Tranzyt Wenus przez tarczę słoneczną

Tranzyt ma w astronomii dwa znaczenia:

• przejście jednego ciała niebieskiego przez tarczę drugiego ciała niebieskiego, obserwowane wówczas, kiedy oba ciała oraz obserwator znajdą się na jednej linii.
• przejście ciała niebieskiego przez południk w połowie drogi pomiędzy swoim wschodem a zachodem. W tym znaczeniu tranzyt Słońca dokonuje się w południe.

Pierwsze ze znaczeń jest używane częściej.

Obserwacje tranzytów

Tranzyt Deimosa przez tarczę Słońca obserwowany z powierzchni Marsa 4 marca 2004 przez łazik Opportunity

Tranzyt następuje wówczas, kiedy tarcza bliższego obiektu wydaje się mniejsza (ma mniejszy rozmiar kątowy) od tarczy obiektu dalszego. Z Ziemi da się obserwować przejścia Merkurego oraz Wenus na tle tarczy Słońca, wcale zaś nie zobaczymy tranzytu żadnej z planet górnych. Również satelity ciał niebieskich dokonują przez nie tranzytów, takich jak dla przykładu tranzyt Io przez tarczę Jowisza obserwowany z sondy Cassini-Huygens.

Tranzyty są także obserwowane w pozasłonecznych układach planetarnych, jako spadek jasności gwiazdy, kiedy masywna planeta przesłania częściowo jej światło. Pierwszy raz udało się to zaobserwować w 1999 r., w przypadku planety HD 209458 b. Aktualnie obserwacje tranzytów są jedną z najskuteczniejszych metod wykrywania planet.

Obserwacje zmian widma gwiazdy w trakcie tranzytu, zachodzących na skutek efektu Rossitera-McLaughlina, potrafią dostarczyć dodatkowych wiadomości – o kierunku tranzytu, a nawet pod jakim kątem nachylona jest orbita ciała zaćmiewającego.

Również częściowe oraz obrączkowe zaćmienia Słońca są typem tranzytu.

Tranzyty potrafią służyć do pomiaru wielu wartości, z czego najbardziej znane to historyczne wyznaczenie bezwzględnej odległości Ziemi od Słońca (jednostka astronomiczna), na podstawie obserwacji czasu oraz trasy tranzytu Wenus na tle tarczy Słońca z dwóch długości geograficznych na tym samym południku. Pierwszą taką próbę pomiaru wykonał Jeremiah Horrocks w czasie tranzytu Wenus w 1639 (tranzyt z roku 1631 nie był widoczny z Europy). Z uwagi na niedobór sprzętu oraz nieprzygotowanie nie udało się jednak wyliczyć dokładnej odległości. Inna (dokładniejsza) metoda (zaproponowana przez James Gregory w 1663, oraz popierana przez Edmunda Halleya) opiera się na pomiarze par tranzytów tej samej planety (tranzyty są parami, ale tylko średnio jedna para na stulecie). Pierwszy taki pomiar wykonano w czasie tranzytów w 6 czerwca 1761 oraz 3-4 czerwca 1769. Halley przygotował dokładny plan, jak trzeba obserwować tranzyt aby dokładność była jak największa (następna okazja byłaby za 120 lat w roku 1874 oaz 1882). Co ciekawe w tym czasie trwała wojna siedmioletnia, a wielu astronomów za te pomiary przepłaciło życiem. Na podstawie tych samych danych w 1771 francuskiemu astronomowi Jérôme Lalande udało się oszacować odległość na 153 ± 1 mln. km, a w roku 1891 na podstawie tych samych danych wyliczono na 149,7 ± 0,9 mln. km. Na podstawie precyzyjnych obserwacji z roku 1874 oraz 1882, wyliczono 149,59 ± 0,31 mln. km. Dopiero w dwudziestym wieku użyto bezpośrednich pomiarów radarowych do poprawy tych wartości (na 149 597 870,691 ± 0,030 km).

Tranzyty wielokrotne

Równoczesny tranzyt Enceladusa, Dione, Tytana oraz Mimasa przed tarczą Saturna, uchwycony przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a; widoczne są cienie księżyców

Tranzyty, analogicznie jak zaćmienia czy okultacje, są dosyć rzadkimi zjawiskami. Jeszcze rzadsze są sytuacje, w których równocześnie zachodzą dwa takie zjawiska. Najbliższy równoczesny tranzyt Merkurego oraz Wenus widziany z Ziemi nastąpi 26 czerwca 69163 roku. Niemal równoczesny tranzyt nastąpi 17 września 13425 roku.

Inne ciekawe zjawisko to tranzyt w trakcie zaćmienia Księżyca. Najbliższe takie wydarzenie to tranzyt Merkurego w czasie częściowego zaćmienia Słońca, 5 czerwca 6757 roku.

Są także równoczesne tranzyty planet wewnętrznych oraz sztucznych satelitów Ziemi. Np. 8 lipca 2008, w bardzo wąskim pasie (mniej niż 500 metrów), przez około jedną sekundę (z danego miejsca na Ziemi) w pewnych miejscach Europy dało się zaobserwować równoczesny tranzyt stacji kosmicznej ISS oraz Wenus na tle Słońca, oraz trzecie zjawisko, czyli przejście ISS na tle Wenus (gdy ta przechodzi na tle Słońca). Zjawisko trwało parę milisekund.

Sprawdź też

• Okultacja – zjawisko tranzytu, w czasie którego ciało bliższe całkowicie przysłania ciało dalsze.