Wsparcie pozycjonowanie stworzyć adekwatny opis strony internetowych?
świadczyła o jakości zdjęć) jak i z grafiką wektorową. Przyjmujemy się profesjonalnie tą dziedziną marketingu internet
* możliwość uzyskania szybkich efektów pozycjonowanie jednorazowym i ezane jest robione dobrze
| Zbigniew Ziobro | |
 |
|
| Data oraz miejsce urodzenia | 18 sierpnia 1970 Kraków |
| Minister sprawiedliwości, prokurator generalny | |
| Przynależność polityczna | Prawo oraz Sprawiedliwość |
| Okres urzędowania | od 31 października 2005 do 7 września 2007 i ponownie od 11 września 2007 do 16 listopada 2007 |
| Poprzednik | Andrzej Kalwas |
| Następca | Zbigniew Ćwiąkalski |
| Poseł do PE VII kadencji | |
| Przynależność polityczna | Solidarna Polska |
| Okres urzędowania | od 14 lipca 2009 |
| Prezes Solidarnej Polski | |
| Przynależność polityczna | Solidarna Polska |
| Okres urzędowania | od 24 marca 2012 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Zbigniew Tadeusz Ziobro (ur. 18 sierpnia 1970 w Krakowie) – polski polityk, z wykształcenia prawnik, od 2001 do 2009 poseł na Sejm IV, V oraz VI kadencji, w latach 2005–2007 minister sprawiedliwości oraz prokurator generalny w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a następnie w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, poseł do Parlamentu Europejskiego, współzałożyciel oraz prezes Solidarnej Polski.
Spis treści |
W 1994 ukończył studia na Wydziale Prawa oraz Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po studiach odbył aplikację prokuratorską w Prokuraturze Okręgowej w Katowicach. W 1997 zdał egzamin prokuratorski, jednak wcale nie podjął pracy jako prokurator czy asesor prokuratury.
Po ukończeniu studiów był zatrudniony m.in. w Generalnym Inspektoracie Celnym w latach 1998–2000. Następnie był doradcą ministra spraw wewnętrznych oraz administracji Marka Biernackiego.
W 1997 opracował ekspertyzę prawną zleconą przez klub parlamentarny Akcji Wyborczej Solidarność w sprawie rozstrzygnięcia prokuratora wojskowego dotyczącej umorzenia postępowania prowadzonego przeciwko pułkownikowi Ryszardowi Kuklińskiemu.
W II połowie lat 90. opublikował parę artykułów z zakresu prawa karnego, m.in. w „Rzeczpospolitej”. W 1999 razem z Witoldem Gadowskim założył w Krakowie Stowarzyszenie Katon oraz utworzył Centrum Pomocy Ofiarom Przestępstw. Brał też udział przy pracach nad programem „Bezpieczny Kraków”, który stał się przyjęty przez Radę Miasta Krakowa w 1999.
Od marca do lipca 2001 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, był jednym z najbliższych współpracowników ministra Lecha Kaczyńskiego. Odszedł z pracy w ministerstwie po jego zdymisjonowaniu.
Od 2001 działa w Niemal oraz Sprawiedliwości. W tym samym roku stał się wybrany do Sejmu IV kadencji z okręgu krakowskiego. Zasiadał w komisji śledczej zajmującej się tzw. aferą Rywina. Był autorem raportu stwierdzającego, że odpowiedzialność za nieprawidłowości związane z pracami nad nowelizacją ustawy o radiofonii oraz telewizji ponoszą premier Leszek Miller, wiceminister kultury oraz szefowa doradców premiera Aleksandra Jakubowska, minister Lech Nikolski, prezes TVP Robert Kwiatkowski oraz sekretarz Krajowej Rady Radiofonii oraz Telewizji Włodzimierz Czarzasty. Zostali oni zaliczeni do tzw. grupy trzymającej władzę. 24 września 2004 Sejm przyjął ten raport jako ostateczny raport komisji śledczej. W 2008 prokurator umorzył sprawę wobec przedawnienia karalności.
W wyborach samorządowych 27 października 2002 ubiegał się jako kandydat PiS o stanowisko prezydenta Krakowa (nie wszedł do drugiej tury). W wyborach parlamentarnych w 2005 ponownie uzyskał mandat posła z okręgu krakowskiego, zdobywając 120 188 głosów, uzyskując tym samym najwięcej głosów w okręgu. Był szefem kampanii wyborczej Lecha Kaczyńskiego ubiegającego się o urząd Prezydenta RP.
31 października 2005 stał się powołany na stanowisko ministra sprawiedliwości oraz prokuratora generalnego w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. Stanowisko to zachował także w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Z urzędu w tym czasie zasiadał w Krajowej Radzie Sądownictwa.
W 2006 otrzymał tytuł Człowieka Roku tygodnika „Wprost”[1].
