Witold Pilecki Witold
rotmistrz
Data oraz miejsce urodzenia	13 maja 1901 Ołoniec, Rosja
Data oraz miejsce śmierci	25 maja 1948 Warszawa
Przebieg służby
Lata służby	od 1918
Stanowiska	inspektor Tajnej Armii Polskiej; zastępca dowódcy brygady Kedywu Armii Krajowej
Główne wojny oraz bitwy	wojna polsko-bolszewicka, wojna obronna Rzeczypospolitej, powstanie warszawskie
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Witold Pilecki ps. „Witold”, „Druh”...; nazwiska konspiracyjne „Roman Jezierski”, „Tomasz Serafiński”, „Leon Bryjak”, „Jan Uznański”, „Witold Smoliński”; kryptonim T-IV^[1] (ur. 13 maja 1901 w Ołońcu, Rosja, zamordowany 25 maja 1948 w Warszawie) – rotmistrz kawalerii Wojska Polskiego, współzałożyciel Tajnej Armii Polskiej, żołnierz Armii Krajowej, więzień oraz organizator ruchu oporu w Auschwitz-Birkenau. Oskarżony oraz skazany przez władze komunistyczne Polski Ludowej na karę śmierci, stracony w 1948. Oskarżenie anulowano w 1990. Kawaler Orderu Orła Białego. Autor pierwszych na świecie raportów o Holokauście, tzw. Raportów Pileckiego.

Życiorys

Dzieciństwo oraz młodość

Urodził się w północnej Rosji, dokąd rodzina Pileckich była przesiedlona przez władze rosyjskie w ramach represji za udział w powstaniu styczniowym. Jego dziadek, Józef Pilecki, siedem lat spędził na zesłaniu na Syberii. Pochodził z rodziny szlacheckiej, pieczętującej się herbem Leliwa. Ojciec Witolda, Julian Pilecki po ukończeniu studiów w Instytucie Leśnym w Petersburgu, przyjął posadę leśnika w Karelii. Po wstąpieniu w związek małżeński z Ludwiką Osiecimską zamieszkali w Ołońcu. Tam urodziło im się pięcioro dzieci: Maria, Józef (zmarł w wieku 5 lat), Witold, Wanda oraz Jerzy.

Od 1910 Pileccy mieszkali w Wilnie, gdzie Witold uczył się w szkole handlowej. Od 1914 należał do zakazanego przez władze rosyjskie harcerstwa (w 1916 założył własną drużynę). Z raportu Komendy Harcerskiej w Kownie z 1919 wynika, że był drużynowym VIII drużyny im. Adama Mickiewicza w Wilnie^[2]. Maturę zdał w 1921 roku.

Wojna polsko-bolszewicka

W latach 1918–1921 służył w Wojsku Polskim, walczył podczas wojny z bolszewikami. Jako kawalerzysta brał udział w obronie Grodna. 5 sierpnia 1920 wstąpił do 211 Pułku Ułanów oraz w jego szeregach walczył w bitwie warszawskiej, bitwie w Puszczy Rudnickiej oraz brał udział w wyzwoleniu Wilna. Dwukrotnie odznaczony stał się Krzyżem Walecznych. Po wojnie zdemobilizowany.

W roku 1922 rozpoczął studia na Wydziale Rolnym na Uniwersytecie Poznańskim. W tym samym roku podjął studia na Uniwersytecie im. Stefana Batorego jako nadzwyczajny słuchacz Wydziału Sztuk Pięknych, po krótkim czasie naukę przerwał. Z tego okresu po dziś dzień w kościele parafialnym w Krupie (3 km od Sukurcz, gdzie w szkole pracowała żona Witolda) wiszą dwa obrazy pędzla Witolda Pileckiego.

