Zyta Janina Gilowska z domu Napolska (ur. 7 lipca 1949 w Nowym Mieście Lubawskim) – polska polityk, profesor nauk ekonomicznych, minister finansów oraz wicepremier w rządach Kazimierza Marcinkiewicza oraz Jarosława Kaczyńskiego, w latach 2001–2005 oraz 2007–2008 posłanka na Sejm IV oraz VI kadencji, członkini Rady Polityki Pieniężnej.
Wykształcenie
Córka Klemensa oraz Marii Napolskich. Jest profesorem doktorem habilitowanym nauk ekonomicznych. Ukończyła studia w Instytucie Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego; doktoryzowała się (z ekonomiki rolnictwa) oraz habilitowała na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Postanowieniem Prezydenta RP z 16 sierpnia 1999 otrzymała tytuł profesora. Wykłada na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie od 2001 zajmuje stanowisko profesora zwyczajnego. Jest też członkiem Komitetu Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk.
Działalność polityczna
Działalność do 2005
W latach 90. działała w KLD. Bez powodzenia kandydowała do Sejmu z 1. miejsca lubelskiej listy tej partii w wyborach parlamentarnych w 1993. Następnie należała do Unii Wolności, zasiadając w latach 1994–1996 w radzie krajowej. W latach 1990–1998 była radną rady miejskiej w Świdniku.
Była posłanką IV kadencji (2001–2005), zasiadała w klubie parlamentarnym Platformy Obywatelskiej. W wyborach startowała z okręgu lubelskiego, uzyskując 11 284 głosów. Pełniła w Sejmie funkcję zastępcy przewodniczącej Komisji Finansów Publicznych. W PO zasiadała w prezydium klubu parlamentarnego, była przewodniczącą regionu lubelskiego oraz wiceprzewodniczącą partii do maja 2005.
Wystąpiła z Platformy Obywatelskiej w tym samym miesiącu w związku z oskarżeniami o nepotyzm. Zarzucano jej, że zatrudniła w swoim biurze poselskim swoją synową oraz opłacała pracę swojego syna Pawła Gilowskiego jako eksperta prawnego z pieniędzy przeznaczonych na obsługę biura. Wedle Zyty Gilowskiej synowa była zatrudniona w biurze zanim poznała jej syna, a korzystanie z usług syna pozwoliło obniżyć koszty ekspertyz. Swoje wystąpienie z partii uzasadniała tym, że sytuacja w jej biurze (częsta także w przypadku innych biur poselskich) była znana liderom partii od początku, a kroki dyscyplinarne podjęte zostały wobec niej dopiero po publikacjach prasowych. Kolejnym zarzutem wysuwanym pod jej adresem była chęć umieszczenia syna na pierwszym miejscu lubelskiej listy PO, na co nie godziło się kierownictwo partii.
Minister finansów oraz wicepremier
Prezydent Lech Kaczyński powołuje Zytę Gilowską na wicepremiera oraz ministra finansów, 7 stycznia 2006
Ponowna nominacja z 22 września 2006
7 stycznia 2006 prezydent Lech Kaczyński na wniosek premiera Kazimierza Marcinkiewicza powołał ją na urząd wicepremiera oraz ministra finansów. Jej odwołanie nastąpiło 24 czerwca 2006, kiedy to Rzecznik Interesu Publicznego, Włodzimierz Olszewski, zarzucił Zycie Gilowskiej "kłamstwo lustracyjne". Sąd lustracyjny pierwszej instancji, po rozpatrzeniu sprawy, w dniu 6 września 2006 orzekł jednak, że złożyła ona zgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne[1][2].
22 września 2006 była powołana na wniosek premiera na stanowiska ministra finansów oraz wicepremiera w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. 7 września 2007 była odwołana z funkcji wicepremiera oraz ministra finansów z jednoczesnym powołaniem na sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów oraz tymczasowego kierownika resortu. 10 września tego samego roku ponownie była powołana na oba urzędy.
Działalność od 2007
W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskała mandat poselski, kandydując z listy Prawa oraz Sprawiedliwości w okręgu poznańskim oraz otrzymując 54 307 głosów. 14 stycznia 2008 zrezygnowała z zasiadania w Sejmie. Jej miejsce zajął Jan Filip Libicki.
16 lutego 2010 prezydent Lech Kaczyński wydał decyzję o powołaniu jej w skład Rady Polityki Pieniężnej[3].
Odznaczenia oraz wyróżnienia
Przypisy
- ↑ Gilowska uniewinniona z braku dowodów. rmf.fm, 6 września 2006.
- ↑ Sąd uniewinnił Gilowską. gazeta.pl, 6 września 2006.
- ↑ Gilowska, Glapiński oraz Kaźmierczak do RPP. Prezydent uzupełnił skład Rady. tvn24.pl, 16 lutego 2010.
- ↑ M.P. z 2009 r. Nr 59, poz. 799 – pkt 1.
- ↑ Nominacje generalskie oraz odznaczenia państwowe w Narodowe Święto Niepodległości. prezydent.pl, 11 listopada 2009.
- ↑ Wyróżnienie przyznano za polemikę z wicepremierem Grzegorzem Kołodką: Pan premier Kołodko niestety nie przedstawił projektów ustaw, tylko wygłosił homilię. Natomiast mam wątpliwości, w jakim obrządku ta homilia. Pan premier Kołodko odpowiedział, że on wygłosi jeszcze niejedną homilię oraz żebym się przyzwyczaiła, ale o obrządku mowy nie było. Innymi słowy, obawiam się, że to jest kościół jednoosobowy, a ja jestem członkiem Kościoła powszechnego oraz mnie tego rodzaju homilie nie interesują.
Bibliografia
Linki zewnętrzne