14 lutego 2007 na specjalnej konferencji prasowej minister sprawiedliwości oraz równocześnie prokurator generalny Zbigniew Ziobro oraz szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego Mariusz Kamiński, przedstawiając okoliczności zatrzymania szefa Kliniki Kardiochirurgii Szpitala MSWiA Mirosława G., poinformowali, że prokurator przedstawił lekarzowi 20 zarzutów, w tym zarzut zabójstwa w zamiarze ewentualnym[2]. Wypowiedź Zbigniewa Ziobry z tej konferencji (w szczególności słowa już nikt wcale przez tego pana życia pozbawiony nie będzie[3]) stała się przyczyną wytoczenia mu przez zatrzymanego procesu cywilnego, który lekarz wygrał w obu instancjach. Na mocy orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z grudnia 2008 były minister sprawiedliwości stał się zobowiązany do publicznych przeprosin oraz uiszczenia zadośćuczynienia. W 2009 Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej[4].
W sierpniu 2007 Zbigniew Ziobro stał się oskarżony przez Andrzeja Leppera o to, że był źródłem przecieku w sprawie akcji CBA w Ministerstwie Rolnictwa[5] (tzw. afera gruntowa). W sierpniu 2010 Andrzej Lepper stał się oskarżony o składanie fałszywych zeznań w tej sprawie, a były minister sprawiedliwości otrzymał w tej sprawie status oskarżyciela posiłkowego[6].
Wniosek posłów SLD z 28 sierpnia 2007 o postawienie go przed Trybunałem Stanu nie stał się rozpatrzony do końca ówczesnej kadencji. 7 września 2007 na wniosek Prezesa Rady Ministrów stał się odwołany z urzędu ministra sprawiedliwości oraz prokuratora generalnego. Objął stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. 11 września 2007 ponownie powołano go na poprzednie stanowiska.
W wyborach parlamentarnych w 2007 otrzymał ponownie najwięcej głosów w okręgu krakowskim (164 681)[7]. 12 stycznia 2008 objął funkcję wiceprezesa Prawa oraz Sprawiedliwości.
W 2008 prokurator wystąpił o uchylenie jego immunitetu celem przedstawienia mu zarzutu przekroczenia uprawnień w związku z udostępnieniem Jarosławowi Kaczyńskiemu części akt sprawy tzw. mafii paliwowej w okresie urzędowania. 3 września tego samego roku Zbigniew Ziobro zrzekł się immunitetu poselskiego[8]. 3 listopada 2009 śledztwo przeciwko niemu było jednak umorzone z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa[9].
W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 stał się wybrany w okręgu wyborczym Kraków na eurodeputowanego. Otrzymał 335 933 głosy, co stanowiło drugi wynik w kraju (za Jerzym Buzkiem z PO)[10].
24 lipca 2010 stał się ponownie wybrany na jednego z wiceprezesów Prawa oraz Sprawiedliwości.
W 2010 wytoczył proces cywilny o ochronę dóbr osobistych Biance Mikołajewskiej oraz wydawcy pisma „Polityka” w związku z tekstem Jak PiS zbierał haki, w którym – powołując się na relacje oraz zeznania byłego szefa MSWiA Janusz Kaczmarka – wskazano, jakoby Zbigniew Ziobro jako minister sprawiedliwości szczególnie interesował się postępowaniami prokuratorskimi, w których przewijały się nazwiska polityków. Proces ten zaczął się w 2011 przed Sądem Okręgowym w Gdańsku[11].
4 listopada 2011 komitet polityczny PiS zdecydował o jego wykluczeniu z partii, razem z nim usunięto także Tadeusza Cymańskiego oraz Jacka Kurskiego[12]. Trzy dni później grupa kilkunastu parlamentarzystów Prawa oraz Sprawiedliwości (w mediach określana mianem „ziobrystów”) utworzyła odrębny od PiS klub parlamentarny pod nazwą Solidarna Polska[13]. Działacze skupieni wokół Zbigniewa Ziobry utworzyli także partię o tej nazwie, której kongres założycielski odbył się 24 marca 2012, a Zbigniew Ziobro stał się wybrany na prezesa ugrupowania. Partia przyjęła pełną nazwę „Solidarna Polska Zbigniewa Ziobro”.
Syn Jerzego (lekarza) oraz Krystyny (dentystki). Dzieciństwo oraz okres szkolny spędził w Krynicy. Jego ojciec był dyrektorem krynickiego sanatorium, do 1990 należał do PZPR, a od 1980 także do NSZZ „Solidarność”[14].
Jest żonaty z dziennikarką Patrycją Kotecką[15]. Posiadają syna Jana (ur. 2011)[16].
Jest także publicystą Radia Maryja[17].
|
||||||||||
|
||||||||||
|
|||||||