W latach 20. XX w. rodzina Pileckich stała się właścicielem majątku Sukurcze niedaleko Lidy (przeszedł jako wiano od Domeyków) wraz ze starym polskim dworem. Tam wychowywały się dzieci Witolda oraz Marii – syn Andrzej oraz córka Zofia. Po II wojnie światowej Sukurcze był systematycznie dewastowany, w 1992 dwór oraz plac wokół niego był już kompletną ruiną. W latach późniejszych władze białoruskie zniszczyły pozostałości miejscowości. Aktualnie Sukurcze nie istnieją; nie ma śladu po domu, wykarczowano drzewa, zasypano stawy oraz jezioro z czynnym źródełkiem.

W 1934 Witold Pilecki był podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z 1 lipca 1925 oraz 300 lokatą. Pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień w Lidzie z przydziałem mobilizacyjnym do 26 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Baranowiczach.

II wojna światowa

W sierpniu 1939 stał się ponownie zmobilizowany. Walczył w kampanii wrześniowej jako dowódca plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty Armii Prusy, a następnie w 41 Dywizji Piechoty na przedmościu rumuńskim. Pod jego dowództwem, w trakcie prowadzonych walk, ułani zniszczyli 7 niemieckich czołgów oraz 2 nieuzbrojone samoloty. Ostatnie walki jego oddział prowadził jako jednostka partyzancka. Pilecki rozwiązał swój pluton 17 października 1939 oraz przeszedł do konspiracji.

Konspiracja

Po zakończeniu kampanii wrześniowej przedostał się do Warszawy, stał się jednym z organizatorów powołanej 9 listopada 1939 konspiracyjnej organizacji Tajnej Armii Polskiej pod dowództwem majora Jana Włodarkiewicza. Oryginalnie pełnił weń funkcję szefa sztabu, następnie inspektora głównego. Był zwolennikiem wcielenia TAP do ZWZ, co nastąpiło na przełomie 1941/42 roku^[3].

Pobyt w Auschwitz

W 1940 Pilecki przedstawił swoim przełożonym plan przedostania się do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz, w celu zebrania od wewnątrz informacji wywiadowczych na temat jego funkcjonowania oraz zorganizowania ruchu oporu. W tym czasie niewiele było wiadomo o warunkach panujących w obozie. Nauczył się życiorysu nieujawnionego Niemcom polskiego żołnierza, by jako „Tomasz Serafiński” stworzyć dla Gestapo powód do zesłania do obozu zagłady. 19 września 1940 podczas łapanki wszedł w kocioł łapanki w bloku przy al. Wojska Polskiego 40 (gdzie istnieje pamiątkowa tablica), by dostać się do obozu Auschwitz (w Oświęcimiu) oraz zdobyć informacje o panujących w nim warunkach. Do obozu trafił w nocy z 21 na 22 września 1940 wraz z tzw. drugim transportem warszawskim.

Jako więzień nr 4859 był podstawowym organizatorem konspiracji w obozie. W zorganizowanej przez niego siatce nazwanej przez Pileckiego – ZOW (Związek Organizacji Wojskowej) byli pomiędzy innymi: Stanisław Dubois, Xawery Dunikowski oraz Bronisław Czech. Pilecki wyznaczył stworzonej przez siebie organizacji następujące cele^[3]:

• podtrzymywanie na duchu kolegów
• przekazywanie współwięźniom wiadomości z zewnątrz obozu
• potajemne zdobywanie żywności oraz odzieży oraz jej rozdzielanie
• przekazywanie wiadomości poza druty KL Auschwitz
• przygotowanie własnych oddziałów do opanowania obozu podczas ew. zaatakowania go z zewnątrz przez oddziały partyzanckie, z równoczesnym zrzutem broni oraz siły żywej (desant)

