pięter chroni miedziany pas odgromowy, którego łączna długość na całej konstrukcji wynosi 3875 m. Przepisy nakazują, aby instalacja odgromowa chroniła obszar wokół budowli obejmujący stożek o kącie rozwarcia od 45 do 60 stopni. Instalacja Taipei 101 zapewnia ochronę 60 stopniową, co zabezpiecza wieżowiec przed wyładowaniami zarówno od góry, jak oraz po bokach[33].
Aby umyć wszystkie 17 tysięcy okien budynku, robotnicy pracują na specjalnie zaprojektowanych gondolach zawieszeni po zewnętrznej stronie elewacji. Roboty da się prowadzić zaledwie wtedy, kiedy prędkość wiatru nie przekracza 10 m/s. Aby uchronić gondolę przed odchyłami, do budynku przytwierdzone są stale liny mocujące. Zwężająca się w dół segmentowa konstrukcja wieżowca wymagała zastosowania specjalnego systemu przeciwwag tak, aby ekipy czyszczące mogły stale znajdować się w odpowiedniej odległości od ścian budynku. Oczyszczenie całej powierzchni elewacji zajmuje czterem dwuosobowym ekipom robotników 3 miesiące. Zadanie to jest tak duże, że kiedy tylko zostanie ukończone, trzeba zacząć je na nowo[11].
Taipei 101, tak jak wszystkie strzeliste konstrukcje, wpisuję się w symbolikę axis mundi: stanowi niejako środek świata, w którym ziemia spotyka niebo a cztery kierunki świata łączą się ze sobą.
Wysokość 101 pięter nawiązuje do cyklu odnowy czasu: nowego wieku, który nastał w czasie budowy (100+1) oraz wszystkich nadchodzące nowych lat (1 stycznia to 1-01). Reprezentuje też szczytną ideę ciągłego ulepszania siebie – spełniania standardów w 101 procentach. Liczba 101 to także element lokalizacji budynku – 101 to kod pocztowy dzielnicy, w której wieżowiec się znajduje. Doszukać da się się też analogii do systemu dwójkowego stosowanego w technologiach cyfrowych[16].
Wieża podzielona jest na 8 segmentów, z których każdy liczy 8 pięter. W chińskim kręgu kulturowym liczba 8 kojarzy się z dostatkiem, powodzeniem oraz szczęściem. W kulturach stosujących podział czasu na trwający 7 dni tydzień, cyfra 8 symbolizuje także odnowę czasu (7+1). W technologiach cyfrowych 8 kojarzona jest z bajtem, podstawową jednostką informacji. Zastosowane podziały pełnią także funkcję praktyczną – redukują siłę uderzającego o budynek wiatru[34]. Podobnie nawiązano do cyfry 8 w znajdującym się w Szanghaju Jin Mao Tower.
Kształt oraz proporcje segmentów składają się na skojarzenia pomiędzy innymi z pagodą (jako wieżą łączącą niebo oraz ziemię, do koncepcji tej nawiązuje także Petronas Towers), pędem bambusa (symbolem nauki oraz rozwoju) oraz stosem sztabek złota bądź skarbonek (symbol dostatku). Cztery tarcze zamontowane po czterech stronach budynku w miejscu, gdzie podstawa przechodzi w wieżę, symbolizują monety. Emblemat umieszczony nad wejściem przedstawia trzy starożytne złote monety z otworami w środku. Ustawiono oraz dobrano je tak, by przypominały liczbę 101[16].
Zielony odcień elewacji nawiązuje do koloru pędów bambusa.
Jak mówi C.P. Wang, architekt oraz szef projektu, budynek stworzono w oparciu o filozofię integracji z naturą. Porównał go do rośliny, która wyrasta z ziemi, aby sięgnąć nieba. Twierdzi, że metodyka ta różni się znacząco od podejścia zachodniego, którego celem jest poskromienie natury[35].
TAIPEI rozwinięto jako akronim: "Technology, Art, Innovation, People, Environment, Identity" (Technologia, Sztuka, Innowacja, Ludzie, Środowisko, Tożsamość). Hasła te posiadają stanowić esencję tego, czym oraz dla kogo jest wieżowiec[27].
Kolejnym elementem rozbudowanej symboliki budynku są ukształtowane spiralnie dekoratorskie motywy ruyi. Ten starożytny emblemat, kojarzony z niebiańskimi obłokami, oznacza uzdrowienie, ochronę oraz spełnienie. Aktualnie jest też jako element świętowania osiągnięcia wyższego szczebla kariery[36]. Każdy z tych detali ma przynajmniej 8 metrów wysokości. Rozległy łukowaty dach centrum handlowego wieńczy największy w budynku ruyi, rzucający cień na przechodniów w pasażu. Pomimo, iż wszystkie te detale nawiązują do tradycyjnych kształtów, przeważa ich współczesna, spłycona interpretacja.
