Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy – jeden z dwóch głównych organów statutowych Rady Europy. Zasiada w nim 636 członków - 318 przedstawicieli parlamentów krajowych oraz 318 zastępców. Złożone jest z przedstawicieli parlamentów krajowych a ich liczba zależna jest od liczby mieszkańców państw. Zasiadają oni na sali wedle przynależności partyjnej.
Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy powstało jako pierwsze zgromadzenie tego typu w Europie. Wyprzedza więc ono historycznie Parlament Europejski dzisiejszej Unii Europejskiej, czy też Zgromadzenie Parlamentarne innej organizacji europejskiej – Organizacji Bezpieczeństwa oraz Współpracy w Europie.
Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy jest ciałem obradującym, doradczym oraz nie ma uprawnień prawodawczych – nie może stanowić prawa, norm prawnie wiążących – co wyraźnie odróżnia je od parlamentów narodowych. Zgromadzenie składa się z delegatów parlamentów narodowych poszczególnych państw członkowskich Rady. Co kwartał każdego roku delegacje te zbierają się na swoje sesje w Pałacu Europy w Strasburgu. Kryterium zasiadania na sali obrad nie jest jednak przynależność państwowa, ale reprezentowane poglądy polityczne – delegaci zasiadają w zależności od przynależności do poszczególnych frakcji politycznych. Zgromadzenie może debatować oraz uchwalać zalecenia w sprawach dotyczących ważnych zagadnień pojawiających się we współczesnym świecie. Zgromadzenie Parlamentarne wybiera także sędziów Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
Prezydium
Zgromadzeniu przewodniczy Prezydium, w składzie:
- Przewodniczący (Prezydent), wybierany tradycyjnie na trzy roczne kadencje. Od stycznia 2012 r. funkcję tę pełni Jean-Claude Mignon z Francji;
- 20 zastępców Przewodniczącego (Prezydenta);
- szefowie ugrupowań politycznych;
- szefowie stałych komitetów działających w ramach Zgromadzenia albo ich zastępcy.
Duże kraje posiadają stałe miejsce w Prezydium, a małe zmieniają się rotacyjne. Do zadań Prezydium trzeba przygotowywanie porządku obrad Zgromadzenia, dbanie o sprawy bieżące oraz stosunki z innymi organami.
Kompetencje
Kompetencje Zgromadzenia:
Status obserwatora
Na wniosek swojego Prezydium Zgromadzenie może przyznać status obserwatora parlamentowi państwa niebędącego członkiem Rady Europy. Delegaci danego kraju, których liczbę ustala Zgromadzenie, nie posiadają prawa głosu, jednakże potrafią wypowiadać swoje opinie oraz brać udział w pracach komitetów. Aktualnie status obserwatora posiadają parlamenty Izraela, Kanady oraz Meksyku, każdy po 6 przedstawicieli.
Status gościa specjalnego
Od 1989 r. istnieje także status gościa specjalnego, który powstał, aby umożliwić delegacjom parlamentów z krajów Europy Środkowo-Wschodniej uczestnictwo w posiedzeniach Zgromadzenia oraz jego komisji. Miało to na celu wspomaganie procesu demokratyzacji tych krajów. Goście specjalni dysponują tymi samymi uprawnieniami, co obserwatorzy. Aktualnie żaden parlament nie ma owego statusu. Parlament Białorusi, który posiadał ten status od 16 września 1992 r. stał się zawieszony w swoich prawach 13 stycznia 1997 r.
Państwa członkowskie oraz liczba ich reprezentantów
Albania (4), Andora (2), Armenia (4), Austria (6), Azerbejdżan (6), Belgia (7), Bośnia oraz Hercegowina (5), Bułgaria (6), Chorwacja (5), Cypr (3), Czarnogóra (3), Czechy (7), Dania (5), Estonia (3), Federacja Rosyjska (18), Finlandia (5), Francja (18), Grecja (7), Gruzja (5), Hiszpania (12), Holandia (7), Irlandia (4), Islandia (3), Macedonia (3), Liechtenstein (2), Litwa (4), Luksemburg (3), Łotwa (3), Malta (3), Mołdawia (5), Monako (2), Niemcy (18), Norwegia (5), Polska (12), Portugalia (7), Rumunia (10), San Marino (2), Serbia (7), Słowacja (5), Słowenia (3), Szwajcaria (6), Szwecja (6), Turcja (12), Ukraina (12), Węgry (7), Włochy (18), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii oraz Irlandii Północnej (18).
Bibliografia
- Florence Benoît-Rohmer, Heinrich Klebes, Prawo Rady Europy. W stronę ogólnoeuropejskiej przestrzeni prawnej, Warszawa 2006
- Julian Kaczmarek, Rada Europy, Wrocław 2002.
Sprawdź też
Linki zewnętrzne