ZOW stał się zorganizowany w systemie tzw. „piątek”. Pierwsze górne „piątki” stanowiły najważniejsze ogniwo ZOW. Ich członkami mogli być zaledwie ci więźniowie, których Pilecki darzył absolutnym zaufaniem. Nazwa „piątka” była umowna, albowiem zdarzało się, że liczyła ona więcej członków niż pięciu. Zgodnie z relacją Pileckiego: Każda z tych „piątek” nie wiedziała nic o „piątkach” innych oraz sądząc, że jest wyłącznym szczytem organizacji, rozwijała się samodzielnie, rozgałęziając się tak daleko, jak ją sumą energii oraz zdolności jej członków plus zdolności kolegów stojących na szczeblach niższych, a przez „piątkę” stale dobudowywanych, naprzód wypychały. W ostatnich miesiącach 1942 odrzucono system „piątkowy” organizując ZOW na wzór wojskowy z podziałem na bataliony, kompanie oraz plutony posiadające wyznaczone rejony działania – zastosowanie modelu struktury wojskowej miało na celu przygotowanie się do podjęcia bezpośrednich działań zbrojnych przeciwko załodze SS^[3].

Opracowywał pierwsze sprawozdania o ludobójstwie w Auschwitz przesyłane przez pralnicze komando do dowództwa w Warszawie oraz przez komórkę „Anna” w Szwecji dalej na Zachód. Meldunki o sytuacji w obozie przekazywane były także do głównej kwatery AK za pomocą uciekinierów z obozu. Jedna z takich ucieczek na polecenie Pileckiego odbyła się 16 maja 1942, a dokonali jej porucznik Wincenty Gawron oraz Stefan Bielecki. Kolejną ucieczkę z meldunkami ZOW 20 czerwca 1942 zorganizowali Eugeniusz Bendera, Kazimierz Piechowski oraz porucznik Stanisław Jaster. Więźniowie ci dokonali ucieczki najbardziej spektakularnej w historii Auschwitz uciekając uzbrojeni po zęby w przebraniu SS-manów, kradnąc samochód marki Steyer 220 należący do komendanta obozu Rudolfa Hoessa^[4]. Za swoją działalność konspiracyjną Pilecki jeszcze jako więzień obozu, w listopadzie 1941 stał się awansowany przez gen. Stefana Grota-Roweckiego do stopnia porucznika.

Ucieczka z Auschwitz

Tablica upamiętniająca pobyt W. Pileckiego w Koryznówce u Tomasza Serafińskiego

W nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 Pilecki wraz z dwoma współwięźniami zdołał uciec z obozu, byli to Jan Redzej oraz Edward Ciesielski^[5]. Wzdłuż toru kolejowego doszli do Soły, a następnie do Wisły, przez którą przepłynęli znalezioną łódką. U księdza w Alwerni dostali posiłek oraz przewodnika. Przez Tyniec, okolice Wieliczki oraz Puszczę Niepołomicką przedostali się do Bochni oraz tam ukrywali się u państwa Oborów przy ulicy Sądeckiej. Następnie dotarli do Nowego Wiśnicza, gdzie Witold Pilecki odnalazł prawdziwego Tomasza Serafińskiego. Serafiński skontaktował go z oddziałami AK, którym przedstawił swój plan ataku na obóz w Oświęcimiu. Komenda główna AK dla zbadania sytuacji wysłała w ten rejon latem 1943 roku ppor. Stefana Jasieńskiego^[6], który miał się zapoznać z relacjami Pileckiego. Jednak projekt ataku na obóz nie uzyskał aprobaty dowództwa, albowiem stał się uznany za nierealny na lokalne siły podziemia. Sama tylko załoga pilnująca Auschwitz złożona z SS-manów liczyła od 6,5 tys. do 8 tys. osób. 11 listopada 1943 stał się awansowany do stopnia rotmistrza.

Powstanie warszawskie

W 1943–1944 służył w oddziale III Kedywu KG AK (m.in. jako zastępca dowódcy Brygady Informacyjno-Wywiadowczej „Kameleon”-„Jeż”), brał udział w powstaniu warszawskim. Oryginalnie walczył jako zwykły strzelec w kompanii „Warszawianka”, później dowodził jednym z oddziałów zgrupowania Chrobry II, w tzw. Reducie Witolda (dawna siedziba redakcji „Rzeczpospolitej”).

