Pozycjonowanie stron www i SEO / SEM
Opłatę w formie abonamentu miesięcy nawet o 1200 - 1500%, a w niektórych korzystając jedynie za miejsca na serwerze (wymagana obsługa MySQL oraz PHP).
* opieka nad WWW: 128
Tagi Alt:
Opłatę w formie abonamentu miesięcy nawet o 1200 - 1500%, a w niektórych korzystając jedynie za miejsca na serwerze (wymagana obsługa MySQL oraz PHP).
* opieka nad WWW: 128
Tagi Alt:
| Toronto | |||||
|
|||||
| Dewiza: Diversity Our Strength (ang. Różnorodność Naszą Siłą) |
|||||
| Państwo | |||||
| Prowincja | |||||
| Burmistrz | Rob Ford | ||||
| Powierzchnia | 841 km² | ||||
| Ludność (2011) • liczba ludności • gęstość |
5 915 772 5939,4 os./km² |
||||
| Nr kierunkowy | 416, 647 | ||||
| Tablice rejestracyjne | ONTARIO(nulltypophile.com/files/Ontario%20Plate.jpg) | ||||
| Miasta partnerskie |
|
||||
| Na mapach: | |||||
| Strona internetowa miasta | |||||
Toronto – największe miasto Kanady leżące w południowej części prowincji Ontario, której jest stolicą. Miasto pełni funkcję ekonomicznej oraz kulturalnej stolicy Kanady. W miescie Toronto mieszka 5 915 386 ludzi (2011).
Toronto jest najbardziej wieloetnicznym miastem świata, zamieszkanym przez ponad 150 grup etnicznych, w 2001 roku miasto otrzymało nadany przez ONZ tytuł: World's Most Multicultural City.
Język angielski jest językiem ojczystym dla mniej niż 52% mieszkańców Toronto. Ponad 50% obecnych mieszkańców Toronto jest imigrantami, co daje miastu drugie miejsce na świecie co do ich liczby po Miami w Stanach. Polonia w zespole miejskim Toronto, wedle badań Kanadyjskiego Urzędu Statystycznego, liczy 266 700 osób (2011). Nieoficjalnie ocenia się, że ta liczba jest ponad dwukrotnie większa. Wg oficjalnych statystyk 79 875 torontyjczyków mówi po polsku.
Spis treści |
Nazwa Toronto pochodzi z języka Indian plemienia Huron. Jedno z prawdopodobnych znaczeń to miejsce spotkań. Przez teren przyszłego miasta prowadził indiański szlak pomiędzy jeziorami Ontario oraz Huron. Pierwszym Europejczykiem, który przeszedł tym szlakiem w 1615 był Étienne Brûlé. Po założeniu francuskich kolonii w Kanadzie szlak odgrywał ważną rolę w handlu futrami. Na początku tego szlaku francuscy handlarze założyli małą faktorię (1720-1730), a później ufortyfikowany Fort Rouillé (1750-1751). Fort ten stał się spalony przez Francuzów w 1759, kiedy wycofywali się pod naporem Brytyjczyków w wojnie siedmioletniej. Pozostałości fortu zostały odnalezione na dzisiejszych terenach wystawowych (ang. Exhibition Grounds) w centrum Toronto.
Przez parę dziesięcioleci od podboju Kanady przez Brytyjczyków w 1760 okolice Toronto były nadal zamieszkiwane tylko przez Indian oraz nielicznych europejskich handlarzy. Dopiero po rewolucji amerykańskiej na północ zaczęli napływać Lojaliści - Amerykanie uchodzący ze Stanów Zjednoczonych, a chcący pozostać poddanymi korony brytyjskiej. Ich napływ do Kanady doprowadził do założenia prowincji Górna Kanada w 1791. Niedługo później brytyjski gubernator prowincji John Simcoe postanowił stworzyć w Toronto stolicę prowincji. W 1793 rozkazał wytyczyć miasto, które nazwał York, lokując je niedaleko dogodnego naturalnego portu na jeziorze. Niedługo później miasto przejęło funkcję stolicy od miasta Newark, dzisiejszego Niagara-on-the-Lake. W 1796 wytyczono ulicę Yonge, dziś główną ulicę miasta (i najdłuższą ulicę świata, kończącą się na północy Ontario). Simcoe nazwał ulicę imieniem ówczesnego sekretarza wojny - Sir George Yonge'a. W 1812 York liczył tylko 700 mieszkańców, ale pełnił rolę centrum rządowego.