Wraz ze znajdującym się z południowej strony wieżowca Millenium Park tworzy kolejny symbol czasu. Okrągły kształt parku dopuszcza mu odgrywać rolę tarczy zegara słonecznego. Rzucany nań cień wskazuje pracownikom w budynku porę późnego popołudnia. Kolejne nawiązanie do czasu odnajdziemy w zegarze leżącym przy wejściu do parku – czerpie on energię bezpośrednio z rozbijającego się o budynek wiatru.
W nocy jasnożółta poświata zamontowanego na iglicy oświetlenia sprawia, iż Taipei 101 jest podobne olbrzymią świecę albo pochodnię – symboliczne ucieleśnienia ideałów wolności oraz gościnności. Od godziny 6:00 do 10:00 każdego wieczora wieża świeci w jednym z 7 dostępnych kolorów[37]. Każdy dzień tygodnia ma swój kolor:
| Dzień | Poniedziałek | Wtorek | Środa | Czwartek | Piątek | Sobota | Niedziela |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Kolor |
Cykl świetlny nawiązuje do bogatej symboliki tęczy, tradycyjnie interpretowanej jako most łączący niebo z ziemią oraz ludzi pomiędzy sobą.
Taipei 101, analogicznie jak rozliczne okoliczne budynki, zdradza wpływ filozofii feng shui. Przykładem bywa skrzyżowanie Songlian Road oraz Xinyi Road przy wschodnim wejściu do budynku. Znajduje się tam dużych rozmiarów fontanna[38]. Umieszczona u jej szczytu kula obraca się w kierunku wieży. Można na nią patrzeć ja na dzieło sztuki – widzimy wtedy, że wykonana z kamienia zawierająca wodę instalacja kontrastuje z wykonanym ze stali oraz szkła wieżowcem – zaś jej linie podziału nawiązują do rytmu budowli. Wedle kryteriów feng shui, spełnia ona dodatkowo funkcję praktyczną. Skrzyżowanie w kształcie litery "T" nieopodal wejścia do budynku wysysa pozytywną energię, qi, zarówno z wieżowca, jak oraz z przebywających w nim ludzi. Obieg wody umieszczony w tym miejscu może temu zaradzić poprzez stworzenie prowadzącego do wnętrza budowli strumienia energii qi. Tak oto, przy użyciu tradycyjnych metod, poradzono sobie z kłopotliwym położeniem budynku – rezultat tego postępowania wygląda zaś nadzwyczaj nowocześnie.
Taipei 101 łączy w sobie starożytne motywy oraz pomysły z nowoczesną technologią oraz materiałami. Odnawia koncepcję każdej wysokiej wieży jako centrum okolicy. Wzajemnie oddziałują w nim ze sobą symbole optymizmu, dostatku oraz świadomości upływu czasu.
W Taipei 101 istnieje zarówno wewnętrzny poziom obserwacyjny (na 89. piętrze), jak oraz zewnętrzna platforma widokowa (poziom 91. piętra). Z obu da się podziwiać pełną panoramę okolicy[39].
Zarówno kasy dla turystów chcących wyjechać na górę jak oraz windy na najwyższe poziomy zlokalizowano na 5 piętrze centrum handlowego. Znajdują się tam także kolejne sklepy z pamiątkami oraz darmowe szafki depozytowe wymagające monety 10 NT$ (w przybliżeniu jest to 30 centów). Opłata za wstęp wynosi 400 NT$ (ok. 13 $), za bilet ulgowy (dostępny dla dzieci poniżej 12. roku życia) płaci się 370 NT$. Darmowy wstęp na 89. piętro posiadają dzieci o wzroście poniżej 110 cm. Miejsca dla grup zorganizowanych (20 albo więcej osób) trzeba rezerwować z przynajmniej jednodniowym wyprzedzeniem, bilet grupowy kosztuje 350 NT$. Wejściówki dostępne są w kasie w centrum handlowym albo przez Internet na stronie wieżowca. Jeśli kupujący sobie tego zażyczy, po odpowiednim oznaczeniu rąk, pozostają ważne cały dzień[40][41].
Wewnętrzny poziom obserwacyjny czynny jest 12 godzin (od 10:00 do 22:00) przez 7 dni w tygodniu, z wyjątkiem okresu wakacyjnego, w którym godziny otwarcia potrafią ulegać zmianom w miarę potrzeb. Sprzedaż biletów kończy się o 21:15.