W latach 1944–1945 przebywał w niewoli niemieckiej w stalagu 344 Lamsdorf (pol. Łambinowice), oflagu VII A w Murnau.

Polskie Siły Zbrojne

Po wyzwoleniu stalagu walczył w 2 Korpusie Polskim we Włoszech, w październiku 1945, na osobisty rozkaz gen. Władysława Andersa wrócił do Polski, by prowadzić w Polsce działalność wywiadowczą na rzecz 2 Korpusu.

Działalność po wojnie

Jesienią 1945 zorganizował siatkę wywiadowczą oraz rozpoczął zbieranie informacji wywiadowczych o sytuacji w Polsce, w tym o żołnierzach AK oraz 2 Korpusu, którzy byli więzieni w obozach NKWD oraz deportowani przez Sowietów na Syberię. W późniejszym śledztwie wskazał też zorganizowane w Warszawie trzy magazyny broni. Prowadził także wywiad w MBP, MON oraz MSZ.

Nie zareagował na rozkaz Andersa polecający mu opuszczenie Polski, w związku z zagrożeniem aresztowaniem. Rozważał skorzystanie z tak zwanej amnestii w 1947, ostatecznie postanowił jednak nie ujawniać się.

Proces

Oskarżenie

Zdjęcia zrobione po aresztowaniu w warszawskim więzieniu mokotowskim (1947)

Witold Pilecki w trakcie procesu

Ława oskarżonych w procesie Witolda Pileckiego (marzec 1948)

Witold Pilecki, protokoł zachowany w aktach sprawy o wykonanym wyroku śmierci przez P. Śmietańskiego, 1948

8 maja 1947 stał się aresztowany. W areszcie był torturowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa. W trakcie ostatniego, jak się później okazało, widzenia z żoną, wyznał jej w tym kontekście: Oświęcim to była igraszka^[7]. Ostatecznie stał się oskarżony o działalność wywiadowczą na rzecz rządu RP na emigracji.

3 marca 1948 przed Rejonowym Sądem Wojskowym w Warszawie zaczął się proces tzw. „grupy Witolda”. Rotmistrz Pilecki stał się oskarżony o:

• nielegalne przekroczenie granicy
• posługiwanie się fałszywymi dokumentami
• brak rejestracji w Rejonowej Komendzie Uzupełnień
• nielegalne posiadanie broni palnej
• prowadzenie działalności szpiegowskiej na rzecz gen. Andersa
• przygotowywanie zamachu na grupę dygnitarzy MBP

Zarzut o przygotowywanie zamachu na procesie stanowczo odrzucił, a co do działalności wywiadowczej, to uważał ją za działalność informacyjną na rzecz II Korpusu, za którego oficera nadal się uważał. Do pozostałych zarzutów na procesie przyznał się.

Skład sędziowski

Prokuratorem oskarżającym Pileckiego był major Czesław Łapiński, przewodniczącym składu sędziowskiego podpułkownik Jan Hryckowian (obaj byli dawnymi oficerami AK), sędzią kapitan Józef Badecki. Skład sędziowski (jeden sędzia oraz jeden ławnik) był niezgodny z ówczesnym prawem.

Wyrok oraz śmierć

15 maja 1948 rotmistrz stał się skazany na karę śmierci oraz wkrótce stracony. Wyrok wykonano w więzieniu mokotowskim na Rakowieckiej, poprzez strzał w tył głowy. Wykonawcą wyroku był Piotr Śmietański^[8] zwany „Katem z Mokotowa”.

