Reklama w internecie mnóstwo źródeł tanich, bądź nawet darmowych linków. Słabe linki są jednak bezwartości Page Rank strony:
3. Optymalizacji: 212
Nie wyczerpuje ono w żadnym razie całości wiedzy na tej stronę pośród polskich systemie - Linkor, linki z różnych strony
TLS (ang. Transport Layer Security) – przyjęte jako standard w Internecie rozwinięcie protokołu SSL (ang. Secure Socket Layer), zaprojektowanego pierwotnie przez Netscape Communications. TLS zapewnia poufność oraz integralność transmisji danych, a także uwierzytelnienie serwera, a nieraz także klienta. Opiera się na szyfrowaniu asymetrycznym oraz certyfikatach X.509.
W modelu OSI, TLS działa w warstwie prezentacji oraz dzięki temu zabezpieczenia protokoły warstwy najwyższej – warstwy aplikacji, np.: telnet, HTTP, gopher, POP3, IMAP, NNTP, SIP.
Spis treści |
W 1994 roku firma Netscape stworzyła protokół, służący do bezpiecznej transmisji zaszyfrowanego strumienia danych, nazwany SSL (Secure Socket Layer), a już rok później ukazała się trzecia jego wersja. W 1996 roku Internet Engineering Task Force powołało grupę roboczą pod nazwą Transport Layer Security, której zadaniem było rozwijanie protokołu SSL. W 1999 roku stał się opublikowany standard TLS 1.0, który jest czasem określany jako SSL 3.1. Całość działa w architekturze klient-serwer, pozwalając na nawiązanie bezpiecznego połączenia z użyciem certyfikatów. Architektura jest zorientowana z reguły na uwierzytelnianie serwera (np. sklepu internetowego, do którego klient wysyła numer karty kredytowej oraz chce posiadać pewność co do odbiorcy), ale przewiduje także możliwość uwierzytelniania klienta.
Z powodu ograniczeń w eksporcie technologii kryptograficznych ze Stanów Zjednoczonych, przeważajaca ilość implementacji protokołu SSL nie mogła wykorzystywać kluczy symetrycznych dłuższych niż 40 bitów. Dzięki temu rządowe agencje bezpieczeństwa dysponujące odpowiednio dużą mocą obliczeniową (m.in. NSA) były w stanie złamać szyfr metodą brute-force. Po kilku latach publicznej debaty, lepszemu poznaniu dłuższych kluczy przez zainteresowane strony oraz kilku sprawach sądowych, rząd złagodził swoje stanowisko wobec stosowania większych kluczy. Aktualnie 40-bitowe klucze wyszły z użycia oraz zostały zastąpione przez zapewniające większe bezpieczeństwo klucze o długości 128 oraz więcej bitów.
W 2009 w protokole SSL odkryto podatność na atak w procesie renegocjacji sesji. Błąd umożliwiał wysłanie danych do serwera przed użytkownikiem bez jego wiedzy (zobacz: Atak man in the middle)[1][2]. Z uwagi na z tym, że podatność dotyczyła protokołu, a nie jednej implementacji, jedyną metodą jej obejścia było wyłączenie możliwości renegocjacji w ogóle. Równocześnie zaproponowana była poprawka do specyfikacji protokołu w postaci rozszerzenia[3].
SSL nie jest żadnym nowym algorytmem szyfrującym. To ustandaryzowany zestaw wcześniej znanych algorytmów, technik oraz schematów używanych do zapewnienia bezpieczeństwa. Wykorzystuje on algorytmy szyfrowania:
SSL jest najczęściej kojarzony z protokołem HTTP (HTTPS), ale może służyć do zabezpieczania wielu innych protokołów, m.in.: Telnet, SMTP, POP, IMAP czy FTP, albowiem protokoły te same w sobie nie zapewniają szyfrowania transmisji.
SSL składa się z dwóch podprotokołów, gdzie SSL Handshake, SSL Alert Protocol oraz SSL Change Cipher stanowią pierwszy podprotokół natomiast SSL Record Protocol stanowi osobny podprotokół SSL:
SSL v3 dopuszcza m.in. następujące algorytmy oraz protokoły: DES, 3DES, IDEA, RC2, RC4, RSA, DSS, Diffiego-Hellmana.
W kodowanym kanale transmisji SSL bywa przenoszonych wiele sesji HTTP. Dane podczas transmisji są szyfrowane kluczem symetrycznym, jednak na początku sesji sam klucz symetryczny jest przesyłany przy wykorzystaniu algorytmu niesymetrycznego (RSA, Diffiego-Helmana). Integralność zapewniają podpisy elektroniczne.
Certyfikaty używane w protokole SSL zawierają m.in. nazwę domeny, dla której zostały wystawione. Gdyż każda osoba może stworzyć dowolny certyfikat, założono tzw. Infrastrukturę Klucza Publicznego. Na jej szczycie leżą Urzędy Certyfikacji (Certificate Authority - CA). Są to zaufane instytucje weryfikujące prawo do posługiwania się domeną. Osoba uprawniona wysyła do wybranego urzędu swój klucz publiczny, nazwę domeny oraz inne dane niezbędne do wygenerowania certyfikatu w postaci żądania podpisania certyfikatu (Certificate Signing Request - CSR). Po przejściu procedury sprawdzającej, certyfikat jest podpisywany. Jeśli serwer przedstawi certyfikat niepodpisany przez CA, w większości przeglądarek oraz klientów pocztowych w czasie próby połączenia użytkownik zobaczy odpowiednie ostrzeżenie.
Krytycznym parametrem określającym siłę szyfrowania SSL jest długość użytych kluczy. Im dłuższy klucz, tym trudniej jest go złamać, a przez to odszyfrować transmisję. Dla kluczy asymetrycznych, zgodnie z zaleceniami organizacji NIST, długością sugerowaną jest aktualnie 2048 bitów. Powszechnie używane są wyrażenia „SSL 128 bitów” oraz „SSL 40 bitów” określające długość użytego klucza symetrycznego.
Schemat działania protokołu wygląda następująco (jako K oznaczamy klienta, a jako S – serwer):
Jak widać na schemacie z poprzedniego punktu, w protokole SSL domyślna sytuacja zakłada tylko uwierzytelnianie serwera. Istnieją jednak metody pozwalające na uwierzytelnienie klienta. W tym celu wykorzystuje się z trzech dodatkowych komunikatów:
Nawiązanie połączenia SSL jest procesem nader długotrwałym oraz wymagającym skomplikowanych obliczeń. W przypadku wielu krótkich połączeń pożądana byłaby możliwość kontynuowania połączenia bez ponownej wymiany kluczy publicznych, ustalania klucza sesji itp. (podobna sytuacja ma miejsce w przypadku protokołu HTTP – stosowane są tam tzw. połączenia trwałe – persistent connections).
Protokół SSL przewiduje taką możliwość. Jeżeli w komunikacie ClientHello klient poda SessionId równy identyfikatorowi jednej z poprzednich sesji, to serwer przyjmie, że klient chce kontynuować połączenie z użyciem poprzednio używanego klucza.
|
||||||||||||||