Toomas Hendrik Ilves (wym. [ˈtoːmɑs ˈhendrik ˈilves]; ur. 26 grudnia 1953 w Sztokholmie) – estoński polityk, dyplomata, przewodniczący Partii Socjaldemokratycznej w latach 2001–2002, prezydent Estonii od 9 października 2006.
Życiorys
Urodził się w Szwecji w rodzinie uchodźców z zajętej przez Związek Radziecki Estonii. Ukończył studia z zakresu psychologii na Columbia University oraz University of Pennsylvania.
W latach 80. pracował jako dziennikarz w Radiu Wolna Europa. Po odzyskaniu przez Estonię niepodległości był ambasadorem w USA, Kanadzie oraz Meksyku. W latach 1996–1998 po raz pierwszy sprawował urząd ministra spraw zagranicznych. W 1998 wstąpił do partii agrarnej, przekształconej w Partię Ludową, przy udziale której powstał blok wyborczy "Umiarkowani" oraz następnie Estońska Partia Umiarkowanych. W wyborach w 1999 Toomas Hendrik Ilves uzyskał mandat do Riigikogu, wkrótce ponownie stanął na czele ministerstwa spraw zagranicznych w koalicyjnym rządzie Marta Laara. Funkcję tę pełnił do 2002, powracając do pracy w Zgromadzeniu Państwowym. Rok wcześniej stał się przewodniczącym swojego ugrupowania (od 2003 działającego pod nazwą Partia Socjaldemokratyczna), ustąpił już w 2002 po porażce w wyborach samorządowych.
W 2003 stał się obserwatorem w Parlamencie Europejskim. W pierwszych estońskich wyborach uzyskał mandat eurodeputowanego. Do 2006 zasiadał w grupie Partii Europejskich Socjalistów, był wiceprzewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych[1].
23 września 2006 stał się wybrany na prezydenta Estonii z poparciem socjaldemokratów, Partii Reform oraz konserwatystów. W kolegium elektorskim, zwołanym po nieudanych głosowaniach w parlamencie, otrzymał 174 głosy, pokonując urzędującego Prezydenta Arnolda Rüütela (162 głosy)[2].
29 sierpnia 2011 parlament wybrał go na kolejną kadencję prezydencką. Jego kandydaturę poparło 73 deputowanych, z tym że 23 zagłosowało na jego kontrkandydata, Indreka Taranda; jeden głos był pusty, dwa były nieważne. Toomas Hendrik Ilves uzyskał wymagane poparcie przynajmniej 2/3 głosów (68 głosów) już w pierwszej turze głosowania. Poparcia udzieliły mu partie koalicji: Estońska Partia Reform oraz Związek Ojczyźniany oraz Res Publica, a także jego macierzyste ugrupowanie – Partia Socjaldemokratyczna[3].
Przypisy
Bibliografia
|
Prezydenci Estonii |
|
Starsi państwa
(Riigivanem, 1920-38) |
|
 |
|
Prezydenci Estonii
(1938-40 oraz od 1992) |
|
|
|
Szefowie państw oraz rządów Europy |
|
| Szefowie państw |
|
 |
|
| Szefowie rządów |
|
|
- ↑ Prezydent pełni równocześnie funkcję szefa rządu
- ↑ Republika Kosowa jest aktualnie uznawana przez 75 ze 192 państw członkowskich ONZ, 22 z 27 państw członkowskich UE, w tym przez Polskę, oraz 22 z 26 państw członkowskich NATO (stan na 3 września 2010)
|
|