Witold Pilecki pozostawił żonę, córkę oraz syna. Jego miejsce pochówku jest nieznane, grabarze z UB zakopali zwłoki prawdopodobnie na wysypisku śmieci albo Kwaterze na Łączce^[9], gdzie potajemnie chowano ofiary UB by pamięć w Polsce po nich zginęła. nieoczekiwanie zbiorowej mogiły na Kwaterze „Na Łączce” istnieje rodzinny grób symboliczny. Pośmiertne odznaczenie przywołało wspomnienie listu Cyrankiewicza^[10].

Wyroki grupy

Wraz z rotmistrzem Pileckim zostali skazani:

• Maria Szelągowska – kara śmierci (zamieniona na karę pozbawienia wolności – do 1956 roku)
• Tadeusz Płużański – dwie kary śmierci (zamienione na dożywocie)
• Ryszard Jamontt-Krzywicki – 8 lat więzienia
• Maksymilian Kaucki – 12 lat więzienia
• Witold Różycki – 15 lat więzienia
• Makary Sieradzki – dożywotnie więzienie
• Jerzy Nowakowski – 5 lat więzienia

Kwestia ułaskawienia

Skarga rewizyjna złożona przez obrońców oskarżonych wpłynęła tylko na zmianę kary śmierci Marii Szelągowskiej (ze względu na jej płeć) oraz Tadeusza Płużańskiego na dożywocie. Prośby o ułaskawienie Pileckiego skierowali do prezydenta Bolesława Bieruta prócz obrońcy przyjaciele oświęcimscy oraz żona rotmistrza Pileckiego^[11]. Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski.

Bratanek Pileckiego twierdzi, że podczas rozprawy odczytano list Józefa Cyrankiewicza, w którym ówczesny premier napisał: „Gdyby oskarżony zechciał powoływać się na mnie, na moją znajomość z Oświęcimia, nie może to absolutnie w żadnym wypadku zmniejszyć jego winy oraz nie może spowodować złagodzenia wyroku. Oskarżony Witold Pilecki jest wrogiem Polski Ludowej, jest bardzo szkodliwą jednostką, dlatego powinien ponieść najwyższy wymiar kary.” Jednakże żadni inni świadkowie (w tym obrońcy skazanych) nie potwierdzili tego faktu, a w aktach sądowych nie ma takiego listu, ani zaś żadna inna relacja tego nie potwierdza^[3]. Ów bratanek twierdził również, że Cyrankiewicz był konfidentem SS, donoszącym także na członków organizacji wewnątrz Auschwitz. Jest to o tyle dziwne, że Cyrankiewicz był od 1939 dowódcą okręgu Kraków GL PPS, a od 1940 zaprzysiężonym oficerem ZWZ, zorganizował m.in. akcję odbicia z rąk Gestapo Jana Karskiego, zaś wiosną 1944 stał się politycznym zwierzchnikiem, a latem 1944 także dowódcą wojskowym AK w obozie oświęcimskim. Faktem pozostaje, że najwyraźniej Cyrankiewicz nie zrobił nic w sprawie ułaskawienia Pileckiego.

Rehabilitacja

Prokuratorzy z Naczelnej Prokuratury Wojskowej w 1990 podjęli rewizję procesu grupy rotmistrza Pileckiego. Pierwotnie wniosek przewidywał rehabilitację, jednak Tadeusz Płużański wywalczył anulowanie wyroków. Unieważnienie wyroku w sprawie Witolda Pileckiego nastąpiło 1 października 1990^{potrzebne źródło}.

Witold Pilecki odznaczony stał się pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1995). W 2002 przeciwko prokuratorowi Czesławowi Łapińskiemu, oskarżającemu w procesie rotmistrza, prokurator IPN wniósł akt oskarżenia. Do wydania wyroku nie doszło wobec śmierci oskarżonego w 2004.

30 lipca 2006, przy okazji obchodów 62. rocznicy wybuchu powstania warszawskiego, prezydent Polski Lech Kaczyński przyznał Witoldowi Pileckiemu pośmiertnie Order Orła Białego^[12].