W czasie wojny brytyjsko-amerykańskiej, w 1813, miasto było dwukrotnie splądrowane przez wojska amerykańskie. Po wojnie duży napływ brytyjskich imigrantów do Górnej Kanady uczynił gwałtowny wzrost ludności prowincji oraz jej stolicy. W 1834 miasto, liczące wtedy 9000 mieszkańców, otrzymało prawa miejskie pod nazwą Toronto. Pierwszym burmistrzem stał się William Lyon Mackenzie. W 1827 rozpoczął działalność King's College, który w 1850 stał się przekształcony w Uniwersytet Toronto.
Od tego czasu miasto notowało nieustanny gwałtowny wzrost. Port w Toronto przyjmował wiele parostatków. Budowa linii kolejowych dała miastu połączenie z Montrealem, Nowym Jorkiem, Detroit oraz Chicago. Miasto stawało się finansowym oraz handlowym centrum prowincji, którym jest nieprzerwanie do dzisiaj.
W 1867 po założeniu Konfederacji Kanady, Toronto stało się stolicą nowej prowincji Ontario. Miasto mające 30 tys. mieszkańców w 1851, do 1891 rozrosło się pięciokrotnie. Budowa zakładów przemysłowych prowadziła do rosnącej industrializacji miasta. Na początku XX wieku budowa elektrowni wodnych w Niagara Falls dała miastu dogodne oraz tanie źródło elektryczności. W 1914 Toronto było, po Montrealu, drugim najważniejszym miastem Kanady.
We wczesnych latach 20. XX wieku miasto ukazało się na światowej scenie naukowej, kiedy Frederick Banting, Charles Best, James Collip oraz John Macleod pracujący na Uniwersytecie Toronto odkryli insulinę. We współpracy z firmą farmaceutyczną Lily w piorunującym tempie opracowali metodę masowej produkcji insuliny oraz udostępnili ją milionom ludzi chorujących na cukrzycę, dotychczas skazanych na powolną śmierć. Za odkrycie Banting oraz Macleod w 1923 otrzymali nagrodę Nobla z zakresu medycyny.
Lata drugiej wojny światowej przyniosły rozrost przemysłu elektronicznego oraz lotniczego. W 1951 r. liczba ludności miasta przekroczyła milion.
W 1953 stworzono nowy zarząd obszaru metropolitalnego, Metropolitan Toronto Authority. W 1949 rozpoczęto budowę metra. W 1967 przeprowadzono reorganizację samorządu miasta, tworząc strukturę składającą się z City of Toronto oraz pięciu podmiejskich borough, z których wszystkie, z wyjątkiem East York, są miastami przed 1991 rokiem. Wszystkie te części zostały z kolei połączone w jedno megacity w 1998.
W latach 60. Toronto powoli przejęło od Montrealu rolę centrum finansowego oraz komercyjnego Kanady. Rozwój ekonomiczny miasta Toronto był związany z ukończeniem w 1959 Drogi Wodnej Świętego Wawrzyńca łączącej Toronto oraz Wielkie Jeziora z Oceanem Atlantyckim. Kolejnym plusem dla Toronto było zwycięstwo w wyborach prowincjonalnych w Quebecu separatystycznej Parti Québécois. PQ wprowadziła cała gamę praw mających zachęcić do używania języka francuskiego, które nie były korzystne dla rozwoju Montrealu oraz jego statusu ekonomicznego. Pod koniec lat 70. oraz w latach 80. wiele firm oraz wielkich korporacji przeniosło swoje siedziby z Montrealu do Toronto, co pozwoliło na dalszy rozwój miasta.
W 1998. kolejna reforma połączyła miasto Toronto z pięcioma przedmieściami: East York, Etobicoke, North York, Scarborough oraz York. Wszystkie te części zostały połączone w tak zwane megacity.
W 2002 Toronto gościło Światowy Dzień Młodzieży oraz było miejscem pielgrzymki Jana Pawła II. Lokalny Związek Zawodowy Pracowników Publicznych (CUPE) zdecydował się na strajk parę tygodni przed wizytą papieża. Na skutek tego biblioteki, żłobki, przedszkola, opieka nad zielenią miejską, wywózka śmieci itp. nie działały. Progresywno-Konserwatywny rząd Ontario musiał stworzyć ustawę o powrocie do pracy Związku Zawodowego Pracowników Publicznych. W wyniku tego miasto przygotowało się do wizyty papieża. Ironią losu partia Progresywno-Konserwatywna przegrała Ontaryjskie wybory prowincjalne parę miesięcy później, a żaden jej deputowany nie stał się wybrany w Toronto.