Zarówno wokół wieżowca, jak oraz w jego wnętrzu napotkać da się rozliczne dzieła sztuki. Są to pomiędzy innymi[16]:
Na wewnętrznym poziomie obserwacyjnym stale prezentowane są zróżnicowane wystawy. Wystawiano tam prace pomiędzy innymi nail painter Hua-ta Hu – Wu Chinga (rzeźba w złocie), Ping-huang Changa (malarstwo tradycyjne), Po-lin Chi (fotografia lotnicza) oraz Chinese Artistic Lantern Association (tradycyjne chińskie lampiony)[14][27][33].
W 2007 przy wejściu od strony Xinyi Road odsłonięto niewielki pomnik upamiętniający wszystkich, którzy przyczynili się do wzniesienia wieżowca: inwestorów, architektów oraz robotników, w tym także tych, którzy zginęli podczas budowy – piątki, która padła ofiarą trzęsienia ziemi oraz elektryka, który poniósł śmierć w wypadku. Instalacja autorstwa Florence Ng, artystki pracującej w szkle, nazwana "Towarzysze", przybrała osoba siedmiu ułożonych w tangram różnokolorowych szklanych filarów z wyrytymi imionami. Podświetlona w nocy, ma przypominać o wspólnym wysiłku, jaki stał się poniesiony, aby wznieść najwyższy budynek świata[14].
Jak podaje właściciel budynku, w marcu 2007 przeważająca cząstka dostępnych na wynajem powierzchni była już zajęta[14]. Informacji o obecnym stopniu zajętości powierzchni nie udostępniono.
Wśród publicznie ogłaszających się najemców da się wymienić[14]:
W podziemiach na wybudowanie linii metra Xinyi oraz podłączenie budynku do sieci komunikacji miejskiej czeka w pełni wyposażona stacja[43].
Na 35. piętrze istnieje przeznaczona dla pracowników wieżowca restauracja Elly’s Flower & Cafe[27].
Piętro 84. zarezerwowano na specjalne okazje, takie jak spotkania towarzyskie, uroczystości, przyjęcia oraz bankiety[44].
Na 85. piętrze zlokalizowane są dwie restauracje: Diamond Tony's, serwujący europejskie potrawy mięsne oraz owoce morza oraz Shin Yeh 101 (欣葉) oferujący szeroki wybór kuchni tajwańskiej[45]. Całe 86. piętro zajmuje japońska restauracja XEX[46].
Na 101. piętrze mieści się prywatny klub "Summit 101". Nie ujawniono na jego temat żadnych informacji z wyjątkiem krótkiej wzmianki w broszurce dla zwiedzających[47].
W połączonym z wieżą centrum handlowym leżą setki markowych sklepów, restauracji, klubów oraz innych atrakcji. Wiele elementów wystroju nawiązuje do tradycji feng shui, obecne są elementy zarówno retro-gotyckie, jak oraz industrialne. W wielu miejscach pojawiają się spiralne motywy ruyi.
Od maja 2006 Taipei 101 oferuje także możliwość wynajmu znajdującego się na 36. piętrze centrum konferencyjnego[44][48] oraz biznesowego[49].
W szczytowych okresach przez budynek przewija się 40 tysięcy ludzi dziennie, jest podobne on miasto – tyle że pionowe, a nie poziome, jak zazwyczaj.
Do najważniejszych momentów przebiegu planowania oraz budowy wieżowca da się zaliczyć[16]:
| Data | Wydarzenie |
|---|---|
| 20 października 1997 | Podpisanie "Development and operation rights agreement" z władzami miasta Tajpej. |
| 13 stycznia 1998 | Ceremonia inauguracyjna budowy. |
| 10 sierpnia 1998 | Zaktualizowano pozwolenie na budowę, teraz dotyczyło ono 101-piętrowego budynku. |
| 13 kwietnia 1999 | Zatwierdzenie zmiany wysokości na 509,2 m przez urząd miasta Tajpej. |
| 7 czerwca 2000 | Ukończenie pierwszej z kolumn wieży. |
| 13 czerwca 2001 | Ukończenie dachu centrum handlowego. |
| 13 maja 2003 | Centrum handlowe dostaje pozwolenie na użytkowanie. |
| 11 lipca 2003 | Ukończenie dachu. |
| 17 października 2003 | Montaż iglicy. |
| 14 listopada 2003 | Otwarcie centrum handlowego. |
| 15 kwietnia 2004 | Council on Tall Buildings and Urban Habitat (CTBUH) oficjalnie uznaje Taipei 101 za najwyższy budynek świata. |
| 12 listopada 2004 | Wieżowiec otrzymuje pozwolenie na użytkowanie. |
| 31 grudnia 2004 | Oficjalne otwarcie obiektu. |
| 1 stycznia 2005 | Pierwszy noworoczny pokaz fajerwerków. |
Projektowanie Taipei 101 rozpoczęło się w 1997 za kadencji burmistrza Chen Shui-biana. Pierwotna koncepcja zakładała wzniesienie na działce trzech budynków, najwyższy z nich, mający znaleźć się w centrum, miał liczyć 60 pięter, dwa sąsiednie w przybliżeniu sięgałyby 20. Plan jednak ulegał szybkim zmianom. Inwestorzy dali się jednak przekonać do zwiększenia wysokości największego z budynków kosztem pozostałych. 60 pięter szybko przekształciło się w 88, potem zaś, kiedy inwestorzy uświadomili sobie, jak niewiele brakuje, by wznieść się tam, gdzie jeszcze nikt przed nimi, zdecydowali o budowie najwyższego na świecie, 101-piętrowego drapacza chmur. Budowa, z wyjątkiem incydentu z trzęsieniem ziemi, przebiegała zgodnie z planem, pierwszą kolumnę głównej wieży ukończono w lecie 2000. W szczytowym punkcie konstrukcji nad wieżowcem pracowali ludzi z 43 państw[17]. Szereg zmian konstrukcyjnych wymusiła niewielka odległość od lotniska Taipei Municipal (Songshan). Udało się jednak przezwyciężyć wszystkie przeszkody oraz wznieść Taipei 101 w pełnej planowanej wysokości[26].