Upamiętnienie

Wystawa plenerowa IPN poświęcona rotmistrzowi Pileckiemu – Szczecin, 2009

W książce „Six Faces of Courage”, historyk brytyjski, profesor Michael Foot, w 1978^[13] zaliczył Pileckiego do sześciu najodważniejszych ludzi ruchu oporu podczas II wojny światowej^[14].

Po roku 1990, kiedy rozpoczęły się działania mające na celu rehabilitację Witolda Pileckiego, wiele osób oraz instytucji zaangażowało się w uczczenie jego pamięci. Wiele szkół przyjęło go za swojego patrona, w Oświęcimiu jego imieniem nazwano osiedle, w Białymstoku oraz w Warszawie ulicę, a w Opolu oraz Wrocławiu rondo. We wrześniu 2008 w Wieluniu odsłonięto jego pomnik^[15].

W 2006 Scena Faktu Teatru Telewizji przygotowała przedstawienie oparte na dokumentach z archiwum Instytutu Pamięci Narodowej w reżyserii Ryszarda Bugajskiego z Markiem Proboszem w roli głównej zatytułowane Śmierć rotmistrza Pileckiego. Premiera miała miejsce na antenie TVP1 15 maja^[16].

W 2008 roku, w 60. rocznicę mordu na Pileckim wiele instytucji państwowych oraz organizacji pozarządowych podjęło działania mające na celu rozpropagowanie dziejów Pileckiego. Powstały w tym czasie witryny internetowe, odsłonięto tablice pamiątkowe, ukazały się rozliczne artykuły prasowe. 7 maja 2008 Senat RP podjął uchwałę w sprawie przywrócenia pamięci zbiorowej Polaków bohaterskiej postaci rotmistrza Witolda Pileckiego^[17]. Senatorowie uczcili w ten sposób 60. rocznicę śmierci jednego z największych bohaterów drugiej wojny światowej^[18].

Jego heroiczny czyn, jakim było dobrowolne oraz celowe poddanie się uwięzieniu w KL Auschwitz, a także powojenny, okupiony śmiercią powrót do Ojczyzny stawiają Witolda Pileckiego wśród najodważniejszych ludzi na świecie oraz powinny stać się dla Europy oraz świata wzorem bohaterstwa oraz symbolem oporu przeciw systemom totalitarnym. Pilecki stał się bowiem, jak wielu Polaków, poddany straszliwej próbie niszczącej machiny systemu hitlerowskiego, a po wojnie stalinowskiego. Z obu tych prób wyszedł zwycięsko, choć za swoja postawę zapłacił życiem[17].

25 maja 2008 odsłonięto w Parku im. Henryka Jordana w Krakowie (III.8), jego popiersie zrealizowane w ramach projektu "słynni Polacy XX w.".

Fundacja Paradis Judaeorum, popularyzująca wiedzę o stosunkach polsko-żydowskich, we wrześniu 2008 wystosowała listy do Watykanu oraz do arcybiskupa Kazimierza Nycza, w których zabiega o wszczęcie procesu beatyfikacyjnego Witolda Pileckiego^[7].

2 kwietnia 2009 w Parlamencie Europejskim odbyło się głosowanie nad projektem rezolucji „Świadomość europejska a totalitaryzm”^[19]. Trzy poprawki do projektu^[20], wniesione przez posłankę PiS Hannę Foltyn-Kubicką zawierały propozycje wpisania nazwiska rtm. Pileckiego do rezolucji oraz ustanowienia dnia jego śmierci (25 maja) Międzynarodowym Dniem Bohaterów Walki z Totalitaryzmem. Poprawki zostały jednak odrzucone głosami większości europarlamentarzystów, zarówno zagranicznych jak oraz polskich^[21], co wywołało falę krytyki w kraju, z reguły ze strony środowisk prawicowych^[22].