W 2003 miasto było jednym ze światowych epicentrów (i największym poza Azją południowo-wschodnią) wirusa SARS, który uczynił śmierć ponad 30 osób w mieście. Zła sława przyczyniła się do spadku liczby turystów odwiedzających miasto. Gdy władzom medycznym Toronto udało się opanować epidemię, zorganizowano wielki koncert "SARS Benefit Concert", który był drugim największym koncertem na świecie, po festiwalu Woodstock 1969. Udział w nim wzięli tacy artyści jak The Rolling Stones, AC/DC, Rush, The Guess Who, Justin Timberlake. W 2003 roku Toronto było ofiarą północnoamerykańskiego "Blackoutu", kiedy w mieście wyłączono energię elektryczną. W listopadzie 2003 nowym merem Toronto stał się David Miller. W 2004 nowemu merowi po raz pierwszy od wielu lat udało się zrównoważyć miejski budżet.
Dziś Toronto jest najważniejszym kanadyjskim miastem, najważniejszą metropolią kraju oraz jego ekonomiczną stolicą. W ciągu ostatnich pięciu lat liczba mieszkańców Toronto zwiększyła się o ponad 95 tysięcy.
Liczba mieszkańców Toronto wynosi 2 503 281. Język angielski jest językiem ojczystym dla 49,6%, francuski dla 1,2% mieszkańców (2006)[1].
Podstawowym lotniskiem jest Port lotniczy Toronto-Lester B. Pearson. Dużo mniejszy Toronto City Centre Airport leży na wyspie nieopodal centrum miasta.
Połączenia międzymiastowe obsługiwane są przez VIA Rail, połączenia podmiejskie przez GO Transit.
Pomimo tego, że liczba przestępstw w Toronto zmniejszyła się w ostatnim dziesięcioleciu, mieszkańcy zwracają wybitną uwagę na przestępstwa z użyciem broni oraz przestępstwa związane z różnymi gangami. Poziom morderstw w Toronto jest jednak względnie mały w porównaniu z miastami USA. Dla przykładu w 2003 dokonano w Toronto 65 morderstw, natomiast w Chicago, które ma podobną liczbę mieszkańców - 590. Co więcej, Toronto ma mniejszą liczbę przestępstw na jednego mieszkańca niż przeważajaca ilość miast w Kanadzie. Prewencja wydaje się najskuteczniejszą bronią przeciw wzrostowi przestępczości. W obrębie miasta działa wiele funduszy oraz organizacji mających na celu zapobieganie przestępczości.
Jednym z problemów dzisiejszego Toronto są bezdomni. W ostatnim czasie władze miejskie zostały obciążone wieloma nowymi zadaniami, związanymi m.in. z pomocą społeczną. Postuluje się, że Toronto winno znaleźć także nowe sposoby finansowania tych nowych zadań.
Wedle władz Toronto, jest to najbardziej zielona metropolia świata. Blisko 1/5 powierzchni miasta zajmują tereny zielone, co wydatnie odbiega od przeciętnej tego kontynentu - 1/20 (5%). Na każdego mieszkańca przypada 10 drzew, a także statystycznie więcej pól golfowych niż w jakimkolwiek innym mieście. Rouge Valley Park to największy istniejący na świecie teren zielony w obrębie granic miasta – zajmuje powierzchnię około 5 tysięcy hektarów.
Toronto jest trzecim pod względem wielkości ośrodkiem teatru angielskojęzycznego na świecie - plasuje się zaraz za Londynem oraz Nowym Jorkiem, zarówno pod względem ilości wystawianych przedstawień (ponad 10.000), jak oraz liczby kompanii teatralnych (ponad 200). Wiele ze sztuk wystawianych oraz produkowanych tutaj trafia na Broadway czy West End.
W Toronto jest ponad 30 teatrów, z czego duża cząstka w tak zwanym The Theatre District. Znajduje się tam wiele zespołów wystawiających własne inscenizacje np. Soulpepper, The Canadian Stage czy Tarragon. Poza tym grane są tam prawie wszystkie teatralne hity z Broadwayu. Wiele sztuk z Toronto odniosło sukces na Broadwayu, np. "Show Boat" oraz "Ragtime".