31 marca 2002 wstrząs o sile 6,8 w skali Richtera nawiedza Tajwan. W znajdującym się zaledwie 135 km od epicentrum Tajpej zniszczeniu uległo ponad 100 domów a 5 budynków zawaliło się. Skutki trzęsienia nie ominęły budowy Taipei 101. Dwa dźwigi budowlane spadły z osiągniętej podówczas wysokości 240 m. Zginęło 5 robotników, wielu innych odniosło obrażenia. Wstrzymano prace budowlane. Inżynierowie rozpoczęli badanie budynku pod kątem uszkodzeń konstrukcji. Realizacja całego przedsięwzięcia stanęła pod znakiem zapytania. Katastrofa, w połączeniu z wcześniejszymi zamachami z 11 września, zaczęła wzbudzać w pracownikach oraz inwestorach wątpliwości, czy Tajpej potrzebuje aż tak wysokiego budynku. Przestój w pracach trwał aż trzy miesiące, co wywołało rozliczne problemy natury finansowej. Morale podupadło a nad projektem zawisły czarne chmury. W końcu, w lipcu 2002, wyniki ekspertyz dały budowie zielone światło. Trzęsienie nie naruszyło konstrukcji oraz prace mogły przebiegać dalej. Żaden laboratoryjny eksperyment nie mógł lepiej wykazać, iż konstrukcja może oprzeć się trzęsieniu, nie wymagałby on jednak takiej ceny, jaką przyszło zapłacić[11].
Kładzenie dachu ukończono trzy lata później, 1 lipca 2003 Ma Ying-jeou, świeżo obrany burmistrz Tajpej, wkręcił ostatnią, złotą śrubę.
Pod koniec 2004 ukończona była już główna konstrukcja budynku. Ciągle brakowało mu jednak 4 metrów do tytułu najwyższego. Wyniesienie na szczyt ważącego 400 ton zwieńczenia zapewniającego tytuł było niezwykle złożonym przedsięwzięciem logistycznym. Nigdy jeszcze niczego tak ciężkiego nie wynoszono w taki sposób na tak wielką wysokość. Było to nie tylko trudne, lecz też niebezpieczne. System dźwigni hydraulicznych oraz lin uniósł potężną konstrukcję. Podnoszenie trwało powoli, dopiero po 14 dniach zwieńczenie znalazło się na miejscu. Budowa Taipei 101 była prawie ukończona.
Oficjalnego otwarcia budynku dokonano 31 grudnia 2004 podczas obchodów Nowego Roku. Prezydent Tajwanu Chen Shui-bian, burmistrz Tajpej Ma Ying-jeou oraz przedstawiciel rządu Wang Jin-pyng przecięli wstęgę, symbolicznie kończąc 6-letni okres budowy. Ceremonię uświetniły rozliczne koncerty popularnych artystów, takich jak A-Mei czy Sun Yan Zi. Zwiedzający po raz pierwszy udali się windami na poziomy obserwacyjne. Kilka godzin później odbył się pierwszy noworoczny pokaz fajerwerków. Całość kosztów budowy szacuje sie na 700 milionów dolarów, co czyni z Taipei 101 jeden z najdroższych wieżowców, jakie kiedykolwiek zbudowano[50].
Taipei 101 oraz jego okolice są miejscem licznych wydarzeń. Wystawy sztuki, jak wspomniano wyżej, dzieją się stale w Obserwatorium. Wśród innych ważnych wydarzeń z historii wieżowca znajdują się:
| Poprzedni Petronas Towers |
 |
Chronologia najwyższych budowli 2004-2010 |
|
Następny Burdż Chalifa |