28 maja 2009 Rada m.st. Warszawy nadała rotmistrzowi Witoldowi Pileckiemu pośmiertnie tytuł Honorowego Obywatela m.st. Warszawy w upamiętnieniu jego zasług dla Ojczyzny.

Dla upamiętnienia losów byłych więźniów hitlerowskich obozów koncentracyjnych Poczta Polska wydała okolicznościową serię 4 znaczków, pomiędzy innymi z jego podobizną^[23].

25 maja 2011 we Wrocławiu na Promenadzie Staromiejskiej przy pl. Wolności stał się odsłonięty pomnik poświęcony Witoldowi Pileckiemu. Uroczystość zorganizowano w 63. rocznicę śmierci rotmistrza. Pomnik zaprojektował warszawski rzeźbiarz oraz performer Jerzy Kalina. Artysta wykonał czarną żelazną obrączkę o średnicy 3,5 m, unoszącą się na podwyższeniu z polerowanego kamienia. Jest symbolem wierności ojczyźnie, której rotmistrz dochował; jest podobne czarną biżuterię powstańczą. W środku jest inskrypcja: imię, nazwisko, stopień wojskowy, symbol AK oraz orzełek wojskowy oraz cytat pochodzący z listu napisanego przez Pileckiego w więzieniu w 1947 roku do nadzorującego jego śledztwo Józefa Różańskiego: „Bo choćby mi przyszło postradać me życie – Tak wolę – niż żyć, a posiadać w sercu ranę”^[24].

W 1984 roku odznaczony stał się Gwiazdą Wytrwałości^[25].

Witold Pilecki jako patron

• 9 Gliwicka Drużyna Harcerzy starszych "Lukarna" im. rotmistrza Witolda Pileckiego
• 13 Moniecka Drużyna Wędrownicza "Modus Vivendi" im. rotmistrza Witolda Pileckiego

Park im Rotmistrza Pileckiego w Wieluniu – popiersie Witolda Pileckiego

Pomnik Witolda Pileckiego w Grudziądzu

• Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. rtm. W. Pileckiego w Oświęcimiu
• Zespół Szkół nr 1 im. rotmistrza Witolda Pileckiego w Ostrowi Mazowieckiej
• Chorągiew Harcerzy Ziemi Opolskiej ZHR im. rotmistrza Witolda Pileckiego
• 2 Gdyński Hufiec Harcerzy „Zbroja” im. rotmistrza Witolda Pileckiego
• 18 KDH „Wieleci” im. rotmistrza Witolda Pileckiego
• 39 DH „Młode Wilki” im. rotmistrza Witolda Pileckiego – hufiec Łask
• 91 WDH-y im. rotmistrza Witolda Pileckiego
• 111 DHS im. rotmistrza Witolda Pileckiego - Hufiec ZHP Ostrów Wielkopolski
• 169 WDH-y „Wikingowie” im. rotmistrza Witolda Pileckiego
• 16 DSH "Szare Płomienie" im. Rotmistrza Witolda Pileckiego. Hufiec ZHP Dolina Liwca
• 301 WDH-y „Knieja” im. rotmistrza Witolda Pileckiego
• Publiczne Technikum nr 4 Zespołu Szkół Mechanicznych w Opolu
• Zespół Szkół Technicznych nr 3 w Wodzisławiu Śląskim
• Zespół Szkół nr 3 w Zabrzu
• Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 5 w Grudziądzu
• Zespół Szkół Zawodowych oraz Ogólnokształcących w Katowicach
• Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w Przodkowie
• Zespół Szkół Nr 1 w Ostrowi Mazowieckiej
• Zespół Szkół w Iwoniczu
• XV Liceum Ogólnokształcące w Katowicach
• XI Liceum Ogólnokształcące w Białymstoku
• Publiczna Szkoła Podstawowa w Kozikach
• Zespół Szkół Zawodowych nr 1 w Poznaniu
• Szkoła Podstawowa nr 30 im. rtm. Witolda Pileckiego w Łodzi
• Szkoły Podstawowe w Rękusach koło Ełku, Łącznie koło Morąga oraz Jodłówce
• Stowarzyszenie im. W. Pileckiego, Warszawa
• Gimnazjum im. rotmistrza Witolda Pileckiego w Zakrzowie (woj. małopolskie)
• Gimnazjum nr 31 z Oddziałami Integracyjnymi im. Rotmistrza Witolda Pileckiego w Warszawie
• Gimnazjum nr 39 im. rotmistrza Witolda Pileckiego we Wrocławiu
• Skwer Rotmistrza Witolda Pileckiego w Katowicach
• Parki im. rotmistrza Witolda Pileckiego w Wieluniu oraz Zabrzu
• Ronda Rotmistrza Witolda Pileckiego w Kołobrzegu, Opolu, Piotrkowie Trybunalskim, Rembelszczyźnie, Szczecinie, Wrocławiu oraz Stalowej Woli
• Młodzieżowy Dom Kultury w Tomaszowie Mazowieckim
• Trasa WZ im. Rotmistrza Witolda Pileckiego w Bydgoszczy
• Ulice Witolda Pileckiego w Białymstoku, Bielsku-Białej, Częstochowie, Działdowie, Gdyni, Gorzowie Wielkopolskim, Kłodzku, Koluszkach, Koszalinie, Krakowie, Legnicy, Ostrołęce, Poznaniu, Radomiu, Oświęcimiu, Skopaniu, Stargardzie Szczecińskim oraz Warszawie
• wystawy na temat Pileckiego