W Toronto funkcjonuje orkiestra symfoniczna TSO, występująca w prestiżowym Roy Thomson Hall. Toronto jest też siedzibą orkiestry oraz chóru Tafelmusik specjalizujących się w odtwarzaniu muzyki barokowej na autentycznych instrumentach z tamtej epoki. W mieście działa teatr operowy Canadian Opera Company. nieoczekiwanie sztandarowych instytucji muzyki klasycznej w Toronto funkcjonują dziesiątki innych zespołów, jak choćby Toronto Mendelssohn Choir. Codziennie dzieją się koncerty, w tym wiele gratis, o których informacje publikuje bezpłatne czasopismo The Wholenote Magazine.
Koncerty oraz recitale muzyki popularnej dzieją się najczęściej w Air Canada Centre oraz innych halach. Latem nad jeziorem ożywa Harbourfront Centre, na scenie pod namiotem jest wielu artystów. O muzyce popularnej informują lokalne media: czasopisma The Spill Magazine, Toronto Hip Hop oraz Radio Technologix.
W Toronto przebiega się wiele festiwali, na których goszczą międzynarodowi goście. Do najpopularniejszych należą North by Northeast Music Festival, Toronto Downtown Jazz Festival, Rhythms of the World, Summer Music in the Park oraz wiele innych, wielokrotnie o charakterze wielonarodowościowym.
nieoczekiwanie najbardziej znanych muzeów, takich jak Royal Ontario Museum, Bata czy Art Gallery Of Ontario, w Toronto istnieje ponad 100 innych muzeów. Istnieje dla przykładu jedyne na świecie muzeum antykoncepcji (Museum of Contraception), są muzea telewizorów, cukru czy lalek. Przeważajaca ilość muzeów zrzesza The Ontario Museum Association (www).
Toronto stara promować się na drugie po Hollywood miejsce związane z kinem w Ameryce. W Toronto powstał system kin IMAX, w mieście istnieje największe gabarytowo studio na świecie, przebiega się także jeden z największych w Ameryce festiwali filmowych - Toronto International Film Festival
Dzielnice Toronto (ang. neighbourhoods - sąsiedztwa) nie są jednoznaczne z dzielnicami w sensie podziału administracyjnego. Wiele nazw funkcjonuje tylko zwyczajowo, w odbiorze społecznym. Obszary miasta w potocznej mowie wyznacza się najczęściej od najbardziej znaczącej ulicy albo skrzyżowania, albo w przypadku dzielnic imigrantów - od ich narodowości.
W Toronto istnieje wiele dzielnic będących skupiskami mniejszości narodowych. Przejawia się to zarówno w tradycyjnych restauracjach oraz sklepach, jak oraz lokalnych imprezach oraz festiwalach. Ponad połowę mieszkańców Toronto stanowią imigranci.
Przedmieścia bezpośrednio otaczające Toronto nazywa się czasami The 905 belt, czyli Pasem 905, od numeru kierunkowego używanego przez te miasta. Dla odróżnienia - numery z Toronto to 416 oraz 647.
Na terenie Toronto leżą trzy kompleksy uniwersytetów:
Uniwersytet Toronto jest największym uniwersytetem w Kanadzie, studiuje na nim ponad 55 000 osób.
Innymi szkołami wyższymi są:
W granicach miasta Toronto istnieje także wiele szkół prywatnych, takich jak Branksome Hall, Bishop Strachan School, Crescent School, Havergal College, St. Michael's College School, St. Clement's School, Royal St. George's College oraz Upper Canada College.
Obecni członkowie izby gmin z Toronto:
Carolyn Bennett, John Cannis, Olivia Chow, Roy Cullen, Ken Dryden, John Godfrey, Bill Graham, Michael Ignatieff, Jim Karygiannis, Jack Layton, Derek Lee, John McKay, Dan McTeague, Maria Minna, Peggy Nash, Jim Peterson, Yasmin Ratansi, Judy Sgro, Mario Silva, Alan Tonks, Joe Volpe, Tom Wappel, Borys Wrzesnewskyj.
Obecni członkowie parlamentu Ontario z Toronto
Lorenzo Berardinetti, Laurel Broten, Michael Bryant, Donna Cansfield, David Caplan, Mary Anne V. Chambers, Marilyn Churley, Mike Colle, Joseph Cordiano, Alvin Curling, Brad Duguid, Gerard Kennedy, Monte Kwinter, Rosario Marchese, Gerry Phillips, Michael D. Prue, Shafiq Qaadri, Tony Ruprecht, Mario Sergio, George Smitherman, Kathleen O. Wynne, David Zimmer.