Zdzisław Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża, książę (ur. 4 kwietnia 1865 w Niżnym Nowogrodzie, zm. 31 lipca 1943 w Małej Wsi) – polski prawnik, polityk oraz działacz społeczny; prezydent Warszawy, członek Rady Regencyjnej, właściciel dóbr Mała Wieś. Odegrał wybitną rolę w czasach Królestwa Polskiego (regencyjnego). Był synem Jana Tadeusza oraz Marii z Zamoyskich. Żonaty z hrabianką Marią Branicką, z którą miał trójkę dzieci: Julię Marię, Jerzego Aleksandra oraz Dorotę. Jego wnukami byli Kazimierz Morawski oraz Zdzisław Morawski.
Absolwent prawa na UJ. Od 1908 prezes Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. W reakcji na rosyjską odezwę do Polaków z sierpnia 1914 roku, w specjalnej depeszy do wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa wyraził głębokie wzruszenie orędziem.[1]
Podczas I wojny światowej prezydent Warszawy od 5 sierpnia 1916 do 6 października 1917 oraz prezes Centralnego Komitetu Obywatelskiego. Od 27 października 1917 do 14 listopada 1918 członek Rady Regencyjnej. Inicjator ogłoszenia niepodległości Polski 7 października 1918. W latach 1928–1938 zasiadał w Senacie II RP II, III oraz IV kadencji.
Pochowany stał się w kościele parafialnym w Belsku Dużym.
Wywód przodków
Przypisy
|
Prezydenci Warszawy |
|
| I Rzeczpospolita |
|
 |
|
| Panowanie pruskie |
|
|
| Księstwo Warszawskie |
|
|
| Królestwo Polskie |
|
|
| I wojna światowa |
|
|
| II Rzeczpospolita |
|
|
| II wojna światowa |
|
|
| Generalne Gubernatorstwo |
|
|
| Polska Rzeczpospolita Ludowa |
|
|
| III Rzeczpospolita |
|
|