Sprawdź też

Sprawdź w Wikicytatach kolekcję cytatów
Witolda Pileckiego

• Raporty Pileckiego
• Ulica rtm. Witolda Pileckiego w Warszawie

Przypisy

Bibliografia

• Adam Cyra, Wiesław J. Wysocki: Oświęcim. 1997, ISBN 83-86857-27-7.
• Adam Cyra: Raport Witolda. „Biuletyn Towarzystwa Opieki nad Oświęcimiem” 1991 nr 12.
• Adam Cyra: Ochotnik do Auschwitz: Witold Pilecki (1901–1948). Oświęcim: Chrześcijańskie Stowarzyszenie Rodzin Oświęcimskich, 2000. ISBN 83-912000-3-5. 
• Józef Garliński: Oświęcim walczący. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Volumen, 1992. ISBN 83-85218-25-4. 
• Adam Cyra: Pozostał po nich ślad...: życiorysy z cel śmierci. Oświęcim: Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, 2006. ISBN 83-60210-20-9. 
• Jacek Pawłowicz: Rotmistrz Witold Pilecki 1901–1948. 2008, ISBN 978-83-60464-97-7.
• Rocznik Oficerski Rezerw 1934. s. 125, 606.

Linki zewnętrzne

Historia Polski

Ten artykuł jest częścią cyklu: Polskie Państwo Podziemne

• Rotmistrz Pilecki. Oficjalna strona IPN
• Raport Witolda Pileckiego z Auschwitz – pełny tekst po polsku
• Raport Witolda Pileckiego z Auschwitz – pełny tekst po polsku (format RTF)
• Biogram Witolda Pileckiego. Diapozytyw
• Konstanty Piekarski: Ucieczka z Piekła. zawiera m.in. skany oryginalnych raportów Pileckiego z Auschwitz
• Biografia Witolda Pileckiego na Whatfor
• Andrzej M. Kobos: Witold Pilecki w piekle XX wieku.
• Ucieczka z z KL Auschwitz.
• Akcja „Przypomnijmy o Rotmistrzu”
• Witold Pilecki – Życie oraz Śmierć. film dokumentalny
• Rotmistrz Pilecki. Cena odwagi (Mateusz Zimmerman, onet.pl 2012)