Dlatego tak ważne jest zaistnieje możliwość zaimplementowania i edycji treści będą łatwo odnajdywane i tym samym będą optymalizacja stron.
Budowa i zawrtość strony.
Sprawdź tam, czy wybrane przez Ciebie słowa kluczowe
 |
Trwa tłumaczenie tego artykułu. Zapraszamy do współpracy. |
| Václav Klaus | |
 |
|
| Data oraz miejsce urodzenia | 19 czerwca 1941 Praga |
| 2. Prezydent Republiki Czeskiej | |
| Przynależność polityczna | Obywatelska Partia Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 7 marca 2003 |
| Pierwsza dama | Livia Klausová |
| Poprzednik | Václav Havel |
 Przewodniczący Izby Poselskiej Republiki Czeskiej |
|
| Przynależność polityczna | Obywatelska Partia Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 17 lipca 1998 do 11 lipca 2002 |
| Poprzednik | Miloš Zeman |
| Następca | Lubomír Zaorálek |
| Premier Republiki Czeskiej |
|
| Przynależność polityczna | Obywatelska Partia Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 2 lipca 1992 do 17 grudnia 1997 |
| Poprzednik | powstanie państwa |
| Następca | Josef Tošovský |
| Odznaczenia | |
       |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
.jpg&filetimestamp=20070205154921)
Václav Klaus (wym. [ˈvaːtslaf ˈklaus]; ur. 19 czerwca 1941 w Pradze) – czeski polityk. Premier (1992–1997) oraz prezydent Republiki Czeskiej od 2003.
Spis treści |
W 1963 ukończył studia na Wydziale Handlu Zagranicznego (obecnie: Uniwersytet Ekonomiczny) w Pradze, później studiował we Włoszech oraz w USA.[1] W latach 1971–1986 pracował na wielorakich stanowiskach w Czechosłowackiej Akademii Nauk oraz Banku Narodowym.
Po aksamitnej rewolucji 1989 zajął się polityką oraz stał się ministrem finansów. W 1991 założył własną partię – ODS. Od 2 lipca 1992 do 17 grudnia 1997 był premierem Czech (od 1 stycznia 1993 Republiki Czeskiej). Uznawany za "ojca" kuponowej prywatyzacji w Czechach, był zwolennikiem radykalnych reform rynkowych. Przyjmuje się, że wspólnie z Vladimírem Mečiarem przyczynił się do podziału Czechosłowacji na Czechy oraz Słowację.
Wybrany na Prezydenta Republiki Czeskiej 28 lutego 2003, a 7 marca 2003 zastąpił Václava Havla na urzędzie. Na drugą kadencję parlament wybrał go 15 lutego 2008. W głosowaniu pokonał wówczas kandydata socjaldemokratów Jana Švejnara zdobywając 141 głosów wobec 111 głosów Jana Švejnara.
Václav Klaus jest eurosceptykiem o poglądach konserwatywno-liberalnych. Nie jest jednak przeciwnikiem Unii Europejskiej; twierdzi, że nie ma alternatywy dla tej organizacji. Równocześnie uważa, iż UE powinna powrócić do swych demokratycznych korzeni, a najważniejsze decyzje, takie jak ratyfikacja Traktatu Lizbońskiego, powinny być podejmowane zgodnie z wolą większości społeczeństwa wyrażaną w referendach[2]. Klaus jest także przeciwny procesowi centralizacji władzy w UE oraz nadmiernej ingerencji w gospodarkę. Za najważniejsze wartości, którymi powinna kierować się Europa, Klaus uznaje wolność, suwerenność oraz demokrację[2]. Jest więc zwolennikiem tzw. Europy ojczyzn. Jest przeciwnikiem przyjęcia euro przez Czechy (gdyż oznaczałaby rezygnację z niezależnej polityki monetarnej)[3].
W lutym 2009 Václav Klaus przemawiał w Parlamencie Europejskim, gdzie wyraził swoje poparcie dla idei Unii Europejskiej jako jedynej alternatywy dla Czech. Zadał także pytanie czy aby decyzyjność w Brukseli nie stała się zbyt scentralizowana, a obecny wygląd integracji określił jako dogmat, który nie podlega możliwości krytyki oraz zmiany. Wyraził także zdanie, że instytucjonalny wygląd UE nie jest celem samym w sobie lecz wolność oraz dobrobyt obywateli (wyrażony poprzez wolny rynek). Wskazał na odchodzenie od demokratycznych standardów poprzez wybieranie rządzących nie poprzez wybory lecz biurokrację, a we wzmocnieniu centralizacji wskazywał niebezpieczeństwo dla krajów członkowskich. Część z europosłów na znak protestu opuściło salę[4].
Klaus zdecydowanie sprzeciwia się teorii o wpływie człowieka na globalne ocieplenie: "Globalne ocieplenie to fałszywy mit, każda poważna osoba czy naukowiec to powie." Skrytykował też Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu jako grupę upolitycznionych naukowców z jednostronnymi opiniami oraz zadaniami[5]. Jest autorem wydanej w 2008 książki Błękitna planeta w zielonych okowach, dotyczącej tematyki zmian klimatu[6].
|
|||||||
|
|||||||
